แผนซ้อนแผนของตระกูลหลุมพราง

"หากเจ้าจะรื้อฝ้าเพดานเรือนของผู้อื่นเพื่อสร้างรังใหม่ จงอย่าลืมว่าไม้กระดานที่เจ้าถอนออกไปนั้น อาจเป็นตัวการที่ทำให้หลังคาทั้งหลังถล่มลงมาทับหัวเจ้าเอง" ไป๋จินเฟิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแฝงไว้ด้วยกระแสคมกริบดุจใบมีดโกน นัยน์ตาของนางจ้องมองไปยัง ‘หวังหมิง’ พ่อค้าหน้าเลือดที่ยืนบิดเบี้ยวอยู่เบื้องหน้า ภายในห้องทำงานของสำนักงานจัดการผลผลิตยุค 70 ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของกระดาษเก่าและหมึกจีน กลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านจนคนรอบข้างแทบหายใจไม่ออก หวังหมิงหัวเราะร่าในลำคอ ใบหน้าอวบอูมแดงก่ำด้วยความทะนงตน "เจ้าเด็กเมื่อวานซืน! คิดว่าการเป็นแค่ลูกสาวชาวนาที่มีดีแค่ปากจะสามารถต่อกรกับข้าที่คุมเส้นทางขนส่งสินค้าทั้งมณฑลได้หรือ? ข่าวลือเรื่องที่เจ้าแอบขายของนอกระบบกำลังถึงหูคณะกรรมการตรวจการในวันพรุ่งนี้... ถึงเวลานั้น ต่อให้เจ้ามีสิบหัว ก็ไม่พอให้ตัดหรอกนะ!" จินเฟิงไม่ได้สะทกสะท้าน นางค่อยๆ หยิบพู่กันจุ่มน้ำหมึก บรรจงเขียนตัวอักษรลงบนกระดาษสาอย่างใจเย็น ท่วงท่าการตวัดพู่กันของนางดูสง่างามราวกับร่ายรำ แต่มันกลับมีความเด็ดขาดราวกับแม่ทัพออกศึกสั่งประหารศัตรู "ข่าวลือคือดาบสองคม หวังหมิง... เจ้าใช้มันแทงผู้อื่น แต่เจ้าลืมไปหรือไม่ว่าคนขายดาบที่เจ้าไปซื้อมานั้น เคยเป็นสุนัขรับใช้ที่ข้าเลี้ยงดูมาเอง" ขณะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นของรองเท้าบูททหารก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ลู่ถิงเฉิน ในชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้าเข้มที่ตัดเย็บอย่างประณีต ขับเน้นไหล่กว้างและแผ่นหลังที่ดูแข็งแกร่งดั่งภูผา เขาก้าวเข้ามาในห้องด้วยรัศมีที่กดทับบรรยากาศโดยรอบจนอึดอัด สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวของเขาไม่ได้มองผู้ใด นอกจากไป๋จินเฟิงที่กำลังเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยแววตาเป็นประกาย "ท่านนายพลลู่..." หวังหมิงหน้าซีดเผือดทันทีที่เห็นบุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพประจำเขต "เหตุใดท่านถึงมาอยู่ที่นี่? ข้า... ข้าเพียงแค่กำลังเจรจาธุรกิจกับนังเด็กนี่" ลู่ถิงเฉินไม่แม้แต่จะปรายตาแลหวังหมิง เขาเดินตรงไปหยุดอยู่ข้างกายจินเฟิง กลิ่นอายของบุรุษที่ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนบวกกับกลิ่นจางๆ ของยาสมุนไพรที่จินเฟิงปรุงขึ้นเป็นพิเศษทำให้นางรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด "เจรจาหรือ?" ลู่ถิงเฉินเอ่ยเสียงต่ำ เยือกเย็นจนน่าสะพรึงกลัว "ข้าได้รับรายงานว่ามีบุคคลพยายามปลุกระดมข่าวลือเพื่อสร้างความวุ่นวายแก่เศรษฐกิจในเขตการปกครองของข้า และดูเหมือนว่า... ข้อมูลหลักฐานการฟอกเงินและการค้าของเถื่อนที่ถูกยัดเยียดให้คนบริสุทธิ์ จะไปปรากฏอยู่ในห้องทำงานของใครบางคนแถวนี้พอดี" จินเฟิงหยิบกระดาษที่นางเพิ่งเขียนเสร็จส่งให้เขา มันไม่ใช่บัญชีการค้า แต่มันคือผังเครือข่ายความสัมพันธ์ของหวังหมิงกับเจ้าหน้าที่รัฐที่ทุจริต รวมถึงหลักฐานการยักยอกเสบียงของกองทัพที่หวังหมิงทำไว้เมื่อสามปีก่อน "ข้าไม่จำเป็นต้องทำลายเจ้าด้วยมือตัวเองหรอกนะ หวังหมิง" จินเฟิงยิ้มบางๆ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ผู้พบเห็นต้องหนาวสั่นไปถึงกระดูก "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะใช้แผนสกปรก ข้าก็เพียงแค่ส่งมอบของขวัญชิ้นงามนี้ให้ท่านนายพลผู้รักความยุติธรรม... ดูซิว่า ความพินาศที่เจ้าวางแผนจะมอบให้ข้า มันจะตีกลับไปที่ตัวเจ้าได้รุนแรงเพียงใด" หวังหมิงตัวสั่นเทาเหมือนใบไม้ต้องลม เมื่อลู่ถิงเฉินส่งสัญญาณเพียงครั้งเดียว ทหารในเครื่องแบบสองนายก็ก้าวเข้ามาล็อกตัวเขาไว้อย่างแน่นหนา "นำตัวไปสอบสวนให้หนัก ถ้าปากแข็ง ก็ใช้วิธีการของกองทัพ" ลู่ถิงเฉินสั่งการด้วยเสียงเรียบ ทว่าทรงพลังอำนาจ ก่อนจะหันมาหาจินเฟิง "เจ้าฉลาดเกินไป... ฉลาดจนข้าอยากจะขังเจ้าไว้ในหอคอย ไม่ให้ใครหน้าไหนได้เห็นสติปัญญานี้อีก" จินเฟิงเพียงแค่นหัวเราะเบาๆ "ท่านนายพล ท่านลืมไปแล้วหรือว่าหอคอยที่ท่านสร้าง อาจจะถูกกุนซือตัวน้อยๆ อย่างข้ารื้อถอนจนไม่เหลือชิ้นดีในคืนเดียวก็ได้" ลู่ถิงเฉินยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่หาได้ยากยิ่ง เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูของนาง "งั้นคืนนี้... ข้าจะรอคอยการรื้อถอนของเจ้าที่เรือนพักของข้าก็แล้วกัน" ในขณะที่บรรยากาศกำลังเต็มไปด้วยกลิ่นอายความลึกลับของความสัมพันธ์ ทันใดนั้น นายทหารคนสนิทของลู่ถิงเฉินก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา มือที่สั่นเทากำซองจดหมายประทับตราครั่งสีแดงฉานไว้แน่น "ท่านนายพล! มีพระราชโองการลับจากส่วนกลางส่งมาด่วนที่สุด... เป็นคำสั่งปลดท่านออกจากตำแหน่งนายพลประจำมณฑล และให้ท่านเดินทางเข้าเมืองหลวงภายในค่ำคืนนี้เพื่อรับโทษฐานกบฏ!" จินเฟิงชะงักไปเล็กน้อย แต่แววตานางกลับวาวโรจน์ขึ้นมาแทนที่ความตกใจ นางรู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่แค่คำสั่งย้าย แต่มันคือ 'กับดัก' ที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าเพื่อกำจัดบุรุษผู้นี้โดยเฉพาะ ทว่า... ในวินาทีที่จินเฟิงเอื้อมมือไปคว้าซองจดหมายนั้นมาอ่าน เสียงเคาะประตูไม้ดังขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะที่น่าขนลุก พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีดำสนิทผู้หนึ่งที่ก้าวเข้ามาโดยไม่มีใครได้รับอนุญาต นางผู้นั้นคือสายลับที่จินเฟิงเคยส่งไปฝังตัวในวังหลวง และในมือของนางถือพัดกระดาษที่ซ่อนอาวุธลับเอาไว้ "ท่านนายพล... จดหมายฉบับนั้นเป็นของปลอม" หญิงสาวเอ่ยด้วยเสียงแหบพร่า "และคนที่ส่งคนมาล้อมเรือนพักของท่านในตอนนี้... คือคนในตระกูลของท่านเองครับ" ผมหวังว่าทุกท่านจะได้รับอรรถรสจากเล่ห์เหลี่ยมการเดินหมากในครั้งนี้ และหวังว่ารี้ดเดอร์ทุกท่านจะร่วมเป็นกำลังใจให้จินเฟิงและท่านนายพลในตอนถัดไปด้วยนะครับ!