ปากดีแบบนี้ระวังจะตกหลุม

เสียงกลอนประตูทองเหลืองขัดมันดัง "คลิก" แผ่วเบา ทว่าก้องกังวานในโสตประสาทของคนทั้งคู่ ความมืดทึบของห้องเก็บเสียงใต้โครงสร้างเซฟเฮาส์ถูกแทนที่ด้วยแสงสลัวจากหลอดไฟแอลอีดีสีนวลที่ติดอัตโนมัติ รินสะบัดข้อมือออกจากการเกาะกุมของอีกฝ่ายทันทีที่แผ่นหลังชนเข้ากับชั้นวางแบบแปลนสถาปัตยกรรม ความเย็นเฉียบของโลหะผ่านเนื้อผ้าไม่ได้ทำให้เธอสะท้านเท่ากับสายตาคมกริบของคนที่ยืนประชิดอยู่เบื้องหน้า ธีร์ไม่ได้ถอยห่าง เขากลับใช้มือข้างหนึ่งยันขอบชั้นวางไว้ กักร่างเพรียวบางของเธอไว้ในอาณาเขตวงแขนอย่างจงใจ "คุณเล่นบ้าอะไรของคุณเนี่ยคุณธีร์!" รินตวัดสายตาขึ้นมองด้วยความกรุ่นโกรธ อกบางกระเพื่อมไหวตามจังหวะการหายใจที่กระชั้นขึ้น "คิดจะลากตัวฉันมาขังไว้ในนี้หรือไง? ถ้าสำนักงานสถาปนิกของคุณมันไม่มีพื้นที่พอจะต้อนรับคนอื่น ก็บอกกันดีๆ ไม่ใช่ใช้กำลังแบบนี้!" ธีร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมดุภายใต้กรอบแว่นสายตาดูลึกล้ำและอันตราย เขาก้มหน้าลงมาจนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นกายหอมสะอาดเจือกลิ่นกระดาษเขียนแบบและกาแฟคั่วเข้มลอยเข้าแตะจมูกจนรินเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "ปากดีไม่เปลี่ยน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดไรฟัน รอยยิ้มหยันที่มุมปากทำให้เขาดูน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด "คนอื่นเขาตัวสั่นขวัญหนีดีฝ่อเวลาเจอสถานการณ์แบบนี้ แต่คุณ... กลับยืนเถียงฉอดๆ แถมยังกล้ามาสั่งสอนผมในพื้นที่ส่วนตัวของผมอีกเหรอครับ คุณดีไซเนอร์หัวดื้อ" "พื้นที่ส่วนตัวอะไรกัน นี่มันเซฟเฮาส์ลับที่คุณใช้หลบหน้าลูกค้าหรือใช้ซ่อนความผิดพลาดกันแน่?" รินไม่ยอมถอย เธอเชิดคางขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาท้าทายไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "ถ้าคิดว่าการทำหน้าดุแล้วจะทำให้ฉันกลัวจนยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างละก็... ฝันไปเถอะครับ" คำพูดที่จงใจย้อนสำนวนของเขาทำให้คิ้วเข้มของสถาปนิกหนุ่มกระตุกวูบ ธีร์หรี่ตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างพิจารณา ตั้งแต่ร่วมงานกันมา ไม่เคยมีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาในระยะประชิดขนาดนี้มากว่าสามวินาที ผู้หญิงส่วนใหญ่ถ้าไม่หน้าแดงด้วยความเขิน ก็ถอยก้นจ้ำเบ้าด้วยความกลัว แต่ผู้หญิงคนนี้... กลับส่งสายตาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเขากลับมาเสียอย่างนั้น "มั่นใจในตัวเองสูงดีนี่..." ธีร์ขยับเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิดจนหน้าอกเกือบแนบชิด "แต่ระวังเถอะครับ... คนที่มั่นใจมากๆ มักจะตกม้าตายเพราะความปากดีของตัวเอง" รินยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของคนมองกระตุกวูบอย่างหาสาเหตุไม่ได้ เธอยื่นมือเรียวขึ้นไปแตะที่ปกเสื้อเชิ้ตสีขาวรีดเรียบของเขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะใช้นิ้วเรียวปัดเศษฝุ่นจางๆ ที่ไม่มีอยู่จริงออกช้าๆ "ปากดีแบบนี้ระวังจะตกหลุม... รักฉันเข้าสักวันนะครับ คุณสถาปนิกปากแข็ง" น้ำเสียงหวานใสแต่แฝงความเย้าแหย่และท้าทายทำเอาธีร์ชะงักกึก ลลมหายใจของเขาติดขัดไปชั่วขณะ ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความคาดไม่ถึง ประโยคที่ถูกย้อนกลับมาเล่นงานทำเอาสมองอันปราดเปรื่องของสถาปนิกมือรางวัลถึงกับประมวลผลช้าไปหลายวินาที รินอาศัยจังหวะที่เขากำลังอึ้ง ก้มตัวมุดลอดวงแขนที่กักขังเธอไว้อย่างคล่องแคล่วราวกับปลาไหล เธอหันกลับมามองเขาที่ยังคงยืนค้างอยู่ในท่าเดิมด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า "ถ้าไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ฉันขอตัวไปทำงานต่อดีกว่าครับ อยู่ตรงนี้นานๆ เดี๋ยวคนเขาจะหาว่าฉันรสนิยมต่ำ ชอบอยู่กับคนปากเสีย" พูดจบเธอก็หมุนตัวเตรียมเอื้อมมือไปบิดกลอนประตูเพื่อออกไปจากห้องลับแห่งนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสกับทองเหลืองเย็นเฉียบ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมบทสนทนาก็ลอยทะลุผ่านประตูบานใหญ่เข้ามาจากด้านนอก *“คุณธีร์อยู่ในห้องประชุมใหญ่หรือเปล่าครับ? พอดีท่านประธานโทรมาตามตัวด่วนที่สุด...”* เสียงของเลขาหน้าห้องทำให้รินชะงักมือค้าง ส่วนธีร์ที่เพิ่งได้สติและตั้งหลักได้รีบสาวเท้าเข้ามาคว้าข้อมือเธอไว้ด้วยความรวดเร็ว ดวงตาคมกริบฉายแววตื่นตระหนกอย่างปิดไม่มิดเป็นครั้งแรก "อย่าส่งเสียง..." ธีร์กระซิบชิดริมหู ร่างสูงแนบชิดจนแผ่นหลังของเธอกลับมาชนอกแกร่งอีกครั้งเพื่อดึงหลบมุมสายตาจากบานกระจกฝ้าหน้าประตู ทว่า... ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้ขยับตัวไปไหน เสียงปลดล็อกรหัสผ่านหน้าประตูกลับดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏร่างของบุคคลที่สามที่พวกเขากล้าพนันได้เลยว่า... ไม่มีวันคาดคิดว่าจะมาเหยียบที่นี่ในเวลานี้! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับตัวละครนะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้กันด้วยนะครับ