บริษัทเอกชนแห่งแรกของเมืองหลวง

ตราประทับสีชาดสดบนแผ่นกระดาษหนาหนักหน่วงราวน้ำหนักแห่งขุนเขา ทั้งห้องโถงใหญ่ของกรมพาณิชย์กลับเงียบกริบลงในฉับพลัน ราวกับเสียงลมหายใจของเหล่าข้าราชการระดับสูงนับสิบชีวิตถูกกลืนหายไปในลำคอ เมื่อเอกสารแผ่นสำคัญที่สุดแห่งยุคสมัยถูกเลื่อนเข้ามาหยุดตรงหน้าไป๋จินเฟิง "นี่คือ... ใบอนุญาตจัดตั้งบริษัทการค้าเอกชนจำกัด แห่งแรกของเมืองหลวง อย่างเป็นทางการครับสหายไป๋" น้ำเสียงของอธิบดีกรมพาณิชย์สั่นเทาเล็กน้อย หาใช่เพราะความหวาดกลัวต่ออำนาจเบื้องหลังของสตรีตรงหน้าไม่ หากแต่เป็นเพราะความตระหนักรู้ว่า ลายเซ็นและตราประทับที่เพิ่งจรดลงไปนั้น คือการขีดเส้นประวัติศาสตร์หน้าใหม่ของประเทศชาติที่กำลังก้าวผ่านเปลี่ยนผ่านยุคสมัย จินเฟิงมิได้รีบร้อนเอื้อมมือไปคว้ามันทันที นางเพียงปรายตาลงมองตราประทับสีชาดนั้นด้วยแววตาเยือกเย็นดั่งบ่อน้ำโบราณ ชุดเสื้อคลุมผ้าฝ้ายเนื้อดีตัดเย็บประณีตตามแบบสตรีผู้นำสมัยใหม่ ทว่าแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความสง่างามดั่งสตรีสูงศักดิ์ในราชสำนักโบราณ เส้นผมสีดำสนิทถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยด้วยปิ่นหยกขาวเนื้อเนียน ปลายหางตามีรอยยิ้มบางเบาที่ซ่อนความคมกริบเอาไว้ มิต่างอันใดจากยอดกุนซือผู้กำชัยชนะในยุทธภูมิพันลี้ "ขอบ พระทัยท่านอธิบดีที่ให้ความกรุณา... การเดินทางของก้าวแรกย่อมยากลำบากเสมอ แต่ข้ามั่นใจว่า กฎเกณฑ์ที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อปิดกั้นสายธารแห่งการค้า สุดท้ายย่อมต้องพ่ายแพ้ต่อกระแสแห่งความต้องการของประชาชนอยู่ดีครับ" นางกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงพลังและเฉียบคมจนข้าราชการอาวุโสหลายคนต้องหลบสายตา ทว่า ในวินาทีที่ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่กำลังถูกจารึก บรรยากาศภายนอกห้องโถงกลับแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบราวกับสายลมหนาวพัดผ่านกลางฤดูร้อน ประตูไม้สักแกะสลักบานใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้ซุ่มเสียง ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศของนายพลผู้กุมอำนาจกองทัพก้าวเข้ามาด้วยฝ่าเท้าที่มั่นคงและดุดัน ลู่ถิงเฉินปรากฏกายขึ้นพร้อมรัศมีกดดันที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูอากาศ ดวงตาคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายกวาดมองเอกสารบนโต๊ะ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของภรรยาผู้ปราดเปรื่อง ไม่มีคำทักทายหวานชื่น ไม่มีรอยยิ้มประจบประแจง มีเพียงความเงียบงันอันหนักอึ้งที่ทำให้อากาศในห้องแทบหยุดหายใจ ลู่ถิงเฉินสาวเท้าย่างสามขุมเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างร่างระหง มือหนาอันผ่านการจับกระบี่และคุมกองกำลังนับแสนเอื้อมไปแตะขอบกระดาษแผ่นนั้นแผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยพลังอำนาจและกระแสความรู้สึกซับซ้อนบางอย่าง "เจ้าทำให้กรมพาณิชย์ต้องปั่นป่วนจนข้าราชการระดับสูงแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับมาสามวันเต็ม... นี่คือสิ่งที่ฮูหยินของข้าเรียกว่า 'การค้าอย่างสงบ' หรอกหรือ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความระคนเอ็นดูและดุดันในคราวเดียวกัน จินเฟิงเงยหน้าขึ้นสบตากับสามีผู้ทรงอำนาจ รอยยิ้มบนมุมปากของนางมิได้จางหายไปแม้แต่น้อย นางขยับตัวเข้าใกล้เขาเล็กน้อย จนกลิ่นอายบุรุษเจือกลิ่นอายฝุ่นควันสนามรบปะทะเข้ากับจมูก "ท่านพี่กล่าวเกินไปแล้ว... ในเมื่อยุคสมัยกำลังเปลี่ยนผ่าน หากพวกเราไม่ลุกขึ้นมาเดินนำหน้า ปล่อยให้คลื่นลมแห่งความเปลี่ยนแปลงซัดสาดมาถึงตัว เกรงว่าต่อให้กองทัพของท่านเกรียงไกรเพียงใด ก็มิอาจปกป้องแผ่นดินที่ไร้ซึ่งความมั่งคั่งทางเศรษฐกิจได้หรอกนะครับ" คำพูดของนางเปรียบเสมือนคมกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในแพรไหม ทรงพลังและมองการณ์ไกลจนลู่ถิงเฉินต้องหรี่ตาลงเล็กน้อยด้วยความทึ่ง นี่คือสตรีที่เขาเลือก... นางมิใช่เพียงดอกไม้ประดับเรือนหลังที่รอคอยการปกป้อง แต่นางคือพยัคฆ์สาวเคียงบัลลังก์ที่พร้อมจะกางกรงเล็บประกาศศักดาเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาในทุกสนามรบ ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศแห่งชัยชนะที่ควรจะหอมหวาน รอยยิ้มของลู่ถิงเฉินกลับค่อยๆ เลือนหายไป แทนที่ด้วยแววตาเคร่งเครียดที่ซ่อนเร้นไว้ เขาโน้มตัวลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาจนมีเพียงเราสองคน "เอกสารใบนี้ออก ฐานะบริษัทการค้าเอกชนแห่งแรกของเมืองหลวงถือว่าสมบูรณ์... แต่ข้าเพิ่งได้รับรายงานลับจากชายแดนเหนือ สหายเก่าที่เคยร่วมรบกับเจ้า... ส่งคนนำจดหมายเลือดมาถึงมือข้าเมื่อครึ่งชั่วยามก่อน" รอยยิ้มของจินเฟิงชะงักงันไปชั่วลมหายใจ ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงทันที สัญชาตญาณของยอดกุนซือเตือนภัยขึ้นอย่างรุนแรง ก่อนที่นางจะได้เอ่ยปากซักถาม ลู่ถิงเฉินก็ควักม้วนกระดาษเปื้อนคราบโลหิตแห้งกรังส่งให้พับเก็บไว้ในมือของนางอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังห้องโถงนี้... และเสียงเคาะประตูก็ถูกรัวกระหน่ำขึ้นราวกับประกาศิตแห่งความตาย ขอบคุณที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาอันเข้มข้นนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ