ศัตรูหัวใจในไซต์งาน

"โครงสร้างปูนเปลือยกับเหล็กดัดโค้งมนพวกนี้ คุณเอาไอเดียมาจากยุคไหนครับ? ยุคหินหรือว่ายุคไดโนเสาร์?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นทันทีที่รินก้าวเท้าพ้นธรณีประตูห้องโถงกลางของเซฟเฮาส์ สถาปนิกหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือย แววตาดุคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองแบบแปลนในมือสลับกับผลงานการตกแต่งภายในของเธอด้วยความรู้สึกดูแคลนอย่างไม่คิดจะปิดบัง รินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ เธอก้าวฉับๆ เข้าไปหยุดยืนเผชิญหน้ากับเขา ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงแค่ก้าวเดียว กลิ่นอายความเป็นระเบียบและน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์จางๆ จากตัวเขาโชยปะทะนาาส, แต่เธอกลับไม่ได้สนใจความรัญจวนใจนั้นเลยสักนิดในวินาทีนี้ "ถ้าคุณใช้สายตาคู่ที่เอาแต่มองโลกในแง่ลบมาพิจารณาให้ดี คุณจะเห็นว่าส่วนโค้งนั่นถูกคำนวณสัดส่วนมาเพื่อให้รับกับแสงธรรมชาติที่ส่องเข้ามาในช่วงบ่าย ไม่ใช่ความโบราณคร่ำครึอย่างที่คุณปรามาสหรอกค่ะ—เอ๊ย... ครับ!" รินเกือบหลุดปากคำลงท้ายตามความคุ้นเคย แต่ก็เปลี่ยนกลับมาทันควันเมื่อเห็นมุมปากของธีร์กระตุกขึ้นอย่างได้ใจ "หึ ปากเก่งใช้ได้นี่ครับ แต่น่าเสียดายที่รสนิยมสวนทางกับความอวดดีโดยสิ้นเชิง" ธีร์ย่างสามขุมเข้ามาใกล้จนรินต้องเป็นฝ่ายถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว แรงกดดันจากผู้ชายคนนี้มีมากเสียจนน่าหงุดหงิด "พื้นที่ตรงนี้คือเซฟเฮาส์ลับ ไม่ใช่แกลเลอรีแสดงงานศิลปะไร้สาระ ความปลอดภัยและการพรางตัวต้องมาเป็นอันดับหนึ่ง ไม่ใช่ความสวยงามไร้แก่นสารที่คุณกำลังพยายามยัดเยียด" "ไร้แก่นสารอย่างนั้นเหรอคะ... เอ๊ย ครับ!" รินหน้าตึง เธอปัดมือถือแท็บเล็ตในมือขึ้นมาเปิดภาพสามมิติประกอบการอธิบายทันที "คนเราจะซ่อนตัวจากอันตรายได้ดีแค่ไหน มันขึ้นอยู่กับสภาพจิตใจที่ผ่อนคลายด้วยค่ะ ถ้าบรรยากาศข้างในมันอึดอัดเหมือนคุกใต้ดินแบบที่คุณออกแบบไว้แต่แรก คนอยู่คงประสาทกินตายก่อนจะโดนศัตรูตามมาเก็บเสียอีก" ดวงตากลมโตจ้องเขม็งเข้าหาดวงตาคมกริบของเขาอย่างไม่เกรงกลัว บรรยากาศรอบตัวราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บออกมาทุกครั้งที่คนทั้งคู่สบตากัน ธีร์ไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนกล้าเถียงฉอดๆ ใส่เขาด้วยเหตุผลที่หนักแน่นและสายตาที่ท้าทายแบบนี้มาก่อน ปกติแล้วมีแต่คนก้มหัวรับคำสั่ง แต่นี่... ยัยดีไซเนอร์ตัวแสบกลับทำตัวเป็นหนามยอกอกที่เขายิ่งเข้าใกล้ก็ยิ่งอยากจะดึงออก แต่ก็ดันใจเต้นแรงอย่างไร้เหตุผลทุกทีที่เธอเชิดหน้าเถียงกลับมา "คุณกำลังบอกว่าผมทำงานอย่างไร้รสนิยมและไร้ความใส่ใจในตัวบุคคลว่างั้นเถอะ?" ธีร์โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนรินได้กลิ่นลมหายใจอุ่นๆ ที่เจือความหงุดหงิดจางๆ ระยะห่างที่ลดลงกะทันหันทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่ปากไวๆ ของเธอกลับทำงานเร็วกว่าสมอง "ถ้าคุณร้อนตัวจะยอมรับแบบนั้น ฉันก็ไม่ขัดหรอกค่ะ... ครับ!" ธีร์ชะงัก แววตาคมกริบวับวาวขึ้นด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก มุมปากหนายกยิ้มร้ายกาจขึ้นมาทันที "ปากเก่งดีนี่ครับคุณริน ลองดูซิว่าถ้าผมรื้อไอ้ส่วนโค้งงี่เง่านี้ทิ้งแล้วเปลี่ยนเป็นผนังนิรภัยหนาแปดนิ้ว คุณจะยังกล้าเชิดหน้าเถียงผมแบบนี้อยู่ไหม" "คุณกล้าลองดูสิคะ! ถ้าคุณแตะต้องงานของฉันแม้แต่นินเดียว ฉันจะฟ้อง... ฉันจะ..." รินพูดไม่ออกเมื่อธีร์ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอชนเข้ากับเสาปูนเปลือยด้านหลัง แผ่นอกกว้างของเขากั้นทางหนีไว้หมดสิ้น มือใหญ่ข้างหนึ่งยกขึ้นมาวางทาบลงบนเสาเหนือศีรษะเธอ เป็นการกักตัวเธอไว้ในพื้นที่แคบๆ ระหว่างเขากับกำแพงอย่างสมบูรณ์ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัดของคนทั้งคู่ ระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามทำให้ความโกรธเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นกระแสไฟฟ้าแปลกประหลาดที่วิ่งพล่านไปทั่วผิวหนัง รินแหงนหน้ามองเขาด้วยความตื่นตระหนกแต่ยังคงรักษาสายตาแข็งกร้าวไว้ได้อย่างเหนียวแน่น "ถอยไปเลยนะคุณธีร์..." เธอเอ่ยเสียงกระซิบ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอของเขาจนธีร์เองก็ชะงักไปเช่นกัน ดวงตาคมกริบก้มมองริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุดด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย แต่ก่อนที่บรรยากาศจะเตลิดเปิดเปิงไปไกลมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นจากโถงทางเข้าด้านหน้าก็ทำลายความเงียบลงทันที "บอสครับ! แย่แล้วครับ! หน่วยข่าวกรองรายงานว่าพวกมันไหวตัวทัน และกำลังมุ่งหน้ามาที่เซฟเฮาส์หลังนี้ เร็วกว่ากำหนดสามชั่วโมงครับ!" เสียงตะโกนร้อนรนของลูกน้องคนสนิทที่ดังแทรกเข้ามาทำให้ธีร์ผละตัวออกจากรินทันที ใบหน้าคมเข้มแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งขรึมจริงจังในเสี้ยววินาที เขาก้มลงมองรินที่ยังคงยืนพิงเสาด้วยความตกใจปนตื่นตัว ก่อนที่มือใหญ่จะคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยสัญชาตญาณการปกป้อง "ตามผมมา อย่าปล่อยมือเด็ดขาด..." รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตื่นกลัวระคนระทึก เธอก้าวตามแรงดึงของสถาปนิกหนุ่มฝ่าความมืดของทางเดินลับในเซฟเฮาส์ โดยไม่รู้เลยว่าประตูบานที่พวกเขากำลังจะก้าวเข้าไปซ่อนตัวนั้น... กำลังจะนำพาความลับดำมืดที่สั่นคลอนหัวใจของพวกเขาทั้งคู่ให้เปิดเผยออกมาในไม่ช้า ขอบพระคุณที่ติดตามอ่านตอนนี้นะครับ