หมากกระดานนี้ไม่มีคำว่าปรานี

"เอกสารสิทธิ์การถือครองที่ดินแปลงสามสิบแปดและโรงงานทอผ้าเจียงหนาน... บัดนี้ได้ถูกโอนมาเป็นกรรมสิทธิ์ของสหกรณ์การเกษตรหมู่บ้านหง Hง ภายใต้การดูแลของฉันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ ท่านผู้จัดการหวัง" เสียงหวานใสแต่ทรงอำนาจดังขึ้น ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องรับรองชั้นสองของภัตตาคารประจำอำเภอ ไป๋จินเฟิง ในชุดเสื้อเชิ้ตคอตตอนสีขาวสะอาดตา สวมทับด้วยเสื้อกั๊กผ้าฝ้ายปักลายวิจิตรบรรจงตามแบบฉบับสตรีผู้มีชาติตระกูล นางนั่งไขว่ห้างอย่างสง่างาม ปลายเรียวนิ้วเรียงร้อยพัดไม้จันทน์หอมสะบัดพัดเบาๆ ขับเน้นกิริยาราวกับราชนิกุลผู้สูงศักดิ์หลุดออกมาจากภาพวาดโบราณ แม้ว่าฉากหลังจะเป็นบริบทแห่งความเปลี่ยนแปลงอันเชี่ยวกรากของยุคทศวรรษที่ 70 ก็ตาม หวังต้าเหอ เหงื่อกาฬแตกพลั่ก มือหนาสั่นเทาจนแทบประคองถ้วยชาเซรามิกไม่อยู่ ร่างอ้วนท้วนของเจ้าพ่ออิทธิพลเถื่อนผู้เคยผูกขาดตลาดมืดในเขตเหนือทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพรม เอกสารนับสิบฉบับที่กระจัดกระจายอยู่เบื้องหน้าคือหลักฐานมัดตัวที่ไร้ซึ่งช่องโหว่ ทั้งสัญญาเงินกู้ดอกเบี้ยมหาโหด บัญชีส่วยใต้โต๊ะ และโฉนดที่ดินที่ถูกยึดมาอย่างผิดกฎหมาย ทุกอย่างถูกรวบรวมและตรวจสอบโดยคมปากกาและมันสมองอันล้ำ Aลึกของสตรีตรงหน้า "แก... แกมันปีศาจ! นังเด็กชาวนาบ้านนอกคนนี้ ใช้เล่ห์กลอันใดบีบบังคับธนาคารและสำนักงานที่ดินให้ร่วมมือกับแก!" หวังต้าเหอคำรามด้วยความเคียดแค้น ดวงตาแดงก่ำด้วยพิษสุราและความจนตรอก จินเฟิงแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มนั้นงดงามดั่งดอกเหมยแย้มกลีบกลางเหมันต์ แต่กลับเยือกเย็นเสียจนกระดูกสันหลังของผู้ฟังเยียบเย็น นางโน้มตัวลงไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตากวาดมองชายผู้เคยยิ่งใหญ่ด้วยความสมเพชเวทนา "เล่ห์กลหรือครับ? ท่านผู้จัดการหวัง... ในโลกของการค้า ไม่เคยมีคำว่าปรานีให้แก่ผู้โง่เขลา ผู้ที่ถือครองกฎหมายและสายสัมพันธ์ทางการเงินต่างหาก คือผู้กำหนดทิศทางลม หนี้สินที่ท่านกู้ยืมมาเพื่อฟอกเงิน ผนวกกับหลักฐานการติดสินบนเจ้าหน้าที่รัฐที่ฉันส่งมอบให้ 'ท่านนายพล' ตรวจสอบเมื่อยามรุ่งสาง... เพียงพอที่จะทำให้ท่านและพรรคพวกต้องไปใช้แรงงานในเหมืองเกลือมณฑลเหนือชั่วชีวิตแล้วกระมังครับ" สิ้นคำพูดนั้น ประตูไม้สักทองก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ลู่ถิงเฉิน ในชุดเครื่องแบบนายพลสีเขียวเข้มคาดเข็มขัดหนังเกาลัด ร่างสูงใหญ่สง่างามดั่งเทพสงคราม ก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าหนักแน่นมั่นคง กลิ่นอายความดุร้ายและอำนาจมืดแผ่ซ่านกดทับจนทุกคนในห้องแทบหยุดหายใจ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองกลุ่มอิทธิพลเถื่อนด้วยความเหยียดหยัน ราวกับกำลังพิจารณาฝูงมดปลวก "ทำดีมาก อาเฟิง" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยความพึงพอใจ ลู่ถิงเฉินก้าวตรงเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างสตรีผู้กุมหัวใจและมันสมองของเขา มือหนายื่นออกไปจัดปะเก็นคอเสื้อให้จินเฟิงอย่างทะนุถนอม ท่าทีอ่อนโยนนี้มีเพียงนางผู้เดียวเท่านั้นที่จะได้รับจากท่านนายพลผู้ไร้ความปรานี จินเฟิงช้อนตาขึ้นสบมองบุรุษผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในภูมิภาค นางเอียงคอมองเล็กน้อยอย่างหยอกเย้า "ท่านนายพลมาช้าไปครึ่งก้าว หมากกระดานนี้... ฉันเก็บกินเรียบกระดานแล้วล่ะครับ" "หมากกระดานนี้ไม่มีคำว่าปรานีมาตั้งแต่แรกแล้ว... เพราะผู้ที่บังaอาจคิดรังแกเจ้า สมควรต้องสูญสิ้นแม้แต่แผ่นดินซุกหัวนอน" ลู่ถิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงจิตสังหารรุนแรงจนหวังต้าเหอสลบเหมือดคาพื้นด้วยความหวาดกลัว ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังโรยตัวด้วยชัยชนะอันงดงาม เสียงฝีเท้าเร่งรีบของทหารคนสนิทก็ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก "ท่านนายพลครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว สายด่วนจากเมืองหลวงแจ้งว่า... 'ราชโองการลับ' ฉบับสลักลายมังกรทอง ถูกส่งตรงมาถึงค่ายทหารของเราแล้วครับ!" ลู่ถิงเฉินชะงักฝีเท้า ดวงตาคมกริบหรี่แคบลงทันที ในขณะที่จินเฟิงหุบพัดในมือฉับพลัน รอยยิ้มบนริมฝีปากบางเฉียบพลันเลือนหายไป แทนที่ด้วยประกายตาดุดันที่วับวามขึ้นท่ามกลางความเงียบงันอันน่าสะพรึงกลัว ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินหมากไปกับความเข้มข้นใน19ตอนนี้นะครับ