กับดักล่อเสือออกจากถ้ำ

"หากเอกสารชิ้นนั้นตกถึงมือคณะกรรมการตรวจสอบพรรคในวันพรุ่งนี้ หัวหน้าฝ่ายบัญชีเฉิน... ท่านคิดว่าเก้าอี้ตัวที่ท่านนั่งอยู่ จะยังมีความมั่นคงสักกี่ธุลีกันครับ?" น้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดผ่านอากาศเย็นเยียบในห้องทำงานมืดทึบ ไป๋จินเฟิงนั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะไม้สักเก่าคร่ำคร่า สวมเสื้อโค้ทผ้าสักหลาดสีชาดเข้ารูปตามแบบนิยมของยุคเจ็ดสิบ ทว่าท่วงท่าและการวางมือกลับสง่างามราวกับราชปักษีที่กำลังมองดูเหยื่อในกรงขัง เฉินอี้หลาน เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผากจนเปียกชุ่มปกเสื้อเสื้อเชื้อสีขาวสะอาด ริมฝีปากสั่นระริก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเคียดแค้นผสมปนเป เขากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน แผนการ "ปล่อยข่าวลวงเรื่องการส่งมอบเอกสารลับบัญชีทุจริต" ที่จินเฟิงตระเตรียมไว้ร่วมกับลู่ถิงเฉินเมื่อสามวันก่อน บัดนี้ได้ผลิดอกออกผลอย่างงดงาม ข่าวลือสะพัดไปทั่วคอมมูนและกรมการค้าว่าเอกสารฉบับจริงที่ชี้ตัวการยักยอกเงินกองทุนสหกรณ์การเกษตรถูกเก็บไว้ในตู้เซฟห้องทำงานของเฉินอี้หลาน และจะถูกส่งมอบให้ส่วนกลางในรุ่งสาง นี่คือ "กับดักล่อเสือออกจากถ้ำ" ที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทว่า ในมุมมืดของห้องนั้น ลู่ถิงเฉินในชุดเครื่องแบบนายพลสีเขียวเข้มคาดเข็มขัดหนังเกელี้ยวกราด ยืนกอดอกพิงผนังปูนเปลือย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวทะเลทรายมองตรงไปยังประตูทางเข้า ร่างสูงใหญ่แผ่รังสีอำมหิตกดดันจนบรรยากาศแทบหายใจไม่ออก เขายังไม่ได้เอ่ยปากสักคำ แต่ความเงียบงันของเขากลับสร้างความหวาดผวาให้เฉินอี้หลานยิ่งกว่าคมดาบ "คุณ... คุณไป๋ คุณกำลังใส่ร้ายผม!" เฉินอี้หลานเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามรักษาฟอร์มสุดท้ายของชายผู้มีอำนาจในท้องถิ่น "เอกสารบ้าอะไร ผมไม่รู้เรื่อง! ถ้าพวกคุณยังไม่หยุดปล่อยข่าวลือ ผมจะฟ้องร้องข้อหาหมิ่นประมาท!" จินเฟิงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามวิจิตรราวกับภาพวาดพู่กันจีนโบราณ ทว่ากลับเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ นางลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้าไปใกล้ชายวัยกลางคนผู้นั้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นปูนดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ราวกับเสียงนับถอยหลังเวลาชีวิตของเขา "ฟ้องร้องงั้นหรือครับ?" จินเฟิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแฝงอำนาจกดดัน "ท่านหัวหน้าเฉิน... ท่านลองก้มมองลิ้นชักโต๊ะของท่านดูสิครับว่า ตอนนี้กุญแจสำรองที่ท่านซ่อนไว้ใต้กระถางต้นลิ้นมังกรหน้าตึก ยังอยู่ดีหรือเปล่า" สีหน้าของเฉินอี้หลานซีดเผือดลงในฉับพลัน เขารีบหันขวับไปมองโต๊ะทำงานของตนเอง สัญชาตญาณบอกให้เขารีบพุ่งไปที่ลิ้นชัก แต่มันสายเกินไปเสียแล้ว เมื่อลู่ถิงเฉินขยับตัวเพียงเล็กน้อย ร่างสูงใหญ่ก็มายืนขวางทางประตูกั้นไว้ราวกับภูเขาผาหินที่ไม่มีวันสั่นคลอน "คนทรยศมักอดรนทนไม่ไหวเมื่อเหยื่อล่อถูกหยิบยื่นให้" เสียงทุ้มต่ำและเย็นชาของลู่ถิงเฉินดังขึ้นเป็นครั้งแรก กังวานก้องในห้องแคบๆ "เจ้าคิดว่าความลับเรื่องการส่งออกสินค้าเกษตรเถื่อนข้ามพรมแดนเมื่อปีกลาย จะถูกปิดตายไปตลอดกาลอย่างนั้นหรือ?" "ท่าน... ท่านนายพล... ท่านหมายความว่าอย่างไร..." เฉินอี้หลานเสียงสั่นเครือ เข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ความเย่อหยิ่งทระงองหายวับไปกับตา เมื่อรู้ตัวว่าบัดนี้ตนเองได้เดินตกลงมาในหลุมพรางที่อีกฝ่ายขุดรอไว้โดยสมบูรณ์แล้ว ไม่มีทางหนี ไม่มีทางรอด และไม่มีแม้แต่โอกาสแก้ตัว จินเฟิงยืนมองภาพนั้นด้วยสายตาราบเรียบ นางหยิบถ้วยชาเคลือบกระเบื้องลายครามขึ้นมาจรดริมฝีปาก กลิ่นหอมกรุ่นของชาอู่หลงชั้นดีช่วยขับเน้นให้ท่าทีของนางดูสุขุมและสูงส่งตัดกับความตื่นตระหนกของเฉินอี้หลานอย่างสิ้นเชิง ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปัง "เปิดประตู! เจ้าหน้าที่ตรวจสอบพิเศษจากส่วนกลาง! ได้รับรายงานว่ามีการทำลายหลักฐานสำคัญภายในอาคารนี้!" เสียงตะโกนก้องจากด้านนอกทำให้เฉินอี้หลานเบิกตากว้างด้วยความสิ้นหวัง เขาหันกลับมามองไป๋จินเฟิงและลู่ถิงเฉินสลับกันด้วยความคลุ้มคลั่ง "พวกแก... พวกแกจงใจบีบให้ฉันจนมุม!" จินเฟิงวางถ้วยชาลงบนโต๊ะเบาๆ เสียงกระทบกันของกระเบื้องก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ นางช้อนสายตาขึ้นสบกับดวงตาคมดุของลู่ถิงเฉินที่ยืนอยู่เบื้องหน้า ก่อนที่ประตูไม้บานเก่าจะถูกพังทลายเข้ามาโดยกำลังพลภายนอก ลู่ถิงเฉินกลับเอื้อมมือมาคว้าข้อมือเรียวของจินเฟิงไว้เบาๆ แรงบีบอบอุ่นและมั่นคงถ่าย ณ วินาทีที่บานประตูถูกกระชากเปิดออก เผยให้เห็นเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสีเข้มเรียบร้อยที่ก้าวเข้ามาพร้อมเอกสารตราครุฑแดงฉานในมือ—บุคคลที่ทำให้ทั้งห้องต้องหยุดหายใจ เพราะเขาไม่ใช่คนของคณะกรรมการตรวจสอบพรรค... แต่เป็น "สหายผู้ตรวจการพิเศษ" จากเมืองหลวงผู้กุมชะตากรรมของตระกูลลู่โดยตรง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเล่ห์กลอันซับซ้อนนี้ไปกับผม แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ -- เฉินเว่ยสายลุย