เสียงจากห้องข้างๆ

เสียงขีดเขียนของปลายปากกาเคมีลงบนกระดาษไขแผ่นใหญ่ดังระรัวแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเงียบเชียบในยามดึก "ถ้าคุณยังแก้เส้นสายตานี้ให้มันโค้งรับกับมุมมองฝั่งทิศตะวันตกแบบลวกๆ อีกรอบ ผมเกรงว่าโปรเจกต์นี้คงไม่ต้องไปต่อในฐานะงานดีไซน์ระดับพรีเมียมหรอกนะ... ริน" ธีร์วางปากกาลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังพอสมควร ใบหน้าคมคายภายใต้กรอบแว่นสายตาฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่คมมองลอดผ่านเลนส์แว่นมายังร่างบางที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม รินเงยหน้าขึ้นจากแท็บเล็ตในมือ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นทันทีอย่างไม่เกรงกลัว ดวงตากลมโตคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย "คุณธีร์คะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมหมายถึง 'คุณธีร์ครับ' พอดีติดปากกับลูกค้าคนอื่น" รินจงใจเน้นเสียงล้อเลียน "ช่วยกรุณากรอกตาดูให้ชัดๆ อีกรอบด้วยนะครับว่า เส้นโค้งที่คุณว่าลวกเนี่ย มันคือสัดส่วนทองคำที่คำนวณตามหลักสถาปัตยกรรมร่วมสมัย เพื่อให้รับกับแสงธรรมชาติช่วงเย็นพอดีเป๊ะ หรือว่า... สายตาของสถาปนิกผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วอย่างคุณ เริ่มพร่ามัวเพราะทำงานหักโหมเกินไปจนมองไม่ออกกันแน่" ธีร์ขบกรามแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ปากคอเราะร้ายของผู้หญิงคนนี้นี่มันน่าจับตีเสียให้เข็ด ทำไมยิ่งอยู่ใต้ชายคา 'เซฟเฮาส์' หลังนี้ด้วยกันนานเท่าไหร่ แม่นี่ถึงยิ่งปีปีนเกลียวเขามากขึ้นทุกวัน "ปากเก่งนักนะ" ธีร์พ่นลมหายใจออกทางจมูก ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวอ้อมโต๊ะทำงานเข้ามาประชิดตัวอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว "คิดว่าเถียงผมชนะแล้วโปรเจกต์นี้จะผ่านฉลุยเหรอครับ คุณริน" รินไม่ได้ถอยหนี เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้หมุน เงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แม้ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งคู่ในตอนนี้จะเหลือเพียงคืบเดียว จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟดำจากตัวเขา หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปเล็กน้อย แต่วาจายังคงคมกริบไม่เปลี่ยน "ถ้าโปรเจกต์นี้ไม่ผ่าน คนแรกที่จะเสียหน้าไม่ใช่ฉันหรอกค่ะ... อ้อ ครับ!" รินแก้คำพูดทันทีพร้อมส่งยิ้มหวานหยดที่ชวนให้คนมองอยากจะหยิกแก้มให้ช้ำ "แต่เป็นคุณนั่นแหละ ที่อุตส่าห์เสนอตัวลงมาควบคุมงานด้วยตัวเองถึงที่นี่ แค่เพราะไม่ไว้วางใจฝีมือฉัน" "ใครว่าผมไม่ไว้วางใจฝีมือคุณ" ธีร์โน้มตัวลงใช้มือสองข้างค้ำพนักพิงเก้าอี้ของเธอไว้ กักขังร่างบางให้อยู่ในอาณัติ สายตาคมกราบกรานสำรวจใบเนียนใสที่ไม่มีทีท่าว่าจะหวาดกลัวเลยสักนิด "ผมแค่... ไม่ไว้วางใจ 'ตัวคุณ' ต่างหาก" บรรยากาศในห้องทำงานกว้างพลันเงียบสงบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศกลายเป็นสิ่งเดียวที่ได้ยิน ไดอะล็อกและการปะทะคารมเมื่อครู่เหมือนถูกแช่แข็งไว้ด้วยสายตาที่เปลี่ยนความหมายไปทีละน้อย รินชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นประกายความอ่อนโยนที่แอบซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตาคู่นั้นของฝ่ายชาย มันไม่ใช่สายตาของผู้บังคับบัญชาหรือสถาปนิกจอมเผด็จการ แต่เป็นสายตาของ... ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังกังวลอะไรบางอย่าง "หมายความว่ายังไงคะ... ครับ" รินเผลอหลบสายตาครู่หนึ่ง น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเริ่มเจือความสงสัย "คุณทำงานหักโหมเกินไป" ธีร์ถอนหายใจยาว น้ำเสียงที่เคยแข็งกระด้างเปลี่ยนเป็นทุ้มนุ่มและจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มือหนาที่ค้ำพนักเก้าอี้ข้างหนึ่งขยับมาปัดปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือ สัมผัสอุ่นร้อนจากปลายนิ้วที่ปัดผ่านผิวแก้มทำเอารินสะفลุกวาบ หัวใจเต้นแรงขึ้นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน "ฉันดูแลตัวเองได้..." รินพยายามเถียงเสียงเบาลง ความมั่นใจเมื่อครู่หายไปไหนหมดไม่รู้ เมื่อปลายนิ้วของเขายังคงวนเวียนอยู่ใกล้กรอบหน้าของเธอ "ดูแลตัวเอง?" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความระอา "คนที่นั่งทำงานติดต่อกันสี่สิบแปดชั่วโมงโดยกินแค่กาแฟกับขนมปังเนี่ยนะ ที่คุณเรียกว่าดูแลตัวเอง? คุณริน... คุณเก่ง เก่งมากจนบางทีก็ใจร้ายกับตัวเองเกินไป" คำพูดนั้นสะท้อนลึกเข้าไปในความรู้สึกของริน เธอเป็นคนที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร ไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น เพราะเติบโตมาในโลกของการแข่งขันที่ต้องยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเอง แต่วันนี้... ผู้ชายปากร้ายคนนี้ กลับมองทะลุเปลือกนอกที่แข็งกระด้างของเธอเข้ามาเห็นความเหนื่อยล้าที่ซ่อนอยู่ข้างใน "แล้วมันธุระอะไรของคุณล่ะ..." รินพยายามเค้นเสียงให้แข็ง แต่หางเสียงกลับสั่นไหวเล็กน้อย "คุณเป็นแค่... สถาปนิกคุมงาน ไม่ได้เป็นอะไรกับฉันสักหน่อย" ธีร์นิ่งเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าที่เริ่มแดงเรื่อของหญิงสาว เขายืดตัวตรงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงยืนประชิดตัวเธอไม่ห่าง "นั่นสินะครับ..." ธีร์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงเจือความน้อยใจนิดๆ ที่ซ่อนอยู่หลังรอยยิ้มหยัน "ผมเป็นแค่สถาปนิกปากจัดในสายตาคุณ เป็นคนที่คุณคอยหาเรื่องเถียงทุกวัน... แต่แปลกนะครับ ทั้งที่รู้ว่าคุณดื้อและปากแข็งขนาดนี้ ทำไมเวลาเห็นคุณอดนอนหน้าซีดๆ ทีไร ใจผมมันถึงได้..." เขากลืนคำพูดประโยคหลังลงคอไปเสียดื้อๆ ไม่ยอมพูดต่อ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเขaทั้งสองอีกครั้ง แต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่างที่พCงซ่านและร้อนรุ่ม รินเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความตกตะลึง คำพูดที่ขาดหายไปของธีร์ทำเอาเธอนั่งไม่ติด หัวใจเต้นรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ในอก ประโยคที่ว่า 'ใจผมมันถึงได้...' มันแปลว่าอะไรกันแน่? หรือว่า... ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งติดๆ กัน ทำลายบรรยากาศสีชมพูอมแดงที่กำลังก่อตัวขึ้นในห้องทำงานอย่างไม่ไว้หน้าอินทร์หน้าพรหม ทั้งธีร์และรินสะดุ้งเล็กน้อย ธีร์ถอยหลังออกห่างจากเก้าอี้ทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเป็นปกติอย่างรวดเร็ว ส่วนรินรีบหันไปจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างลิบลับ "ใครวะ..." ธีร์สบถเบาๆ อย่างขัดใจ ก่อนจะหันไปทางประตูห้อง ประตูกระจกฝ้าถูกผลักเปิดออกโดยไม่รอให้อذنอนุญาต ร่างสูงโปรดของ 'กรณ์' เพื่อนสนิทและหุ้นส่วนบริษัทสถาปนิกของธีร์ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนๆ บนใบหน้า แต่รอยยิ้มนั้นต้องชะงักกึก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับบรรยากาศแปลกประหลาดภายในห้องที่มีรังสีความอึมครึมผสมความเขินอายลอยอบอวลอยู่เต็มไปหมด "อุ๊ย... ขอโทษทีครับคุณธีร์ คุณริน" กรณ์ยกมือขึ้นเกาหัวแกรกๆ แววตาเจ้าเล่ห์ฉายชัดเจน "ผมไม่ได้ขัดจังหวะอะไรสำคัญ... ใช่ไหมครับพอดีผมเอาเอกสารด่วนจากสำนักงานใหญ่มาส่ง..." ธีร์ถลึงตาใส่เพื่อนสนิททันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงจนกรณ์ต้องรีบถอยหลังไปก้าวหนึ่ง "มีอะไรก็ว่ามา อย่าลีลา กรณ์" ธีร์กดเสียงต่ำอย่างคาดโทษ กรณ์ยิ้มแห้งๆ ชูซองเอกสารในมือขึ้นสูง "คือ... เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ครับคุณสถาปนิก แต่ดูเหมือนว่า... ข้างนอกโน่น จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมายืนรอพบคุณรินตั้งแต่เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนแล้วล่ะครับ และดูท่าทาง... จะไม่ใช่แขกที่มาดีเสียด้วยสิครับ" รินขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หันไปมองหน้าธีร์ที่ตอนนี้แววตาเปลี่ยนเป็นคมกริบและเย็นชาขึ้นในทันที ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ [จอมยุทธ์เสื้อแพร]