กลยุทธ์แรกในโรงงานทอผ้าเก่า

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วโถงบัญชาการเก่าคร่ำครึของโรงงานทอผ้าคอมมูนหงส์แดง กลิ่นอับชื้นของฝ้ายดิบและคราบน้ำมันเครื่องจักรผสมปนเปกับไอเหงื่อของคนงานนับร้อยที่ยืนอัดแน่นกันอยู่เบื้องล่าง บรรยากาศตึงเครียดเสียยิ่งกว่าสายธนูที่ถูกดึงจนสุดแรง "ถ้าพวกเจ้ายังทำงานกันสะเพร่า ปั่นด้ายลีบแบนและทอผ้าเนื้อหยาบเช่นนี้ ปีนี้โควตาเสบียงของคอมมูนเราจะถูกตัดจนหมดสิ้น! ใครรับผิดชอบไหว!" เสียงตะคอกด้วยความเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากปากของเฒ่าจาง ผู้จัดการโรงงานผู้มีพุงพลุ้ยและใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์สุรา เขาชี้หน้าคนงานหญิงหลายคนที่ก้มหน้าหลบสายตา ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ท่ามกลางยุคสมัยที่ข้าวปลาอาหารขาดแคลน การถูกตัดโควตาเสบียงเท่ากับการพิพากษาให้คนทั้งคอมมูนอดตาย ทว่า ท่ามกลางความตื่นตระหนกนั้น กลับมีร่างบอบบางในชุดเสื้อผ้าฝ้ายสีครามเก่าคร่ำแต่สะอาดสะอ้านนางหนึ่งก้าวออกมาเบื้องหน้า ไป๋จินเฟิงกวาดสายตาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยวสำรวจสภาพแวดล้อมโดยรอบ ความเงียบสงบอันทรงพลังแผ่ออกมาจากตัวนาง จนแม้แต่เฒ่าจางยังต้องชะงักฝีปากที่กำลังพ่นคำด่าทอ "ผู้จัดการจางพูดถูกครึ่งเดียวครับ... อ้อ ไม่สิ ต้องบอกว่าท่านมองปัญหาแต่ปลายเหตุต่างหาก" เสียงหวานใสกังวานแต่ราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึกเอ่ยขึ้น ไป๋จินเฟิงก้าวเท้าเดินอย่างมั่นคง ท่วงท่าการเดินเยื้องกรายสง่างามดั่งราชนิกุล แม้จะอยู่ท่ามกลางกลิ่นอายดินโคลนและคราบเขม่า นางหยิบก้อนฝ้ายดิบขึ้นมาพินิจพิเคราะห์ด้วยปลายนิ้วเรียวยาว พลางกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ท่านโทษว่าคนงานขี้เกียจและไร้ฝีมือ แต่ท่านเคยใช้สมองไตร่ตรองดูสักนิดหรือไม่ ว่าเหตุใดเส้นด้ายจึงลีบแบน นั่นเป็นเพราะฟันเฟืองของเครื่องปั่นด้ายรุ่นที่สามนี้สึกหรอมานานนับปี แรงกดไม่สม่ำเสมอ หากยังฝืนให้พวกเขากดน้ำหนักเท่าเดิม ต่อให้เอาชีวิตคนงานทั้งร้อยชีวิตมาแลก ผลผลิตที่ได้ก็มีแต่ผ้าขี้ริ้วไร้ราคา" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดลงกลางวงล้อม เฒ่าจางหน้าถอดสี ตะקุกตะกักเถียงไม่ออกเนื่องจากความจริงถูกกระชากออกมาต่อหน้าธารกำนัล ขณะที่คนงานรอบด้านต่างพากันส่งเสียงฮือฮาด้วยความทึ่ง "น... นางเด็กนี่! เจ้าเป็นใคร ถึงกล้ามาอวดดีวิจารณ์เครื่องจักรของรัฐ!" เฒ่าจางคำรามด้วยความอับอาย ใบหน้าบวมฉุขึ้นสีแดงจัด จินเฟิงหาได้สะท้านสะเทือน นางแย้มรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยสติปัญญาและความเหนือชั้น ราวกับหมากตานี้ถูกนางคำนวณไว้ล่วงหน้าตั้งแต่อ่านทิศทางลมแล้ว นางเอ่ยเสียงกังวาน "ข้าคือไป๋จินเฟิง และหากท่านผู้จัดการยังไม่อยากถูกส่งตัวไปใช้แรงงานที่เหมืองห่านป่าเพราะข้อหาทำลายผลผลิตชาติ ข้าแนะนำให้ท่านเงียบปาก แล้วฟังวิธีแก้ปัญหาจากข้า" ความเด็ดขาดและองอาจในวาทศิลป์ของนาง ทำให้แม้แต่ชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่ยืนกอดอกพิงเสาไม้อยู่มุมมืดของโรงงาน ถึงกับหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แต่เยือกเย็นผุดขึ้นที่มุมปากของลู่ถิงเฉิน นายพลหนุ่มผู้ไม่เคยยอมสยบให้ผู้ใดในใต้หล้า ดวงตาคมกปrวววาวด้วยความสนอกสนใจ เขามองสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด นางมิใช่เพียงหญิงชาวบ้านธรรมดา นางคือพยัคฆ์ซ่อนลายที่รอวันแผลงฤทธิ์ ด้วยสายตาเฉียบคมและการคำนวณต้นทุนต่อหน่วยอย่างแม่นยำดั่งยอดกุนซือ จินเฟิงไม่รอช้า นางสั่งการให้ปรับเปลี่ยนกลไกการปั่นด้ายโดยใช้แผ่นไม้หนาหนุนฐานล้อเพื่อเฉลี่ยแรงกด จัดระเบียบแรงงานใหม่แบ่งเป็นกะตามความถนัด ทั้งยังคิดค้นสูตรผสมแป้งเปียกสูตรโบราณเพื่อเคลือบเส้นใยฝ้ายให้เหนียวแน่น ไม่ขาดง่ายเวลานำไปทอ เวลาผ่านไปเพียงสามวัน โรงงานทอผ้าคอมมูนหงส์แดงที่เคยซังกะตาย กลับมีเสียงเครื่องจักรคำรามประสานเสียงกันอย่างเป็นระบบ ผ้าฝ้ายล็อตใหม่ถูกผลิตออกมา เนื้อผ้าหนานุ่ม เรียบเนียน ไร้ที่ติ และมีคุณภาพสูงกว่ามาตรฐานเดิมถึงสามเท่าตัว จนกระทั่งพ่อค้าคนกลางจากตัวเมืองต้องรีบเร่งเดินทางมาขอทำสัญญาซื้อขายล่วงหน้าด้วยตนเอง ความสำเร็จนี้สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคน ทว่า ในขณะที่คนงานกำลังโห่ร้องด้วยความยินดี ไป๋จินเฟิงกลับไม่ได้วางใจ นางรู้ดีว่าความสำเร็จย่อมดึงดูดความอิจฉาริษยาและผลประโยชน์มืด ดึกสงัด เงาจันทน์ทาบทับหน้าต่างกระดาษในห้องทำงานเล็กๆ ของโรงงาน จินเฟิงกำลังก้มหน้าตรวจสอบบัญชีสินค้าชิ้นสุดท้าย ทันใดนั้น ประตูไม้ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา กลิ่นอายบุรุษอันคุ้นเคยพร้อมแรงกดดันจากอำนาจมืดแผ่ซ่านเข้ามาในห้อง ลู่ถิงเฉินก้าวเข้ามาในความมืด ร่างสูงใหญ่กำยำหยุดยืนอยู่เบื้องหลังนางในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นร้อนปะдиดปะต่อที่ต้นคอระหง ขณะที่ปลายนิ้วแข็งกระด้างดั่งเหล็กกล้าเอื้อมมาแตะปลายคางของนางให้เงยขึ้นสบตา "เจ้าทำได้น่าทึ่งมาก กุนซือตัวน้อยของข้า..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู เย็นเยียบแต่แฝงด้วยความร้อนรุ่มอันตราย "แต่ทว่า... เจ้าคิดหรือว่า การขยับหมากตานี้ จะรอดพ้นสายตาของ 'คนเบื้องบน' ที่กำลังจ้องจะฮุบโรงงานนี้ทางอ้อมได้?" จินเฟิงชะงัก หัวใจกระตุกวูบ ทว่านางยังคงรักษาความเยือกเย็นไว้ได้ ดวงตาดอกท้อคู่สวยหันกลับไปจ้องมองบุรุษผู้ทรงอำนาจโดยไม่หลบสายตา รอยยิ้มบางเบายังคงประดับบนเรียวปาก ทว่าก่อนที่นางจะได้เอ่ยคำใดตอบโต้ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดต่อกันอย่างเร่งร้อน พร้อมกับเสียงรายงานจากด้านนอกที่ทำให้ลมหายใจของคนทั้งคู่ต้องสะดุด "ท่านนายพล! ด่วนครับ! มีคำสั่งลับจากส่วนกลาง... ส่งตรงถึงมือท่านแล้ว!" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์อันล้ำลึกนี้ด้วยกันนะครับ