คนขี้เก๊กที่เปียกฝน

เม็ดฝนขนาดใหญ่เท่าเหรียญบาทกระหน่ำซัดลงมากระทบกระจกหน้าต่างห้องทำงานในเซฟเฮาส์จนเกิดเสียงดังสนั่นราวกับฟ้าถور ท้องฟ้าด้านนอกแปรเปลี่ยนเป็นสีเทาหม่นจนแทบมองไม่เห็นตึกฝั่งตรงข้าม "ให้ตายสิ..." รินสบพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางวางปากกาไอแพดลงบนโต๊ะ เธอเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาผนังที่บอกเวลาหกโมงเย็นพอดี แต่ความมืดครึ้มของพายุฤดูร้อนทำให้บรรยากาศข้างนอกเหมือนเที่ยงคืนเข้าไปแล้ว ปัญหามันไม่ได้อยู่แค่ว่าฝนตกหนักจนกลับบ้านไม่ได้ แต่มันอยู่ที่... นายสถาปนิกปากแข็งคนนั้นดันดุ่ม ๆ ออกไปตรวจหน้างานก่อสร้างส่วนต่อเติมด้านหลังตั้งแต่บ่ายโดยไม่พกร่มหรือแม้กระทั่งเสื้อกันฝนไปสักตัว เสียงฟ้าร้องคำรามลั่นสะเทือนเลื่อนลั่น รินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความหงุดหงิดปนระอา ก่อนจะคว้าเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวตัวหนามาสวมทับ แล้วหยิบร่มพับสีดำในตู้มาสองคัน "ถ้าป่วยตายคาไซต์งานขึ้นมา โปรเจกต์ฉันก็ล่มพอดี... ฉันไม่ได้เป็นห่วงเขาหรอกนะ แค่ไม่อยากให้งานสะดุดต่างหาก" ดีไซเนอร์สาวพึมพำแก้ตัวกับความรู้สึกประหลาดที่ก่อตัวขึ้นในอก รินก้าวเท้าเดินลุยสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วง พื้นสนามหญ้าเฉอะแฉะไปด้วยโคลนจนรองเท้าผ้าใบเปียกชุ่ม แต่เธอก็ไม่ยอมหยุดเดินจนกระทั่งมาถึงโครงสร้างเหล็กชั่วคราวหลังเซฟเฮาส์ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือแผ่นพลาสติกกันฝนผืนใหญ่กำลังจะหลุดปลิวเนื่องจากลมกระโชกแรง และร่างสูงโปรดในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่เปียกปอนลู่แนบไปกับแผ่นอกกำลังพยายามดึงเชือกตรึงมันไว้อย่างทุลักทุเล "คุณธีร์!" รินตะโกนแข่งกับเสียงฝน ธีร์หันขวับมาตามเสียง ดวงตาคมกวาดมองเธอด้วยแววตาตำหนิปนตกใจ น้ำฝนไหลหยดลงมาจากเส้นผมสีเข้มปรกหน้าผากโครงหน้าคมคายยิ่งดูโดดเด่นท่ามกลางม่านหมอกสีเทา "เธอออกมาทำบ้าอะไรตรงนี้! ไม่เห็นหรือไงว่าพายุเข้า!" น้ำเสียงทุ้มห้วนจัดตะโกนกลับมาด้วยความหงุดหงิดแกมกังวล แม้ปากจะดุแต่สองมือรีบสาวเชือกผูกปมสุดท้ายแล้วพุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือเธอหลบใต้ชายคาเหล็กทันที "ฉันก็มาช่วยคุณน่ะสิคะ ถ้าคุณยืนตากฝนจนเป็นปอดบวมตายไปใครจะรับผิดชอบแบบแปลนโครงสร้างนี้ล่ะ" รินเชิดหน้าขึ้นเถียงทันควัน ดวงตากลมโตจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ตัวเธอเองจะเปียกโชกไม่แพ้กัน ธีร์ขบกรามแน่น หน้าหล่อเหลานั้นบึ้งตึงกว่าเดิม เขายกมือขึ้นปาดน้ำฝนออกจากใบหน้าลวก ๆ ก่อนจะถอดเสื้อแจ็คเก็ตเปียกโชกของตัวเองออกแล้วเอามาคลุมไหล่ให้เธออย่างไม่พูดไม่จา "เอונה... ทำอะไรเนี่ย" รินสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสัมผัสอุ่นจากตัวเขาปะทะเข้ากับผิว เธอก้มมองเสื้อตัวใหญ่ที่คลุมอยู่บนร่างตนเอง หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "เงียบไปเลยน่า ริน..." ธีร์ผ่อนลมหายใจยาว น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อก้มลงมองหน้าเธอใกล้ ๆ "ดื้อชะมัด... บอกให้อยู่ข้างในดี ๆ แท้ ๆ" ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่เหลือช่องว่าง เสียงฝนรอบตัวเหมือนจะเบาลงไปถนัดตา เหลือเพียงเสียงลมหายใจอุ่น ๆ และจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะในอกของคนทั้งคู่ ธีร์โน้มใบหน้าลงมาเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองสำรวจตั้งแต่เส้นผมลู่ฝน แก้มเนียนใส ไปจนถึงริมฝีปากบางเฉียบที่เม้มเข้าหากันแน่น "มองอะไรคะ หน้าฉันมีโคลนติดอยู่หรือไง" รินแสร้งทำเป็นเชิดหน้ากลบเกลื่อนความวูบไหวในแววตาของตัวเอง แต่พวงแก้มกลับขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างห้ามไม่อยู่ "เปล่า..." ธีร์ตอบเสียงพร่าต่ำ ดวงตาคมเข้มทอประกายลึกล้ำบางอย่างที่อ่านไม่ออก "แค่คิดว่า... เธอเป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย" "ปากเสีย..." รินย่นจมูกใส่ แต่ไม่ยอมถอยหนี รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากของสถาปนิกหนุ่มเป็นครั้งแรก มันไม่ใช่รอยยิ้มเยาะหยันอย่างเคย แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและทรงเสน่ห์จนคนมองถึงกับลมหายใจสะดุด ธีร์ยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมที่เปียกชุ่มแนบแก้มเนียนออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสอุ่นจากนิ้วมือหนาก่อให้เกิดกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ แล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังของดีไซเนอร์สาว "แต่แปลก..." เสียงทุ้มกระซิบแผ่วเบาอยู่ใกล้ใบหู จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านพวงแก้ม "พอกไม่มีเธอป่วนสักวัน... มันกลับน่าเบื่อชะมัด" รินเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งฝ่าพายุฝนเสียอีก เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยคำพูดคมคายตามสไตล์คนปากเก่งเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง ไฟฟ้าสำรองในเซฟเฮาส์ก็เกิดตัดขาดพรึบ ทั่วทั้งบริเวณตกอยู่ในความมืดมิดสนิท มีเพียงแสงแฟลชจากสายฟ้าที่ผ่าลงมาวาบใหญ่พอดี ทำให้ทั้งคู่เห็นใบหน้าของกันและกันในระยะประชิด ชนิดที่ปลายจมูกแทบจะชนกัน และก่อนที่รินจะได้เปล่งเสียงใดออกมา เสียงเคาะประตูกระจกหน้าเซฟเฮาส์ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกชื่อธีร์ดังลั่นฝ่าสายฝนมาจากด้านหน้าตึก— "คุณธีร์ครับ! อยู่ข้างในหรือเปล่าครับ พอดีผมเอาเอกสารด่วนมาส่ง!" —ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางครับ [จอมยุทธ์เสื้อแพร]