ศัตรูคู่ปรับเก่า

"ข้าบอกเจ้าแล้วว่า สุราดีนั้นหากดื่มในยามที่ลมปราณปั่นป่วน รสชาติจะฝาดเฝื่อนราวกับเคี้ยวกระดาษยันต์... แต่น้องมู่หรง ไฉนเจ้ายังทำหน้าบูดบึ้งเป็นกระบี่ขึ้นสนิมเช่นนั้นเล่า?" หลี่เฟยหลงเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ ภายในโรงเตี๊ยมร้างกลางหุบเขาสายหมอกที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายอัปมงคล มือข้างหนึ่งของเขาถือไหสุราหยกเขียวที่พร่องไปกว่าครึ่ง อีกข้างใช้นิ้วเคาะขอบโต๊ะไม้ผุๆ เป็นจังหวะเพลงกระบี่ไร้ลักษณ์ ปลายสายตาเหลือบมองร่างระหงของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์ที่นั่งนิ่งสงบดั่งรูปสลักน้ำแข็ง มู่หรงเซวี่ยไม่แม้แต่จะชายตามองไหสุราในมือเขา ปลายกระบี่เย็นเยียบ ‘เหมันต์สะท้านฟ้า’ ของนางวางพาดอยู่บนตัก ไอร้อนระอุจากยุทธภพภายนอกไม่เคยละลายความเย็นชาบนดวงหน้าอันงดงามล่มเมืองคู่นั้นได้ นางปรายตามองเศษกระเบื้องแตกกระจายที่พื้น ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นดั่งสายลมเหมันต์ "หลี่เฟยหลง เวลาเหลือน้อยเต็มทีแล้ว ภารกิจตามหาบันทึกตระกูลมู่หรงเพื่อทวงคืนเกียรติยศไม่ใช่เรื่องมาล้อเล่น หากเจ้ายังทำตัวสำราญเช่นนี้ ข้าจะใช้กระบี่เล่มนี้ตัดหัวใจเจ้าออกมาดูว่ามันทำด้วยสุราหรือหินผากันแน่" ชายหนุ่มแย้มยิ้มบางเบา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อยราวกับเสือดาวที่กำลังหยอกล้อเหยื่อ เขาขยับตัวเข้าไปใกล้จนกลิ่นอายสุราผสมกลิ่นอายบุรุษเจือจางลงบนปลายจมูกของนาง "ใจเย็นน่าคุณหนูน้ำแข็ง ความรีบร้อนมักทำให้กระบี่เฉียบคมน้อยลง... อีกอย่าง ศัตรูที่พวกเรากำลังรออยู่ มันมิได้ใจร้อนเหมือนเจ้าหรอกนะ" *เปรี้ยง!* สิ้นเสียงของหลี่เฟยหลง บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนแปรเป็นอึมครึม ไอสังหารสีดำทมิฬพวยพุ่งทะลักผ่านประตูไม้ที่ผุพังเข้ามา ราวกับพายุคลั่งที่ถูกกักเก็บไว้มานานนับปี แรงกดดันระดับขอบเขตหลอมรวมวิญญาณขั้นสูงแผ่ซ่านกดทับจนโครงสร้างไม้ของโรงเตี๊ยมส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับจะพังทลายลงมาในพริบตา เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นตรงธรณีประตูอย่างเงียบเชเชียบ ราวกับภูตผีที่ลอยล่องมาจากขุมนรกโลกันตร์ "ฮ่าๆๆๆ... หลี่เฟยหลง! ศิษย์ทรยศแห่งสำนักกระบี่เมฆาอัสนี เจ้ายังคงสำราญปากได้ดีเยี่ยมสมกับที่เป็นขยะผู้ไร้สำนึกจริงๆ!" เสียงหัวเราะแหบพร่าบาดหูสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาในแสงสลัว สวมชุดคลุมยาวสีม่วงเข้มปักลายหัวกะโหลกเพลิงทมิฬ ใบหน้าซีกซ้ายมีรอยแผลเป็นลึกน่ากลัวลากยาวจากขมับถึงลำคอ ดวงตาสⴳาพสีแดงก่ำฉายแววอาฆาตมาดร้ายและกระหายเลือดอย่างปิดไม่มิด เขาคือ 'เฟิงอวิ๋น' ฉายา 'เงาอัสนีโลหิต' ยอดฝีมืออันดับต้นๆ ของพรรคมารอสูรฟ้า และเป็นศัตรูคู่อาฆาตจากอดีตเมื่อสิบปีก่อน—วันที่อาจารย์ของหลี่เฟยหลงต้องจบชีวิตลงด้วยน้ำมือของมัน! มู่หรงเซวี่ยขมวดคิ้วมุ่น รัศมีกระบี่รอบกายระเบิดออกทันที ไอร้อนและไอเย็นปะทะกันจนเกิดเสียงดังซู่ซ่า นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวบางกุมด้ามกระบี่แน่น เสียงกระบี่สั่นระริกราวกับตอบรับจิตสังหารของนายสาว "เฟิงอวิ๋น... เป็นเจ้าจริงๆ สินะ พรรคมารอสูรฟ้ากล้าส่งสุนัขรับใช้เช่นเจ้ามาขวางทางพวกเราถึงเพียงนี้เชียวหรือ" เฟิงอวิ๋นกวาดสายตามองมู่หรงเซวี่ยด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม มุมปากกระตุกขึ้นอย่างน่ารังเกียจ "โอ้ คุณหนูตระกูลมู่หรงผู้สูงส่ง ไฉนจึงลดตัวมาคลอเคลียกับไอ้สวะเศษสิมิลันผู้นี้เล่า? หรือว่าเจ้าติดใจรสชาติสุราหรือรสชาติบนเตียงของมันกันแน่? น่าเสียดายนัก... วันนี้ เจ้าและมันจะต้องตายฝังร่างอยู่ ณ ที่แห่งนี้ด้วยกัน!" บรรยากาศในโรงเตี๊ยมตึงเครียดจนแทบจะหยดเป็นหยาดเลือด หลี่เฟยหลงยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม มือเรียวยาวรินสุราลงจอกเล็กๆ ก่อนจะยกขึ้นจิบอย่างใจเย็น ราวกับเบื้องหน้ามิใช่ยอดฝีมือระดับสูงผู้ทรงพลัง แต่เป็นเพียงลมพัดผ่านที่ไร้ค่า "เฟิงอวิ๋น..." หลี่เฟยหลงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสลมปราณที่ทำให้แก้วหูของอีกฝ่ายสั่นสะท้าน เขาวางจอกสุราลงบนโต๊ะช้าๆ ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เงยหน้าสบตากับศัตรูคู่ปรับเก่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากความกวนประสาทเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่า เยียบเย็น และคมกริบดึงดูดสายตายิ่งกว่าคมกระบี่ใดๆ ในใต้หล้า "สิบปีที่ผ่านมา ข้าดื่มสุราไปสามพันไห รำลึกถึงความแค้นในคืนนั้นมาสามพันราตรี... ในที่สุด วันนี้สวรรค์ก็เมตตา ส่งหัวสุนัขเช่นเจ้ามาให้ข้าใช้ลับคมกระบี่เสียที" พลังปราณสีทองอร่ามผสมผสานกับละอองสุราสีเขียวมรกตพวยพุ่งระเบิดออกจากร่างของหลี่เฟยหลง แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวบดขยี้พื้นไม้ใต้ฝ่าเท้าจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง มู่หรงเซวี่ยหันไปมองแผ่นหลังกว้างของบุรุษข้างกาย หัวใจของนางเต้นระรัวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน นางสัมผัสได้ถึงพายุคลั่งที่ถูกปลดปล่อยจากการจองจำ เฟิงอวิ๋นหน้าถอดสีลงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงขอบเขตพลังที่แท้จริงของหลี่เฟยหลง มันคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว ร่างกายปกคลุมด้วยสายฟ้าสีดำทมิฬ "อวดดีนัก! วันนี้ข้าจะฉีกร่างเจ้าเป็นพันชิ้น!" ทว่า ท่ามกลางเงาสายฟ้าและไอร้อนระอุที่กำลังพุ่งเข้าประจันหน้า จู่ๆ แสงสว่างวาบสีเงินยวงก็ผ่าผ่าลงมาจากท้องฟ้าอย่างไร้สุ้มเสียง ทะลวงหลังคาโรงเตี๊ยมลงมาปักตรงกึ่งกลางระหว่างคนทั้งสอง! เงาร่างของบุรุษชุดดำลึกลับผู้หนึ่งปรากฏขึ้นพร้อมกับหน้ากากโลหิตครึ่งซีก ในมือถือกระบี่โบราณที่สลักลวดลายอักขระโบราณอันน่าสะพรึงกลัว และคำพูดแรกที่หลุดจากปากของแขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้ กลับทำให้หัวใจของหลี่เฟยหลงและมู่หรงเซวี่ยต้องหยุดเต้นไปชั่วขณะ... "หลี่เฟยหลง... สิ่งที่เจ้ากำลังตามหา แท้จริงแล้วถูกซ่อนไว้ในศพของอาจารย์เจ้าเองต่างหากเล่า!" ขอบอกเลิกความกังวลแล้วไปลุยกันต่อในตอนหน้าได้เลยนะครับ! — เซียนสุราเมามาย