ตำรับยาโบราณในยุคปฏิรูป

กลิ่นอายของโสมป่าอายุหลายทศวรรษคละคลุ้งผสมผสานกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษเอกสารยุคปฏิรูป กลิ่นนี้มิได้หอมหวาน หากแต่เจือด้วยความตึงเครียดอันหนักอึ้งดั่งเมฆฝนยามค่ำคืน "อาการลมปราณติดขัดในเส้นชีพจรเหมินเฉวียนของท่านหัวหน้าคอมมูนสะสมมาไม่ต่ำกว่าเจ็ดปีแล้วกระมังครับ..." เสียงทุ้มนุ่มทว่ากังวานราวกับหยกกระทบกันดังขึ้นในห้องทำงานคับแคบ ไป๋จินเฟิงในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีเขียวขี้ม้าตัวโคร่งตามสมัยนิยม ทว่ากลับถูกปรับแก้ทรงเข้ารูปอย่างประณีตด้วยฝีมือการตัดเย็บอันแนบเนียน นางกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวยาวกดลงบนจุดชีพจรบริเวณข้อมือของชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าซีดเซียวตรงหน้า ลู่ถิงเฉินยืนกอดอกนิ่งสนิทอยู่มุมห้อง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่บัดนี้ไร้เครื่องหมายยศ บ่งบอกถึงสถานะอันล่อแหลมหลังคำสั่งปลดชั่วคราวจากข้อหาฉกรรจ์ — สายตาของเขาจับจ้องทุกย่างก้าวของสตรีผู้นี้ ราวกับเสือดาวที่กำลังประเมินท่าทีของเหยื่อ แม้ในยามวิกฤตที่อำนาจของเขาในกองทัพกำลังสั่นคลอน ไป๋จินเฟิงกลับยังคงสงบนิ่งดั่งผิวน้ำในบึงลึก นางไม่มีท่าทีหวาดหวั่นต่อเงื้อมมือของอำนาจรัฐยุคเจ็ดสิบแม้แต่น้อย หัวหน้าคอมมูนเฉินสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาขุ่นมัวมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยความระแวงระวัง "นังหนูไป๋... ข้าไปหาหมอมาทั่วทั้งอำเภอ แม้กระทั่งหมอหลวงแผนปัจจุบันจากเมืองหลวงก็บอกว่านี่คือโรคชราและภาวะความดันโลหิตสูง เจ้าเป็นเพียงลูกสาวชาวนา เหตุใดจึงอาจหาญวินิจฉัยโรคของข้าด้วยหลักการโบราณเช่นนี้เล่า?" จินเฟิงมิได้ตอบทันที นางค่อยๆ ดึงเข็มเงินชุดใหม่ออกจากซองผ้าแพรปักลายเมฆา ซึ่งเป็นมรดกตกทอดชิ้นเดียวจากชาติภพก่อน รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เรียวปากอิบอิ่มเอ่ยถ้อยคำด้วยสำนวนรื่นหูลึกซึ้งดั่งบทกวีโบราณ "โรคภัยไข้เจ็บในยุคสมัยที่ผันเปลี่ยนนี้ หาได้ต่างจากกระแสธาราที่เชี่ยวกรากไม่ ยุคสมัยอาจเปลี่ยนเป็น ‘การปฏิรูปและเปิดประเทศ’ ผู้คนต่างวิ่งไล่ตามฟันเฟืองจักรกลและตัวเลขผลผลิต จนหลงลืมรากเหง้าแห่งสมดุลหยินหยางในร่างกาย ท่านหัวหน้าเฉิน... ท่านตรากตรำหักโหมงานราชการเพื่อขับเคลื่อนคอมมูนแห่งนี้ ดั่งม้าศึกที่วิ่งทะยานฝ่าพายุฝนโดยไม่ยอมหยุดพักผ่อน เส้นเลือดจึงตีบตัน ลมปราณติดขัด หากรักษาด้วยยาเคมีแผนปัจจุบันตามอาการ ท่านก็เป็นได้เพียงผู้ประทังความตายไปวันๆ แต่หากท่านต้องการให้ ‘รากแก้ว’ ของชีวิตกลับมาแข็งแกร่งอีกครั้ง... ตำรับยาโบราณสำนักแพทย์หลวงของข้า ย่อมเป็นหนทางเดียวที่จะช่วยดึงท่านขึ้นมาจากปากเหรือก้นหลุมแห่งความตายนี้ได้" คำพูดอันทรงพลังและเปี่ยมด้วยปรัชญาแพทย์แผนจีน ทำเอาหัวหน้าคอมมูนเฉินถึงกับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ความเจ็บปวดที่หน้าอกค่อยๆ บรรเทาลงเมื่อเข็มเงินเล่มแรกถูกฝังลงบนจุดชีพจรอย่างแม่นยำราชสีห์ขยับกรงเล็บ ลู่ถิงเฉินที่ยืนเงียบมานาน ก้าวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะไม้เก่าๆ เสียงรองเท้าคอมแบตกระทบพื้นปูนซีเมนต์ดังเป็นจังหวะหนักแน่น เขาก้มลงกระซิบข้างหูจินเฟิงด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอันตราย "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ... หากชายผู้นี้ตายคามือเจ้า ข้อหาฆาตกรรมเจ้าหน้าที่รัฐในยามบ้านเมืองปั่นป่วนเช่นนี้ มีโทษถึงขั้นประหารชีวิตนะจินเฟิง" จินเฟิงเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบของนายพลหนุ่ม แววตาของนางไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงประกายความฉลาดเฉลียวที่ท้าทายอำนาจมืดทั้งปวง นางแย้มยิ้มอย่างเยือกเย็น พลางเอ่ยตอบเสียงเบาแต่เฉียบขาด "ท่านนายพล... ในยามที่พายุโหมกระหน่ำใส่เรือน้อย หากไม่กล้าเสี่ยงเดินหมากตาที่อันตรายที่สุด เราก็ไม่มีวันได้ครอบครองกระดานทั้งหมดหรอกนะครับ ท่านเองก็เช่นกัน... ท่านถูกปลดจากตำแหน่งเพราะถูกใส่ร้ายป้ายสีจากกลุ่มอำนาจเก่า มิใช่เพราะพวกมันต้องการบีบให้ท่านจนมุมหรอหรือครับ? หากวันนี้ข้าสามารถซื้อใจหัวหน้าคอมมูนผู้กุมคะแนนเสียงเกษตรกรครึ่งหนึ่งของมณฑลนี้ได้... อำนาจที่ท่านสูญเสียไปในกองทัพ ย่อมมีหนทางทวงคืนผ่านเสียงสนับสนุนจากรากหญ้าเหล่านี้เช่นกัน" ราวกับสายฟ้าฟาดผ่ากลางใจ ลู่ถิงเฉินชะงักไป ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกทึ่งระคนนับถือพวยพุ่งขึ้นในอกอย่างห้ามไม่อยู่ สตรีตรงหน้าหาใช่เพียงชาวนาผู้ชาญฉลาด นางคือ "กุนซือ" ผู้มองขาดทุกย่างก้าวทางการเมืองและการค้าอย่างแท้จริง การคำนวณของนางลึกซึ้งเกินกว่าบุรุษในยุคสมัยเดียวกันจะตามทัน ผ่านไปชั่วก้านธูปเผาไหม้... ร่างของหัวหน้าคอมมูนเฉินที่เคยหอบสะท้านด้วยความเจ็บปวด บัดนี้กลับผ่อนคลายลง ลมหายใจสม่ำเสมอ สีหน้าที่เคยขาวซีดเริ่มมีเลือดฝาดกลับคืนมาอย่างน่าอัศจรรย์ ชายวัยกลางคนค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขามองหน้าไป๋จินเฟิงด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความระแวงกลายเป็นความเคารพยำเกรงอย่างสุดซึ้ง "นี่... นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ! อาการแน่นหน้าอกที่รบกวนข้ามาเจ็ดปี บัดนี้ราวกับถูกปัดเป่าหายไปในพริบตา นังหนูไป๋... เจ้า... เจ้าคือหมอเทวดากลับชาติมาเกิดอย่างแท้จริง!" หัวหน้าคอมมูนเฉินกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื้นตัน จินเฟิงเก็บเข็มเงินลงในซองผ้าอย่างประณีต นางประสานมือคำนับตามธรรมเนียมโบราณอย่างงดงามไร้ที่ติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่น่าฟัง "อาการของท่านเพิ่งจะทุเลาลงเท่านั้น หากต้องการหายขาดอย่างถาวร จำต้องดื่ม ‘ยาต้มสมุนไพรสูตรฟื้นฟูรากปราณ’ ติดต่อกันสามเดือน... และในฐานะที่ข้าเป็นห่วงสุขภาพของท่านหัวหน้าคอมมูน ข้าขอเสนอตัวจัดหาวัตถุดิบสมุนไพรคุณภาพสูงเหล่านี้ผ่านเครือข่ายการค้าส่วนตัวของครอบครัวเราเอง แน่นอนว่า... ราคาเป็นกันเอง และรับประกันความบริสุทธิ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ครับ" นี่คือการเดินหมากทางธุรกิจที่แยบยลที่สุด! การรักษาอาการป่วยเรื้อรังมิได้มีไว้เพื่อการกุศล หากแต่เป็นการสร้าง "เครือข่ายพันธมิตร" และ "ช่องทางการผูกขาดสินค้า" ในยุคที่การค้าเสรีเพิ่งเริ่มก่อตัว หัวหน้าคอมมูนเฉินพยักหน้ารัวๆ อย่างยินดีโดยไม่ต้องคิดซ้ำสอง อำนาจในมือของเขาถูกโน้มน้าวด้วยความตายที่ถูกปัดเป่าไปอย่างง่ายดาย ทว่า... ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังผ่อนคลายและพันธมิตรกลุ่มแรกกำลังถูกผูกแน่นขึ้นนั้นเอง *ปัง!* ประตูไม้เก่าของห้องทำงานคอมมูนถูกถีบกระเด็นเปิดออกอย่างไร้ความเกรงใจ ฝุ่นผงคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างของทหารยามในชุดเครื่องแบบสีเขียวเข้มวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ท่านนายพล! หัวหน้าคอมมูน! แย่แล้วครับ... กองกำลังตรวจค้นพิเศษจากส่วนกลาง นำโดย ‘สารวัตรทหารเผิง’ บุกเข้ามาถึงหน้าประตูสำนักงานคอมมูนแล้วครับ! พวกมันบอกว่ามีหมายจับลับจากเบื้องบน ข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับสายลับต่างชาติและลักลอบค้าของเถื่อน... และเป้าหมายแรกที่พวกมันต้องการตัว... คือคุณไป๋จินเฟิงครับ!" ลู่ถิงเฉินหันขวับไปมองที่ประตูแววตาดุร้ายดั่งพญาเสือโคร่งที่ถูกลูบคม รัศมิอำนาจกดดันแผ่ซ่านไปทั่วห้องจนทุกคนแทบหยุดหายใจ เขายื่นมือหนาออกไปคว้าข้อแขนของไป๋จินเฟิงไว้มั่นโดยสัญชาตญาณ ทว่าหญิงสาวยังคงรักษารอยยิ้มเยือกเย็นไว้บนใบหน้าได้อย่างน่าประหลาด ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคู่ก็ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ พร้อมกับเงาร่างของชายในชุดเครื่องแบบติดยศสูงคนหนึ่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปในยุคปฏิรูปอันเข้มข้นนี้กับเฉินเว่ยสายลุยนะครับ