ความลับที่ซ่อนไว้

"ถ้าคุณยังดื้อดึงจะแก้แบบแปลนตรงนี้ด้วยความเข้าใจผิดๆ แบบนั้น ผมแนะนำให้เอาเวลาไปเปิดร้านกาแฟน่าจะรุ่งกว่ามาเป็นดีไซเนอร์ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความระอาอย่างไม่คิดจะปิดบังดังขึ้น ท่ามกลางกองกระดาษร่างแบบแปลนบ้านและโมเดลจำลองสามมิติที่กระจัดกระจายเต็มโต๊ะทำงานตัวใหญ่ รินเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอแท็บเล็ต ดวงตากลมโตฉายแวววาวด้วยความไม่พอใจ เธอวางปากกาสไตลัสลงกระทบโต๊ะเสียงดังสนั่นจนธีร์ที่กำลังก้มหน้าตรวจตัวเลขโครงสร้างต้องชะงัก "ปากคอระรานเก่งเป็นที่หนึ่งเลยนะคุณธีร์ นี่มันเซฟเฮาส์ลับที่คุณอยากให้มันเสร็จทันกำหนดไม่ใช่เหรอไงคะ... เอ๊ย... ไม่ใช่สิ หน้าที่ของฉันคือการทำให้ข้างในมันน่าอยู่ ไม่ใช่ให้คุณมานั่งวิจารณ์รสนิยมชาวบ้านแบบนี้" รินสวนกลับทันควันอย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวสายตาคมกริบที่มองมาเลยสักนิด "ผมไม่ได้วิจารณ์รสนิยม ผมกำลังวิจารณ์ 'ความไร้เหตุผล' ของคุณต่างหาก" ธีร์ถอนหายใจยาว พลางดันแว่นสายตาขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นสันจมูกโด่งเป็นคมและกรามได้รูปที่ขบเข้าหากันแน่นด้วยความหงุดหงิด "ผนังกระจกบานนั้นถ้าคุณใส่ระแนงไม้บังตาเข้าไปตามใจคุณ แสงธรรมชาติที่จะส่องเข้ามาในห้องโถงก็จะลดลงสัดส่วนสามสิบเปอร์เซ็นต์ ซึ่งมันจะทำลายแนวคิดการเชื่อมต่อพื้นที่ภายในกับธรรมชาติที่เราคุยกันไว้แต่แรก... หรือว่าความจำคุณสั้นเกินกว่าจะจำโปรเจกต์นี้ได้?" "ฉันไม่ได้ความจำเสื่อม!" รินลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง มือเรียวเท้าเอว จ้องมองสถาปนิกหนุ่มผู้เนี๊ยบทุกกระเบียดนิ้วด้วยความหมั่นไส้ "ฉันแค่คิดเผื่อเรื่องความเป็นส่วนตัวต่างหาก เซฟเฮาส์หลังนี้ไม่ได้แปลว่าต้องเปิดโล่งจนคนข้างนอกมองเข้ามาเห็นหมดนะคุณ ถ้าเกิดมีใครแอบซุ่มดูเราอยู่ล่ะ... คุณจะรับผิดชอบยังไง" ประโยคหลังรินตั้งใจพูดแซวเพื่อลดความตึงเครียด แต่กลายเป็นว่าคำว่า *'แอบซุ่มดูเราอยู่'* กลับทำให้บรรยากาศในห้องทำงานเงียบกริบลงทันที ธีร์ชะงักไป ดวงตาคมกริบไหววูบชั่วพริบตา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความเรียบเฉยอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยวาจาเชือดเฉือนเหมือนเคย ร่างสูงใหญ่ในเสื้อเชิ้ตพับแขนลวกๆ ลุกขึ้นยืนช้าๆ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวรินโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว ความกดดันจากร่างสูงโปร่งและกลิ่นกายสะอาดสะอ้านเจือกลิ่นกาแฟจางๆ ทำให้รินต้องผถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ จนสะโพชนิ่มชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานด้านหลัง "คุณ... คุณจะทำอะไร" รินเสียงสะดุดเล็กน้อย แต่ยังคงเชิดหน้าสู้ สายตาหลบเลี่ยงความใกล้ชิดที่อันตรายเกินไปนี้ไม่ได้ ธีร์ไม่ตอบ เขายื่นมือผ่านตัวเธอไปคว้าแท็บเล็ตบนโต๊ะขึ้นมาถือไว้ ปลายนิ้วเรียวยาวแตะหน้าจอเลื่อนดูแบบแปลนที่เถียงกันเมื่อครู่ด้วยความเร็ว ทว่าระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอนั้น... แทบจะไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน "ผมไม่ได้กลัวใครแอบซุ่มดูหรอ" เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูของเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดรินอยู่ข้างแก้มทำให้หัวใจของรินกระตุกวูบอย่างแรง "แต่ผมกลัวว่า... คุณจะมองไม่เห็นเจตนาจริงๆ ของผมมากกว่า" รินเบิกตากว้าง สมองประมวลผลช้าลงไปหลายวินาที เจตนาจริง ๆ อะไรกัน? ผู้ชายปากร้ายคนนี้เนี่ยนะจะมีเจตนาอื่นนอกจากหาเรื่องเธอกลบเกลื่อนความเผด็จการของตัวเอง! "คุณธีร์ ถอยไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้ว!" รินใช้มือผลบ่ากว้างของเขาเบาๆ แต่เจ้ากรรม... กล้ามเนื้อแน่นๆ ใต้ร่มผ้าเชิ้ตนั้นราวกับกำแพงเหล็ก ผลยังไงก็ไม่ขยับ ธีร์ก้มมองหญิงสาวที่ตอนนี้ใบหน้าแดงก่ำลามไปถึงใบหู รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย แววตาดุดันเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอ่อนโยนบางเบาที่เจ้าตัวอาจไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่ากำลังแสดงมันออกมา "ปากดีจังนะ..." ธีร์พึมพำเสียงแผ่ว ปลายนิ้วมือข้างที่ไม่ได้ถือแท็บเล็ตยื่นออกไปอย่างลังเล ก่อนจะตัดสินใจใช้นิ้วโป้งเกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของรินออกให้อย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลาย การกระทำที่อ่อนโยนจนผิดวิสัยนั้น ทำให้รินนิ่งอึ้ง ลืมวิธีหายใจไปชั่วขณะ ดวงตาสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่สะท้อนภาพเงาของเธออยู่ข้างใน ความเงียบงันเข้ามาปกคลุมพื้นที่รอบตัว ทั้งห้องเหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกัน "ถ้าไม่อยากให้ใครมองเห็น..." ธีร์กระซิบชิดริมฝีปากของเธอ ลมหายใจอุ่นร้อนผสานกลิ่นไอความใกล้ชิด "ผมทำให้มองไม่เห็นก็ได้... เฉพาะแค่คุณกับผม" รินรู้สึกเหมือนสติกำลังจะหลุดลอย ร่างกายร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เธออ้าปากเตรียมจะสวนกลับด้วยคำพูดจิกกัดตามความเคยชินเพื่อทำลายบรรยากาศชวนใจสั่นนี้ แต่ทว่า— *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายมนמהต์สะกดในห้องจนพังทลายในเสี้ยววินาที ธีร์ผละตัวออกห่างจากรินอย่างรวดเร็ว สีหน้ากลับคืนสู่ความเรียบเฉยเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ ส่วนรินรีบหันไปจัดเสื้อผ้าและผมเผ้าของตัวเองให้เข้าที่ด้วยความลนลาน หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ "เข้ามา" ธีร์เอ่ยอนุญาตด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธ บานประตูไม้สีเข้มค่อยๆ ถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสากลเนี๊ยบกริบ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คุ้นเคยที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารในมือ "ขอโทษทีครับคุณสถาปนิก... ผมไม่ได้ตั้งใจจะขัดจังหวะอะไรสำคัญใช่ไหมครับ?" รินหันไปมองผู้มาใหม่เต็มตา ก่อนที่ลมหายใจของเธอจะสะดุดกึกยิ่งกว่าเดิม เมื่อพบว่าแขกยามวิกาลคนนี้คือใคร—บุคคลที่ไม่คาดฝันว่าจะโผล่มาเหยียบเซฟเฮาส์ลับหลังนี้ในเวลานี้เด็ดขาด! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและหัวใจเต้นแรงไปกับตัวละครทุกท่านนะครับ