แบบร่างที่ไม่ตรงกัน

“ถ้าคุณคิดว่าเส้นกราฟฟิกเด็กประถมพวกนี้จะเอามาใช้จริงในโปรเจกต์มิลลิเมตรเดียวก็ไม่พลาดของผมได้… ริน คุณควรจะไปเปิดร้านขายกาแฟโบราณริมคลองมากกว่ามานั่งเก้าอี้ตัวนี้” เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย้ยหยันดังขึ้นทันทีที่แฟ้มผลงานกระดาษอาร์ตการ์ดเคลือบด้านถูกโยนลงบนโต๊ะประชุมกระจกนิรภัย เสียงกระดาษปะทะพื้นผิวโต๊ะดังป้าบ สะท้อนก้องห้องประชุมขนาดใหญ่ที่เงียบเชียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศทำงาน รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนเกือบทะลุขีดจำกัด เธอนั่งหลังตรง นัยน์ตาสีเข้มจ้องมองผู้ชายที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม ธีร์ สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้กวาดรางวัลมาแล้วทั่วเอเชีย ใบหน้าหล่อเหลาราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่น เสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรงที่มีเส้นเลือดปูดโปนเล็กน้อยตามอารมณ์ เขากำลังใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ อย่างไร้ความปรานี “แปลกจะตายนะคะ คุณธีร์” รินยิ้มหวานหยด แต่รอยยิ้มนั้นไม่ไปถึงดวงตา น้ำเสียงของเธอนุ่มนวลทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง “ทั้งที่บริษัทจ้างฉันมาในฐานะหัวหน้าฝ่ายดีไซน์อินทีเรีย แต่คุณกลับทำตัวเหมือนเซนเซอร์ขาโหดประจำกรมอาคาร มากกว่าจะสนใจว่าฟังก์ชันการใช้งานจริงมันคืออะไร… หรือว่าสมัยเรียน คุณเคยโดนสาวสายศิลป์ปฏิเสธรักจนเก็บมาฝังใจกับงานดีไซน์แนวนี้กันแน่คะ?” มุมปากของสถาปนิกหนุ่มกระตุกขึ้นเล็กน้อย สายตาคมกริบราวกับเหยี่ยวหันมาสบตากับเธอตรงๆ ชนิดที่ไม่ยอมหลบแม้แต่มิลลิเมตรเดียว “ปากเก่งไม่เปลี่ยน… สมกับที่เสียงลือเสียงเล่าอ้างบอกไว้” ธีร์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนรินสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายน้ำหอมผู้ชายจางๆ ผสมกับกลิ่นกาแฟดำคั่วเข้ม “แต่จำใส่สมองไว้ด้วย ริน โปรเจกต์ ‘เซฟเฮาส์’ หลังนี้ไม่ใช่โปรเจกต์ขายฝันให้เด็กจบใหม่มานั่งมโนสุนทรียศาสตร์ ทุกเส้นสาย ทุกวัสดุ และทุกองศา มันต้องคำนวณด้วยฟิสิกส์และความเป็นจริง ไม่ใช่ใช้แค่อารมณ์ติסטต์แตกของคุณ” “อ้อเหรอคะ?” รินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวบางตบลงบนโต๊ะเบาๆ เพื่อประกาศศักดา เธอโน้มตัวเข้าหาเขาบ้าง ดวงตากลมโตจ้องตอบอย่างไม่เกรงกลัว “ถ้างานของฉันมันแย่ขนาดนั้น ทำไมเมื่อสัปดาห์ก่อน คุณถึงแอบยืนดูฉันแก้แบบแปลนชั้นสองอยู่เกือบครึ่งชั่วโมงล่ะคะ? หรือว่าติดใจลายเส้นเด็กประถมของฉัน จนเอาไปนอนฝันหวานทุกคืนกันแน่?” บรรยากาศในห้องประชุมเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิตวิ่งพล่าน ธีร์ชะงักไปนิดหนึ่ง นัยน์ตาคมไหววูบชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม แต่รินที่จ้องมองอยู่ไม่พลาดที่จะเห็นร่องรอยความพิรุธนั้น “อย่าหลงตัวเองให้มากนักเลยริน” ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้น “ผมแค่แวะไปดูว่าคุณจะสร้างหายนะอะไรให้บริษัทเราอีกต่างหาก และฟังให้ดีนะ… จากนี้ไปจนกว่าโปรเจกต์นี้จะส่งมอบ คุณต้องส่งแบบร่างให้ผมตรวจทุกขั้นตอน แบบวันต่อวัน ชั่วโมงต่อชั่วโมง จนกว่าผมจะพอใจ” “ฝันไปเถอะค่ะ!” รินสวนกลับทันควัน ไม่มีทางที่เธอจะยอมก้มหัวให้ผู้ชายเผด็จการคนนี้เด็ดขาด “เราทำงานร่วมกันในฐานะพาร์ทเนอร์ ไม่ใช่ลูกน้องกับเจ้านาย ถ้าคุณอยากได้แบบตามใจคุณนัก ก็เชิญวาดเองคนเดียวเถอะค่ะ ฉันไม่—อุ๊บ!” ยังไม่ทันที่รินจะพูดจบประโยค เสียงประตูห้องประชุมก็ถูกผลเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับร่างของเลขานุการสาวที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด “คุณธีร์คะ! คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ…” เธอหอบหายใจจนตัวโยน “ทางโครงสร้างหลักหน้างาน… เกิดปัญหาใหญ่แล้วค่ะ! เสาเข็มโซน B ทรุดตัวลงสองเซนติเมตรหลังจากฝนตกหนักเมื่อคืนนี้!” ธีร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที ความขัดแย้งเมื่อครู่ถูกปัดตกไปในเสี้ยววินาที แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังและเคร่งเครียดอย่างน่ากลัว รินเองก็หน้าถอดสี รีบคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมา “เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้ยังไง?” ธีร์ก้าวขาฉับๆ เดินพุ่งออกไปที่ประตู แต่ก่อนจะพ้นขอบประตู เขาหันกลับมามองรินที่กำลังยืนอึ้งด้วยสายตาที่ทั้งดุและบังคับกลายๆ “ถ้าไม่อยากให้งานที่คุณคุยนักคุยหนาพังครืนลงมาต่อหน้าต่อตา… ก็ตามผมมาดูหน้างานเดี๋ยวนี้!” รินเม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวด้วยความตกใจปนความท้าทาย เธอก้าวฉับๆ ตามแผ่นหลังกว้างของสถาปนิกหนุ่มออกไปทันที โดยไม่รู้เลยว่าวิกฤตหน้างานครั้งนี้ กำลังจะดึงพวกเขาทั้งคู่ให้หลุดเข้าไปในวังวนอันตรายและลับลมคมในของเซฟเฮาส์หลังนั้น… แบบที่ไม่มีวันหวนกลับ ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ