การประลองปัญญาในห้องประชุมคณะกรรมการ

เสียงตบโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมคณะกรรมการพรรคประจำมณฑล จนกระเบื้องเคลือบชาบนโต๊ะสั่นสะเทือนระรัว "เหลวไหล! ความคิดเห็นของสหายไป๋ข้อนี้ มันคือการบ่อนทำลายระบอบสังคมนิยมชัดๆ! การเปิดให้เอกชนเข้ามามีสิทธิ์ถือครองหุ้นในโรงงานทอผ้าของรัฐโดยอ้อม เช่นนั้นรึ? เธอกำลังคิดจะพาประเทศถอยหลังกลับไปสู่ยุคทุนนิยมสามานย์อย่างนั้นหรือไง!" เสียงตะคอกด้วยความโกรธเกรี้ยวของเลขาธิการใหญ่กoว ดังลั่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าของชายวัยกลางคนผู้ยึดมั่นในตำราคอมมิวนิสต์เคร่งครัดแดงก่ำด้วยความเดือดดาล ดวงตาจ้องมองร่างระหงในชุดเสื้อคอจีนสีเทาเข้มตัดเย็บอย่างประณีตเรียบร้อย กระดุมเม็ดบนสุดติดแน่นหนาตามธรรมเนียมปฏิบัติอันเคร่งครัดของข้าราชการระดับสูง แต่ทว่าความเรียบง่ายของอาภรณ์นั้นมิอาจลดทอนรัศมีอันเยือกเย็นและสง่างามที่แผ่ออกมาจากตัวนางได้เลยแม้แต่น้อย ไป๋จินเฟิงมิได้สะดุ้งสะเทือนต่อน้ำเสียงเกรี้ยวกราดนั้นแม้แต่น้อย นางเพียงแต่วางปากกาหมึกซึมลงบนสมุดบันทึกปกหนังอย่างช้าๆ ท่วงท่าอิริยาบถสำรวมและสง่างามดั่งบทกวีโบราณที่ถูกถอดแบบออกมาจากราชสำนัก หาใช่กิริยาของบุตรีชาวนาชนบทไม่ ดวงตาคู่คมกริบดั่งหงส์กวาดมองไปรอบห้องประชุม สีหน้าของคณะกรรมการคนอื่นๆ ล้วนเต็มไปด้วยความเคลือบแคลง สับสน และหวาดหวั่น มีเพียงสายตาคู่หนึ่งจากมุมมืดริมหน้าต่าง ที่กำลังจดจ้องมองนางด้วยประกายตาพึงพอใจและลึกล้ำยากหยั่งถึง—ลู่ถิงเฉิน ในชุดเครื่องแบบนายพลสีเขียวเข้มประดับอินทรธนูทองคำ นั่งไขว่ห้างกอดอกเงียบเชียบมาตลอดการประชุม ราวกับพญาอินทรีที่กำลังเฝ้ามองลูกนกอินทรีหัดบินขยيีกรงเล็บขย้ำเหยื่อ "ท่านเลขาธิการกoวโปรดใจเย็นลงก่อนครับ..." จินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล ทว่าทรงพลังจนกดขี่บรรยากาศตึงเครียดในห้องให้สงบลงได้อย่างน่าประหลาด "ท่านกล่าวว่าข้อเสนอของดิฉันคือการพาประเทศถอยหลัง แต่ดิฉันกลับมองว่า นี่คือการก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคงบนรากฐานของความเป็นจริง หาใช่ภาพฝันในอุดมการณ์ที่ไร้ข้าวสารกรอกหม้อไม่" "สามหัน! เธอกล้าดียังไง..." "ขออนุญาตเรียนชี้แจงตามตัวเลขทางสถิติครับ" จินเฟิงยกมือขึ้นห้ามปรามอย่างสุภาพ แต่น้ำเสียงเด็ดขาดจนเลขาธิการกoวต้องชะงัก นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปยังกระดานดำขนาดใหญ่ที่ขีดเขียนแผนผังเศรษฐกิจมหภาคไว้ด้วยชอล์กสีขาว ลายมือของนางคมกริบ งดงามราวกับอักษรวิจิตรพู่กันจีนโบราณ แต่เนื้อหากลับล้ำยุคล้ำสมัยยิ่งกว่าตำราเศรษฐศาสตร์ตะวันตกเล่มใดในยุคปี 1970 นี้ "ในอีกสิบปีข้างหน้า หากรัฐยังคงแบกรับภาระขาดทุนของโรงงานอุตสาหกรรมเบาเหล่านี้ไว้โดยลำพัง งบประมาณแผ่นดินจะถูกสูบฉีดจนแห้งเหือด ประชาชนจะเผชิญกับภาวะข้าวยากหมากแพงยิ่งกว่ายุคหลังสงคราม เหตุผลก็เพราะความไร้ประสิทธิภาพในการบริหารจัดการแบบรวมศูนย์" จินเฟิงใช้ปลายชอล์กเคาะลงบนแผนผังโครงสร้างราคา "สิ่งที่ดิฉันเสนอ มิใช่การแปรรูปเป็นเอกชนเต็มรูปแบบ แต่คือระบบ 'การถือครองร่วมแบบมีเงื่อนไข' หรือที่เรียกว่า Joint-Venture ในอนาคต รัฐยังคงถือหุ้นใหญ่ร้อยละห้าสิบเอ็ดเพื่อรักษาความมั่นคงทางนโยบาย แต่มอบอำนาจบริหารจัดการร้อยละสวดสิบเก้าให้แก่ภาคเอกชนที่มีความยืดหยุ่นสูง เพื่อระดมทุน เทคโนโลยี และจิตวิญญาณแห่งการแข่งขัน" ความเงียบสงบปกคลุมห้องประชุมไปชั่วขณะ ข้าราชการระดับสูงหลายคนอ้าปากค้าง สมองของพวกเขาที่ถูกหล่อหลอมมาด้วยระบบคอมมิวนิสต์วางแผนมาจากส่วนกลางมาตลอดชีวิต กำลังพยายามประมวลผลคำว่า 'Joint-Venture' และ 'ทุนนิยมภายใต้การควบคุม' ที่นางร่ายยาวออกมาอย่างลึกซึ้ง วิสัยทัศน์นี้... มันล้ำหน้าเกินกว่ายุคสมัยปัจจุบันไปไม่ต่ำกว่าสิบปี! มันคือการผสมผสานระหว่างมือที่มองไม่เห็นของตลาดและมือที่มองเห็นของรัฐเข้าด้วยกันอย่างแนบเนียน ไร้รอยต่อ และเปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิงทางเศรษฐกิจ ลู่ถิงเฉินที่นั่งเงียบมานาน ขยับตัวเล็กน้อย เสียงรองเท้าทหารกระทบพื้นไม้ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันไปมอง ท่านนายพลหนุ่มยกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเยือกเย็นทรงเสน่ห์ที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องขนลุกซู่ "ข้อเสนอนี้... น่าสนใจยิ่ง" ลู่ถิงเฉินเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ กังวาน ทรงอำนาจ "สหายไป๋พูดถูก ข้าวในยุ้งฉางไม่เคยเพิ่มขึ้นได้ด้วยอุดมการณ์ความหิวโหย กองทัพของเราต้องการเสบียงและยุทโธปกรณ์ที่ทันสมัย ซึ่งต้องแลกมาด้วยงบประมาณมหาศาล หากเศรษฐกิจระดับฐานรากยังคงล้มเหลว กองทัพต่อให้เกรียงไกรแค่ไหนก็คงต้องรบด้วยท้องกิ่ว" เลขาธิการกoวหน้าถอดสี เมื่อนายพลผู้กุมอำนาจกองทัพเบอร์หนึ่งของมณฑลออกตัวสนับสนุนหญิงสาวชาวนาผู้นี้อย่างออกนอกหน้า อำนาจในห้องประชุมเอนเอียงในพริบตา "แต่... แต่ว่าท่านนายพลครับ เรื่องนี้มันขัดต่อระเบียบส่วนกลาง..." เลขาธิการกoวพยายามหาข้ออ้าง "ระเบียบส่วนกลางถูกเขียนขึ้นโดยมนุษย์ และย่อมถูกแก้ไขได้โดยมนุษย์ผู้มองการณ์ไกล" ลู่ถิงเฉินหันไปสบตากับไป๋จินเฟิง แววตาคมกริบคู่นั้นทอประกายระยับราวกับเสือดาวที่พบเหยื่อถูกใจ "ผมขออนุมัติโครงการทดลองนี้ในเขตอุตสาหกรรมเมืองหลวง โดยให้สหายไป๋นั่งแท่นเป็นที่ปรึกษาพิเศษโครงการ..." ยังไม่ทันที่ลู่ถิงเฉินจะกล่าวจบประโยค เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบขัดจังหวะ *ก๊อกๆๆ!* เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยนายหนึ่งเปิดประตูพรวดเข้ามาด้วยใบซีดเผือก เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย มือถือโทรศัพท์สายตรงจากเมืองหลวงสั่นเทา "ท่านนายพลครับ! เลขาธิการกoว! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เจ้าหน้าที่ผู้นั้นหอบหายใจสะท้าน "โทรเลขด่วนจากปักกิ่ง... มีคำสั่งลับสุดยอดส่งตรงถึงท่านนายพลและคณะกรรมการมณฑล..." ลู่ถิงเฉินขมวดคิ้วมุ่น บรรยากาศในห้องที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้งในเสี้ยววินาที "อ่าน" "คำสั่งด่วนที่สุด... ให้ระงับโครงการปฏิรูปเศรษฐกิจทั้งหมดของเมืองหลวงไว้ชั่วคราว และ..." เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาลู่ถิงเฉินด้วยความหวาดกลัว "และ... ออกหมายจับ 'สหายไป๋จินเฟิง' ในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับสายลับต่างชาติ ลักลอบขายความลับทางราชการ!" เพล้ง! แก้วชาในมือของเลขาธิการกoวร่วงหล่นแตกกระจายลงบนพื้น เศษกระเบื้องและน้ำชาสีชาดกระเด็นเปรอะเปื้อนขากางเกง ทุกสายตาในห้องหันขวับกลับมามองที่ไป๋จินเฟิงเป็นตาเดียว ทว่าหญิงสาวกลับยังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากอย่างเยือกเย็น ราวกับนางล่วงรู้ถึงเหตุการณ์นี้ล่วงหน้ามานานแล้ว ลู่ถิงเฉินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ออร่าความดุร้ายแผ่ซ่านออกมาราวกับพายุคลั่ง ดวงตาคมกริบดั่งใบมีดกวาดมองเอกสารในมือเจ้าหน้าที่ ก่อนจะหันมาจ้องมองดวงตาคู่สวยของไป๋จินเฟิงที่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย "ดูท่า..." ลู่ถิงเฉินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก พลาวก้าวเท้าเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างระหงของไป๋จินเฟิงอย่างปกป้อง "เกมกระดานนี้... มีคนอยากเล่นแรงกว่าที่เราคิดเสียแล้วกระมัง สหายไป๋?" --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลามาด้วยกันในบทนี้ครับ **- เฉินเว่ยสายลุย -**