กาแฟคนละแก้ว

เสียงกริ่งเตือนระบบรักษาความปลอดภัยแผดเสียงก้องกังวานในความเงียบสงัดของยามวิกาล บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วกลับพุ่งทะยานสู่จุดเดือดในเสี้ยววินาที ร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเข้ามาทางประตูหน้าไม่ได้ทำให้พวกเขาสะพรึงกลัวเท่ากับสีหน้าเรียบเฉยที่แฝงแววตารู้ทันของ "ผู้จัดการภาคย์" หัวหน้าทีมอาวุโสผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเคี่ยวและตาอินทร์ตาพรหม รินสะดุ้งสุดตัว รีบผละออกจากระยะประชิดกับโต๊ะทำงานของธีร์ทันที มือบางแกล้งทำทีเป็นหยิบม้วนกระดาษไขแปลนงานขึ้นมาจัดเรียงกลบเกลื่อนพิรุธ ขณะที่ธีร์... สถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วกลับยังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง สีหน้าไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มมุมปากที่หยันหยอกและสายตาคมกริบที่วัดระดับความน่ารำคาญของผู้มาเยือนในใจ "ดึกดื่นค่ำคืนนี้ เซฟเฮาส์ลับของเรามีแขกไม่ได้รับเชิญ หรือว่าระบบคีย์การ์ดสำופןของบริษัทมันรวนกันแน่ครับคุณภาคย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบด้วยน้ำเนือยๆ แต่เฉียบคมจนคนฟังต้องเลิกคิ้ว ภาคย์ปรายตามองแก้วกาแฟสองแก้วที่ตั้งอยู่บนโต๊ะทำงานของธีร์ แก้วหนึ่งพร่องไปครึ่งหนึ่ง ส่วนอีกแก้วยังมีไอความร้อนลอยกรุ่น มุมปากของชายวัยกลางคนกระตุกยิ้มเล็กน้อยอย่างรู้ทัน "ผมแค่ผ่านมาตรวจความเรียบร้อยของโปรเจกต์ใหญ่... แต่ดูท่าทางพวกคุณสองคนคงไม่ได้กำลังเครียดเรื่องงานสถาปัตย์อย่างเดียวซะมั้งครับ ถึงได้มานั่งสุมหัวกันสองต่อสองในห้องปิดตายตอนตีสองแบบนี้" ภาคย์ทอดเสียงยาวอย่างมีเลศนัย ก่อนจะวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะทำงานใกล้ๆ "อีกอย่างนะธีร์ นายช่วยเก็บอาการหวงก้างหน่อยเถอะ สายตานายนี่มันฟ้องยิ่งกว่าข้อความในแชทซะอีก" "พูดมากน่าภาคย์ ถ้าไม่มีธุระอะไรด่วน เชิญกลับออกไปทางเดิมแล้วอย่าลืมกดล็อกประตูให้ด้วย ผมกับคุณรินยังมีงานต้องสะงักที่ต้องเคลียร์ต่อ" ธีร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงห้วนจัดตามวิสัยคนปากร้าย แต่หางตากลับเหลือบมองรินที่ยืนเงียบอยู่ข้างโต๊ะด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าเธอจะอึดอัด รินเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าภาคย์สลับกับธีร์ด้วยความหมั่นไส้ในความปากแข็งของพ่อหนุ่มสถาปนิกคนนี้ ต่อให้สถานการณ์จะชวนเข้าใจผิดแค่ไหน เขาก็ยังวางฟอร์มราวกับตัวเองเป็นศูนย์กลางจักรวาลได้เสมอ "ฉันไม่ได้เป็นภาระให้ใครต้องมาหวงก้างหรอกค่ะคุณภาคย์ เชิญคุณตรวจความเรียบร้อยตามสบายเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันกับ... คุณธีร์ จะรีบเคลียร์แบบแปลนส่วนที่เหลือให้จบในคืนนี้ จะได้ไม่มีใครต้องมาคอยตามจิกกัดอีก" รินเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ไร้ความเกรงกลัวใดๆ ภาคย์หัวเราะในลำคออย่างนึกขันกับเคมีที่ประทะกันโป๊งชึ่งของคนทั้งคู่ "ก็ตามใจ... หวังว่าพรุ่งนี้เช้าผมมาเห็นแบบแปลนบนโต๊ะ จะสมบูรณ์แบบเหมือนปากของพวกคุณนะ" ว่าแล้วผู้จัดการหนุ่มใหญ่ก็หมุนตัวเดินกลับออกไป ปล่อยให้ประตูอัตโนมัติเลื่อนปิดลง ทิ้งความเงียบงันและความอึดอัดระลอกใหม่ไว้เบื้องหลัง คล้อยหลังเสียงฝีเท้าที่เงียบหายไป บรรยากาศในห้องก็กลับมาอึมครึมอีกครั้ง กลิ่นอายของกาแฟคั่วบดเข้มข้นลอยอบอวลปะปนกับความเงียบยามดึก ธีร์ถอนหายใจยาวอย่างเหนื่อยหน่าย เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนถึงข้อศอกก้าวเข้ามาใกล้รินที่ยังคงยืนกอดอกนิ่งอยู่ "ดื้อด้านจริงนะคุณ... ดึกด่านป่านนี้แล้ว ยังจะมีแรงมาต่อปากต่อคำกับภาคย์อีก" ธีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิมเล็กน้อย แฝงความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีขึงขัง "ฉันไม่ได้ดื้อสักหน่อย แค่ไม่ชอบให้ใครมามองว่าตัวเองเป็นจุดอ่อนของใคร... โดยเฉพาะคุณ" รินหันขวับมาสบตา ปลายจมูกรั้นเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ระยะห่างระหว่างพวกเขายามนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ธีร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตาคมกริบมองลึกลงไปในดวงตากลมโตที่ฉายแววทิฐิแต่ก็เปราะบางในคราวเดียวกัน เขารู้ดีว่าเบื้องหลังความมั่นใจของหญิงสาวคนนี้คือความกดดันมหาศาลจากภาระหน้าที่ และเขานี่แหละ... ที่ดันเผลอเอาความรู้สึกของตัวเองเข้าไปผูกติดกับเธอเข้าจนได้ "ใครบอกว่าคุณเป็นจุดอ่อน..." ธีร์พึมพำเบาๆ น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นจริงจังจนรินต้องกะพริบตาปริบๆ อย่างประหลาดใจ "ถ้าคุณเป็นจุดอ่อน... ผมคงไม่ต้องมานั่งทนหงุดหงิดอยู่ตรงนี้จนถึงตีสองเพื่อรอช่วยคุณแก้แบบหรอกมั้ง" คำสารภาพที่หลุดออกมาจากปากของคนปากแข็งทำเอารินนิ่งค้างไปสนิท ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มขาวเนียนอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับมีกลองชุดมาตีอยู่ข้างใน เธอมองหน้าเขาอย่างค้นหาคำตอบ แต่ธีร์กลับเสมองไปทางอื่น ใบหูขึ้นสีแดงจัดอย่างเห็นได้ชัด—อาการเขินอายที่เขาพยายามกลบเกลื่อนด้วยการกระแอมไอเบาๆ "อะแฮ่ม... ไปนั่งลงแล้วทำงานต่อซะ กาแฟแก้วนั้นน่ะ... ผมชงให้คุณโดยเฉพาะ อย่าปล่อยให้มันเย็นชืดเสียของล่ะ" รินอมยิ้มบางๆ โดยที่ธีร์ไม่มีทางได้เห็น เธอทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม หยิบแก้วกาแฟอุ่นๆ ขึ้นมาจิบ รสชาติละมุนลิ้นและความหวานที่พอดีทำให้หัวใจที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันพองโตอย่างน่าประหลาด บรรยากาศรอบตัวไม่ได้อึดอัดเหมือนเก่า ทว่ามันกลับอบอุ่นและชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะในแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พวกเขานั่งทำงานเคียงข้างกัน ท่ามกลางเสียงคลิกเมาส์และเสียงขีดเขียนแปลนงานบนจอแท็บเล็ตผ่านไปอีกร่วมชั่วโมง จนกระทั่งนาฬิกาดิจิทัลบนผนังฟ้องเวลาตีสามครึ่ง และในวินาทีที่รินกำลังเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มเอกสารบนชั้นหนังสือมุมห้องนั่นเอง... ไฟฟ้ารอบด้านเกิดดับวูบลงกะทันหัน ความมืดมิดกลืนกินห้องทำงานทั้งห้องในพริบตาเดียว เหลือเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มสลัวรางที่สาดส่องเข้ามาจากทางเดินด้านนอก "อุ๊ย!" รินอุทานเบาๆ ด้วยความตกใจ เนื่องจากความมืดทำให้เธอเสียหลักก้าวสะดุดพรมจนร่างบางถลาล้มลงไปข้างหน้า มือหนาของธีร์ไวเท่าความคิด เขาทิ้งตัวคว้าเอวบางของเธอไว้ได้ทันก่อนที่เธอจะกระแทกกับพื้น แต่แรงเหวี่ยงทำให้ร่างทั้งสองร่างเสียหลักล้มลงไปกองบนโซฟายาวด้วยกัน ในความสลัวรางของแสงไฟฉุกเฉิน รินนอนทับอยู่บนอกแกร่งของสถาปนิกหนุ่ม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกันจนสัมผัสได้ถึงความใกล้ชิดที่แนบแน่นเกินกว่าความจำเป็น ปลายจมูกของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบเดียว หัวใจเต้นโครมครามจนไม่รู้ว่าเสียงของใครดังกว่ากัน ธีร์ตรึงร่างบางไว้ด้วยอ้อมแขนที่โอบกระชับรอบเอวเพรียว ดวงตาคมเข้มจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจอย่างเผลอไผล "ปล่อยเลยนะคุณ... นี่คุณฉวยโอกาสเหรอเนี่ย" รินกระซิบเสียงสั่น พยายามจะดันอกแกร่งออก แต่ธีร์กลับกระชับวงแขนให้แน่นขึ้นกว่าเดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นในความมืด "ใครกันแน่ที่พุ่งเข้ามาหาผมก่อน... หื้ม?" ธีร์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าชวนใจสั่น ริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูของเธอจนเกือบจะชิด "แล้วก็... เงียบๆ หน่อย คุณริน... ฟังเสียงอะไรนั่นสิ" รินชะงัก ลมหายใจติดขัดเมื่อเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนกำลังเดินตรงมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องทำงานเซฟเฮาส์ลับแห่งนี้ พร้อมกับเสียงไขรหัสผ่านที่ดังขึ้น *ติ๊ด... ติ๊ด... แก๊ก!* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ