ค่ายกลสะกดวิญญาณ

"ถ้าเจ้าก้าวเท้าซ้ายนำในจังหวะที่เสาหศิลาทิศอุดรเคลื่อนตัว เกรงว่าร่างของแม่นางมู่หรงคงได้ถูกบดขยี้จนกลายเป็นหมูกระทะยุทธภพเป็นแน่แท้" น้ำเสียงกลั้วเสียงหัวเราะเจือกลิ่นสุราฉุนกึกดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัวของซากปรักหักพังโบราณ หลี่เฟยหลงเอี้ยวตัวหลบคมศิลาที่พุ่งเฉียดปลายจมูกไปอย่างฉิวเฉียด มือข้างหนึ่งยังคงกระชับไหเหล้าคู่ชีพไว้มั่น ในขณะที่ดวงตาคู่คมกริบกวาดมองแผ่นศิลาจารึกอักขระโบราณนับร้อยที่กำลังหมุนวนสลับซับซ้อนราวกับฟันเฟืองแห่งมหาสมุทร มู่หรงเซวี่ยขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็นรอยนูน ใบหน้างดงามดั่งรูปสลักน้ำแข็งบัดนี้ชุ่มโชกไปด้วยหยาดเหงื่อ ความเยือกเย็นชาที่นางยึดถือมาตลอดชีวิตแทบจะละลายหายไปสิ้นภายใต้ความกดดันอันมหาศาลของ "ค่ายกลสะกดวิญญาณ" แห่งนี้ ปราณกระบี่เหมันต์ในร่างของนางสั่นระริก การโคจรลมปราณติดขัดอย่างรุนแรง ราวกับมีโซ่ตรึงไร้รูปนับพันเส้นกำลังพยายามบดขยี้ชีพจรของนางให้แหลกสลาย "หุบปากไร้สาระของเจ้าเสีย หลี่เฟยหลง!" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาส프คู่สวยฉายแววโกรธขึง "หากไม่ใช่เพราะความประมาทของเจ้าที่เหยียบย่างเข้ามาในเขตอาคมชั้นนอก เราคงไม่ต้องติดอยู่ในกลลวงวิปริตนี่!" "ฮ่าๆๆๆ ประมาทหรือ? นี่เรียกว่าการหยั่งเชิงต่างหากเล่าคุณหนู" หลี่เฟยหลงแย้มยิ้มกวนประสาท นัยน์ตาคู่มึนเมาทอประกายล้ำลึกประหลาด "อีกอย่าง... เจ้าก็เห็นแล้วว่าทางออกเบื้องหน้าถูกปิดตายด้วยค่ายกลยันต์สวรรค์เก้าชั้นฟ้า หากปราศจากความร่วมมือของสองเรา เกรงว่าต่อให้เป็นเซียนกระบี่ผู้ล่วงลับ ก็คงทำได้เพียงแค่มาเป็นปุ๋ยให้ผืนดินแห่งนี้เท่านั้น" บรรยากาศรอบกายบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก ผนังหินรอบด้านเริ่มเคลื่อนตัวเข้าหากันพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องราวกับภูเขาถล่ม อักขระโบราณบนพื้นส่งแสงสีโลหิตวาบขึ้นเป็นระลอก กลิ่นอายความตายแผ่ซ่านเข้ามาทุกขณะ นี่คือบททดสอบที่โหดร้ายที่สุด ค่ายกลสะกดวิญญาณหาได้ต้องการเพียงพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่ง แต่มันต้องการ "จิตหนึ่งเดียว" จากคนสองคนที่มีวิถีและขั้วพลังตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง—คนหนึ่งคือสุราและกระบี่พลิกแพลงดั่งสายลมอิสระ อีกคนคือเหมันต์และระเบียบวินัยดั่งน้ำแข็งพันปี "ฟังให้ดีนะคุณหนูมู่หรง" น้ำเสียงของหลี่เฟยหลงเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง รอยยิ้มกวนประสาทเลือนหายไป เหลือไว้เพียงความคมคายดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก "ค่ายกลนี้สะท้อนความกลัวในจิตใจของผู้อยู่ภายใน ยิ่งเจ้าต่อต้าน มันยิ่งบดขยี้ ยิ่งเจ้าสงสัยในตัวข้า มันยิ่งฉีกร่างเราให้เป็นชิ้นๆ" มู่หรงเซวี่ยชะงัก นางเงยหน้าขึ้นสบตากับบุรุษผู้กวนประสาทผู้นี้ ในแววตาคมกริบของเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเชื่อมั่นอันประหลาดที่ส่งผ่านความอบอุ่นเข้ามาในกระแสธารลมปราณที่กำลังจะดับสลายของนาง "แล้ว... ข้าต้องทำอย่างไร?" นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงเป็นครั้งแรก ความหยิ่งทระนงถูกพับเก็บไว้เบื้องหลัง เมื่อความตายอยู่ห่างเพียงแค่ลมหายใจกั้น "จับมือข้า" หลี่เฟยหลงยื่นมือหนาออกไปตรงหน้า ฝ่ามือที่มีรอยด้านจากการจับด้ามกระบี่มานับครั้งไม่ถ้วนแบรอรับมือเรียวบางอันเย็นเฉียบราวกับหยกน้ำแข็ง "รวบรวมลมปราณเหมันต์ทั้งหมดของเจ้าส่งมาที่ฝ่ามือข้า ส่วนข้าจะใช้สุราเพลิงสุริยันต์หลอมรวมมันเข้ากับวิถีกระบี่ไร้ลักษณ์... เราจะก้าวไปพร้อมกันในจังหวะที่สาม" มู่หรงเซวี่ยลังเลเพียงเสี้ยววินาที นางไม่เคยยอมจำนนต่อผู้ใด ไม่เคยแม้แต่จะปล่อยให้ชายใดแตะต้องเนื้อตัวโดยง่าย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการประสานจิตและลมปราณซึ่งเป็นจุดตายของจอมยุทธ์ ทว่าเสียงคำรามของผนังหินที่บีบเข้ามาเหลือระยะห่างไม่ถึงสามจั้ง บีบบังคับให้นางต้องตัดสินใจ ปลายนิ้วเรียวงามวางลงบนฝ่ามือของเขาอย่างเด็ดเดี่ยว *เปรี้ยง!* ทันทีที่ผิวเนื้อสัมผัสกัน กระแสพลังงานมหาศาลสองสายที่ต่างขั้วราวฟ้ากับเหวก็พวยพุ่งเข้าปะทะกันอย่างรุนแรงจนร่างของทั้งคู่สั่นสะท้าน ความเจ็บปวดราชาถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงแล่นพล่านไปทั่วสารทิศ แต่มู่หรงเซวี่ยกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด นางไม่ยอมส่งเสียงร้องออกมาแม้แต่ครึ่งคำ "ดีมาก! หายใจเข้า... ผ่อนคลาย... ปล่อยวางความหยิ่งทระนงทั้งหมดลงเสีย!" หลี่เฟยหลงคำรามก้องในลำคอ นัยน์ตาสว่างวาบด้วยประกายแสงเจิดจ้า ปราณสุราเพลิงสุริยันต์ระเบิดออกปกคลุมร่างของทั้งสองไว้ราวกับเกราะแก้ว ในขณะที่มู่หรงเซวี่ยหลับตาลง นางทิ้งความระแวงทั้งหมด ยอมเปิดประตูจิตวิญญาณให้อีกฝ่ายก้าวเข้ามาสัมผัสแก่นแท้ ปราณเหมันต์หมื่นปีของนางไหลรินเข้าสู่ร่างของหลี่เฟยหลงอย่างไร้รอยต่อ เกิดเป็นการหลอมรวมที่น่าอัศจรรย์—หยินและหยาง สมดุลและพลิกแพลง น้ำแข็งและเปลวเพลิง หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวภายใต้อานุภาพแห่งวิชากระบี่ไร้ลักษณ์ "หนึ่ง... สอง..." หลี่เฟยหลงนับถอยหลัง เสียงของเขาดังสะท้อนก้องกวาดผ่านโสตประสาทของคนทั้งคู่ ผนังหินเบื้องหน้าหยุดชะงักลงชั่วพริบตา อักขระสีโลหิตแปรเปลี่ยนเป็นสีทองคำบริสุทธิ์ "สาม... ทะยาน!" *ตูมมมมม!* พลังปราณสายมหึมาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าทะลุเพดานถ้ำโบราณจนเกิดเป็นลำแสงสีครามและทองคำพาดผ่านนภากาศ สั่นสะเทือนป่าเขาโดยรอบรัศมีร้อยลี้ แรงระเบิดมหาศาลกวาดล้างค่ายกลสะกดวิญญาณจนแหลกละเอียดเป็นผุยผง เศษหินนับล้านชิ้นร่วงหล่นราวกับหิมะโปรยปราย ร่างของหลี่เฟยหลงและมู่หรงเซวี่ยกระเด็นออกมาล้มกลิ้งลงบนพื้นหญ้าเบื้องนอกเขตอาคม ทั้งคู่วิงเวียนศีรษะและหอบหายใจอย่างหนักหน่วง เสื้อผ้าหลุดลุ่ยและชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ มู่หรงเซวี่ยlying อยู่บนพื้นหญ้า นางมองดูท้องฟ้ายามค่ำคืนที่กระจ่างใสขึ้นอย่างฉับพลัน หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างกำลังเติบโตขึ้นในส่วนลึกของจิตใจ นางหันไปมองชายหนุ่มที่นอนแผ่หลาอยู่ข้างๆ กำลังยกไหเหล้าขึ้นซดอั๊กใหญ่ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น "เจ้า..." นางเอ่ยเสียงแผ่วเบา ใบหน้าขาวเนียนเจือด้วยสีเรื่อจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "เมื่อครู่... เจ้าตั้งใจฉวยโอกาสแตะมือข้านานเกินไปหรือเปล่า?" หลี่เฟยหลงสำลักเหล้าเล็กน้อย เขาหัวเราะรơiร่าพลาดยื่นมือไปเช็ดมุมปาก "โธ่ คุณหนูมู่หรง ข้าเป็นสุภาพบุรุษผู้ทรงคุณธรรม จะกล้าคิดล่วงเกินยอดเซียนผู้เย็นชาได้อย่างไร... แต่อันที่จริง มือของแม่นางนิ่มกว่าที่คิดไว้นิดหน่อยจริงๆ นั่นแหละนะฮ่าๆๆ" "เจ้าคนทะลึ่ง!" มู่หรงเซวี่ยกัดฟันกรอด หมายจะชักกระบี่เหมันต์ออกมาสั่งสอนคนปากเสียสักกระบวนท่า ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วของนางแตะโดนด้ามกระบี่ สายตากลับเหลือบไปเห็นเงาร่างลึกลับเจ็ดร่างที่ยืนตระหง่านอยู่บนยอดผาเบื้องหน้าอย่างเงียบเชียบ เงาร่างเหล่านั้นสวมชุดคลุมสีดำสนิท ใบหน้าสวมหน้ากากรูปอสูรไร้ตา และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ... กลิ่นอายพลังปราณที่แผ่ออกมาจากพวกมัน อยู่ใน "ขอบเขตผันแปรสวรรค์" ขั้นสมบูรณ์แบบทั้งสิ้น! หนึ่งในบุรุษสวมหน้ากากอสูรก้าวออกมาหนึ่งก้าว น้ำเสียงแหบพร่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งจากขุมนรกดังก้องกังวานลงมา "ตามหาตัวพบเสียที... ทายาทตระกูลมู่หรง และ... เจ้าหนูผู้ครอบครองกระบี่ไร้ลักษณ์ ส่งบันทึกบรรพกาลมาแต่โดยดี มิฉะนั้น วันนี้จะเป็นวันตายของพวกเจ้า!" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับวิถีแห่งยุทธภพด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!