ประกายไฟในยามวิกฤต

เปลวเพลิงสีชาดตวัดลิ้นเลียผืนฟ้ายามราตรี ราวกับอสูรกายกระหายเลือดที่หลุดพ้นจากพันธนาการ กลิ่นฉุนของควันไฟและผ้าฝ้ายดิบที่ถูกเผาไหม้คละคลุ้งไปทั่วตรอกการค้าเขตใต้ เสียงฝีเท้าอลหม่านของชาวบ้านและเสียงตะโกน "ไฟไหม้! ช่วยด้วย ไฟไหม้โกดังสินค้า!" ดังประสานกันระงมท่ามกลางความมืดมิด ณ ใจกลางความโกลาหลนั้น ไป๋จินเฟิงยืนนิ่งสงบดั่งขุนเขา นางสวมเสื้อคลุมกันหนาวผ้าฝ้ายสีครามเข้มปักลายเมฆมงคลขอบดิ้นเงิน ปลายชายผ้าเรียบร้อยไร้รอยยับแม้แต่น้อย แม้สะเก็ดไฟจะลอยละลิ่วมาตกใกล้ร่างระหง เส้นผมที่เกล้าเป็นมวยประดับด้วยปิ่นหยกขาวนวลกลับมิได้ยุ่งเหยิงแม้แต่น้อย แววตาของนางมิได้มีความตื่นตระหนกหรือหวาดกลัวแม้เพียงธุลี มีเพียงประกายคมปลาบดั่งคมดาบซ่อนเร้นในความลึกล้ำ นางมองดูเปลวไฟที่กำลังกลืนกินสินค้าลอตใหญ่ที่สุดของ "จินเฟิงการค้า" ด้วยสติที่เยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำค้างกลางหิมะ "คุณหนู..." อี้เฉิน บ่าวสนิทวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา กายสั่นเทาด้วยความโกรธและตกใจ "สินค้าผ้าฝ้ายส่งออกและเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดลอตใหม่เสียหายจนหมดสิ้นแล้วขอรับ! คนของเราจับตัวผู้ต้องสงสัยได้หนึ่งคน มันซ่อนถังน้ำมันก๊าดไว้หลังโกดัง เป็นคนของสมาคมการค้าตระกูลซุนแน่ๆ จะให้ข้า... ให้คนของเราไปเผาร้านพวกมันคืนให้สะใจเลยหรือไม่!" ไป๋จินเฟิงยกมือขึ้นห้ามช้าๆ ปลายนิ้วเรียวยาวเรียابเนียนดั่งหยกแตะลงบนริมฝีปากบางเบา นางยังไม่เอ่ยวาจาในทันที ทว่ากลับกวาดสายตามองฝูงชนที่เริ่มหลั่งไหลกันเข้ามามุงดูเหตุการณ์ด้วยความอยากรู้อยากเห็นและเวทนา เสียงซุบซิบดังระงมแข่งกับเสียงประทุของไม้ที่กำลังไหม้ไฟ "เผาร้านพวกมันคืนหรือ?" เสียงหวานใสดังกังวานก้องกังวาลท่ามกลางเสียงโกลาหล แม้จะมิได้ตะโกน ทว่ากลับมีอำนาจบางอย่างที่ทำให้ทุกคนรอบข้างต้องเงียบเสียงลงและหันมามอง "อี้เฉิน เจ้าคิดว่าเราเป็นอันธพาลครองเมือง หรือเป็นพ่อค้าที่ซื่อสัตย์สุจริตกันแน่? หากเราใช้กำลังตอบโต้ด้วยวิธีสกปรกเช่นนั้น เรากับพวกสุนัขลอบกัดย่อมไม่ต่างกัน" นางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าสง่างามราวกับนางพญาหงส์ที่ย่างก้าวบนลานพิธีหลวง ทุกย่างก้าวเปี่ยมด้วยความมั่นคงจนผู้คนที่กำลังแตกตื่นต่างต้องหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ ท่ามกลางแสงเพลิงที่สาดส่องใบหน้างดงามจนแลดูราวกับภาพวาดโบราณ ไป๋จินเฟิงทรุดกายลงคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นดินที่เปียกแฉะด้วยน้ำจากการดับเพลิง ท่าทางของนางไร้ซึ่งความถือตัว เสื้อผ้าอาภรณ์ราคาแพงเปรอะเปื้อนเขม่าควันและคราบโคลน แต่นั่นกลับยิ่งขับเน้นให้ความเด็ดเดี่ยวและน่าสงสารของสตรีร่างบางผู้นี้ตราตรึงอยู่ในสายตาของประชาชนนับร้อยที่รายล้อม "พี่น้องชาวเมืองเขตใต้ทุกท่าน..." ไป๋จินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ทว่าเปี่ยมด้วยความจริงใจจนน่าใจหาย ดวงตาดอกท้อคู่นั้นคลอหน่วงด้วยหยาดน้ำตาที่สะท้อนแสงเพลิงประกายระยิบระยับ "ข้า ไป๋จินเฟิง ตั้งใจนำพาความเจริญ เมล็ดพันธุ์ชั้นดี และผ้าฝ้ายราคาเป็นธรรมมาสู่พี่น้อง เพื่อให้พวกเราผ่านพ้นฤดูหนาวอันแร้นแค้นนี้ไปด้วยกันได้... แต่ข้าไม่คาดคิดเลยว่า ความตั้งใจจริงที่จะช่วยเหลือชาวบ้าน จะไปขัดผลประโยชน์ของผู้มีอิทธิพลมืด จนต้องใช้วิธีการอำมหิตเผาทำลายทรัพย์สินหยาดเหงื่อแรงงานของพวกเราเช่นนี้" คำพูดของนางราวกับมีเวทมนตร์สะกด ฝูงชนที่กำลังตกอยู่ในความหวาดกลัวเริ่มเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว เสียงฮือฮาดังขึ้นระลอกใหญ่ "นั่นสิ! คุณหนูไป๋ทำคุณประโยชน์ให้พวกเราตั้งมากมาย ข้าวโพดราคาถูกก็มาจากนาง!" "ตระกูลซุนใจดำอำมหิตเกินไปแล้ว! ผูกขาดการค้าไม่พอ ยังจะมาเผาทำลายของชาวบ้านอีก!" "พวกเราจะยอมให้คนชั่วรังแกคนดีเช่นนี้หรือ!" เสียงตะโกนสนับสนุนดังประสานกันเป็นเสียงเดียว ไป๋จินเฟิงก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปากไว้ภายใต้เงาของควันไฟ นางรู้ดีว่าวิกฤตครั้งนี้หาใช่จุดจบไม่ หากแต่เป็นกระดานหมากที่นางจงใจปล่อยให้คู่แข่งเดินเข้ามาติดกับดักด้วยความทะนงตน ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดหลังตรอกแคบ ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายมังกรซ่อนเล็บด้วยด้ายสีเดียวกันกำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาเยือกเย็นดุร้าย ลู่ถิงเฉิน ท่านนายพลผู้กุมอำนาจกองทัพแห่งเขตปกครองพิเศษ ยืนกอดอกพิงผนังอิฐสีเทา ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวนักรบสนามรบปราศจากรอยยิ้ม มีเพียงมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยอย่างนึกทึ่ง "สตรีผู้นี้..." เสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของพยัคฆ์ลอดไรฟันออกมา "ใช้ไฟของศัตรูมาจุดประกายศรัทธาของประชาชน ช่างเป็นเล่ห์กลที่ทั้งงดงามและอำมหิตในคราเดียวกัน กล้าหาญและเยือกเย็นถึงเพียงนี้ นางเอาความกล้าเหล่านี้มาจากที่ใดกันแน่" องครักษ์เงาที่คุกเข่าอยู่เบื้องหลังกระซิบด้วยเสียงอันแผ่วเบา "ท่านนายพล จะให้บ่าวไปจัดการกวาดล้างสมาคมการค้าตระกูลซุนเลยหรือไม่ขอรับ พวกมันบังอาจก่อเรื่องอื้อฉาวในเขตรับผิดชอบของท่าน" ลู่ถิงเฉินยกมือขึ้นห้าม ปลายสายตายังคงจับจ้องไปยังร่างระหงที่กำลังกล่าวคำปราศรัยท่ามกลางฝูงชนด้วยท่าทีสง่างาม "ยังไม่ต้องรีบร้อน... ข้าอยากรู้นักว่า หมากตานี้ของนาง จะเดินไปสิ้นสุดที่กระดานใด" ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังดำเนินไปตามแผนที่ไป๋จินเฟิงวางไว้ ฝูงชนเริ่มฮึกเหิมและเตรียมยกพลไปปิดล้อมคลังสินค้าของตระกูลซุน จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายพร้อมเสียงเกือกม้าก็ดังสนั่นหวั่นไหวเข้ามาใกล้ ทหารในเครื่องแบบกองทัพปลดแสมสารพร้อมอาวุธครบมือแหวกฝูงชนเข้ามาอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ผู้นำขบวนคือรองแม่ทัพคนสนิทของลู่ถิงเฉิน ใบหน้าเคร่งขรึมไร้ความรู้สึก เขาก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าไป๋จินเฟิง ประสานมือคารวะด้วยความเคารพอย่างสูง ทว่าคำสั่งที่เปล่งออกมากลับทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของยอดกุนซือสาวต้องแข็งค้างในทันที "เรียนคุณหนูไป๋... ท่านนายพลมีคำสั่งด่วน..." รองแม่ทัพกวาดสายตามองซากโกดังที่ถูกเผา ก่อนจะหันมาสบตากับนางด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "เนื่องจากเกิดเหตุเพลิงไหม้ซ้ำซากในเขตการค้าสำคัญ เกรงจะเป็นภัยต่อความมั่นคง อาคารและสินค้าที่เหลืออยู่ทั้งหมดของท่านในคืนนี้... ถูกคำสั่งกองทัพยึดอายัดเพื่อตรวจสอบชั่วคราว ขอเชิญคุณหนูไป๋ไปให้ปากคำที่ค่ายทหารด้วยตนเอง ณ บัดนี้" ไป๋จินเฟิงเงยหน้าขึ้นสบตากับทหารหนุ่ม แววตาที่เคยราบเรียบและควบคุมสถานการณ์ได้ทั้งหมด กลับไหววูบลงชั่วขณะเมื่อตระหนักได้ว่า... มีผู้ล่าที่ฉลาดและเจ้าเล่ห์กว่านาง กำลังรอต้อนรับนางอยู่บนยอดหอคอยที่สูงเสียดฟ้า และในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าอันคุ้นเคยก็ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหลังเงาของนาง พร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำอันทรงอำนาจที่กระซิบข้างใบหูของนางอย่างแผ่วเบา ทว่าเยือกเย็นเสียจนขนลุกซู่ "เดินหมากได้เยี่ยมยอดมาก... พระชายาของข้า แต่ดูเหมือนว่า... ตาต่อไป ท่านคงต้องมาเล่นกับข้าในกระดานของทหารแล้วกระมัง" ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพ้นวิกฤตและกลลวงครั้งนี้ไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ