การเตรียมตัวสู่ศึกใหญ่

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าเข้มที่ลอยวนอยู่กลางห้องควบคุมลับสะท้อนเงาใบหน้าของคินอย่างชัดเจน แสงไฟกระพริบถี่เป็นจังหวะรัวรากับสัญญาณชีพของเครื่องจักรขนาดมหึมา ในหูของเขายังคงก้องกังวานด้วยประโยคแจ้งเตือนจากระบบที่เพิ่งประกาศจบลงเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน *[ระบบการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์... ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย, คิน]* *[เป้าหมายที่แท้จริง ไม่ใช่รินรดา... แต่คือ "กุญแจ" ที่อยู่ในตัวเธอต่างหาก]* นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรเพลเยอร์หยุดชะงักลงบนแผงควบคุมคีย์บอร์ดเสมือนจริง ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความครุ่นคิด ความเย็นเยียบจากข้อความของระบบไม่ได้ทำให้เขาตื่นตระหนก ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งกระตุ้นให้กลไกความคิดในสมองของเขาทำงานด้วยความแม่นยำระดับอัลกอริทึมมากยิ่งขึ้น ข้อมูลนับล้านบรรทัดถูกประมวลผลซ้ำแล้วซ้ำเล่าในหัวอย่างรวดเร็ว "กุญแจ... งั้นเหรอ" คินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เสียงของเขาเจือด้วยความเยือกเย็นที่น่าขนลุก ตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคิดว่าการก้าวเข้ามาสู่เซิร์ฟเวอร์พิเศษแห่งนี้เป็นเพียงแค่เกมชิงไหวชิงพริบ หรือบททดสอบความสามารถในการเอาตัวรอดจากกลุ่มทุนเบื้องหลังที่ต้องการครอบงำโลก VRMMO แต่การปรากฏขึ้นของข้อความนี้กลับพลิกกระดานทั้งหมด รินรดา คุณหนูตัวแสบผู้เอาแต่ใจและมักจะสร้างเรื่องปวดหัวให้เขาเสมอ แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเพียงแค่เป้าหมายที่ถูกล่า แต่เธอกลับเป็น "ภาชนะ" หรือ "จุดเชื่อมต่อ" สำคัญที่ระบบโครงข่ายหลักต้องการ ความจริงข้อนี้ทำให้หัวใจของชายหนุ่มกระตุกวูบไปชั่วขณะ แม้เขาจะเป็นคนที่ใช้เหตุผลนำพาชีวิตเสมอมา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ตลอดการเดินทางอันยาวนานที่ผ่านมา ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นระหว่างเขากับคุณหนูจอมพยศได้เปลี่ยนสถานะจาก "ผู้ว่าจ้างกับผู้รับจ้าง" ให้กลายเป็นสหายร่วมเป็นร่วมตายที่ไม่อาจสลัดทิ้งได้ลง "ถ้าเป้าหมายคือเธอ..." คินสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจ ก่อนจะกวาดสายตามองหน้าจอสถานะของกองกำลังที่เขารวบรวมมาทั้งหมด "พวกมันก็คงไม่ได้มีโอกาสเข้าใกล้เธอได้ง่ายๆ เช่นกัน" ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งตามด้วยบานประตูห้องควบคุมที่ถูกผลักเปิดออกอย่างถือวิสาสะ ร่างเพรียวระหงในชุดเกราะนักเวทสีเงินยวงก้าวเข้ามาด้วยฝีเท้าที่มั่นคง เส้นผมสีน้ำตาลยาวสลวยสะท้อนกับแสงไฟโฮโลแกรม รินรดายืนกอดอกมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่ริมฝีปากบางกลับคลبيยยิ้มบางเบาที่พยายามซ่อนความกังวลเอาไว้ "นั่งหน้าเครียดเป็นคนแก่ท้องผูกแบบนี้ แปลว่าระบบคงส่งข้อความอะไรที่ชวนปวดหัวมาให้อีกแล้วสินะ นายท่านคิน" รินรดาเอ่ยแซวด้วยน้ำเสียงติดตลกเพื่อทำลายบรรยากาศอันตึงเครียดภายในห้อง แต่ดวงตากลมโตคู่นั้นกลับจ้องมองเขาอย่างจริงจัง เธอรู้ดีว่าหากคินแสดงท่าทีแบบนี้ออกมา สถานการณ์เบื้องหลังมันต้องไม่ใช่เรื่องเล่นๆ แน่นอน คินเงยหน้าขึ้นสบตากับเธอครู่หนึ่ง ก่อนจะผผายมือเชิญให้นั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "คุณคิดว่าตัวเองเป็นใครกันแน่ รินรดา" เขาเปิดประเด็นทันทีโดยไม่้อมค้อม น้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายชะงักไป รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาไหววูบไปชั่วพริบตาก่อนจะกลับมาเป็นปกติ เธอหัวเราะในลำคอเบาๆ "จู่ๆ ก็มาถามคำถามเชิงปรัชญาอะไรตอนตีสองเนี่ย ฉันก็คิน... เอ๊ย ฉันก็รินรดา ลูกสาวคนเล็กของตระกูลที่หนีออกจากบ้านมาเล่นเกมแก้เบื่อไง นายก็รู้ประวัติฉันดีนี่นา" "ประวัติที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อปกปิดตัวตนที่แท้จริงน่ะเหรอ" คินยื่นหน้าจอโฮโลแกรมส่วนตัวที่แสดงข้อมูลลับระดับสูงให้เธอเห็น "ข้อมูลการเข้าถึงเซิร์ฟเวอร์ระดับ SSS ของคุณไม่ได้เชื่อมโยงกับฐานข้อมูลของบริษัทเกมทั่วไป แต่มันถูกผูกไว้กับโปรโตคอลความปลอดภัยระดับรากฐานของเซิร์ฟเวอร์หลัก... พูดง่ายๆ ก็คือ ร่างกายในโลกจริงของคุณในตอนนี้ อาจจะกำลังนอนหลับอยู่บนเตียงทางการแพทย์ที่ไหนสักแห่ง เพื่อทำหน้าที่เป็นตัวนำสัญญาณให้กับระบบนี้" ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ เสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องคอมพิวเตอร์ทำงานเบาหวิว รินรดานิ่งงิ่งไป ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือเพียงความตกตะลึงระคนความเจ็บปวดที่ฉายชัดอยู่ภายในแววตา เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เหมือนกำลังชั่งใจว่าจะปิดบังต่อไปหรือยอมจำนนต่อหลักฐานตรงหน้า "นาย... รู้ได้ยังไง" เสียงของเธอลดระดับความดังลงจนเกือบกลายเป็นกระซิบ "หน้าที่ของผมคือการวิเคราะห์และหาทางชนะในทุกเกม" คินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปใกล้หญิงสาวที่นั่งอยู่ พร้อมกับยื่นมือออกไปแตะที่ไหล่บางเบาเพื่อส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคง "และผมไม่เคยอนุญาตให้เกมไหนมาพรากคนที่ร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา... ไม่ว่าจะเป็นในโลกจริงหรือในโลกนี้ก็ตาม" สัมผัสที่อบอุ่นและน้ำเสียงที่จริงจังของชายหนุ่มทำให้ขอบตาของรินรด้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหัน เธอไม่ใช่คุณหนูที่อ่อนแอและร้องไห้ง่าย แต่ความกดแบกรับความลับอันหนักหน่วงที่ถูกเก็บงำไว้คนเดียวมาตลอด กลับได้รับการปลดเปลื้องด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้งจากผู้ชายคนนี้ รินรดาสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความสั่นเทาของเสียง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ "ใช่... นายพูดถูก" เธอยอมรับในที่สุด "ฉันถูกใช้เป็นเครื่องมือตั้งแต่เริ่มต้น ตระกูลของฉันสร้างโปรเจกต์นี้ขึ้นมาเพื่อเชื่อมต่อจิตสำนึกของมนุษย์เข้ากับปัญญาประดิษฐ์ และฉันคือคนแรกที่ถูกส่งเข้ามาเป็นหนูทดลอง แต่สิ่งที่พวกมันไม่รู้ก็คือ... ฉันฝังรหัสทำลายล้างไว้ในตัวกุญแจนั้นด้วย ถ้าฉันตายในเกมนี้ หรือถ้าพวกมันใช้ประโยชน์จากฉันได้สำเร็จ เซิร์ฟเวอร์ทั้งหมดจะล่มสลาย และทุกคนที่ติดอยู่ข้างในนี้... จะต้องหายสาบสูญไปตลอดกาล" คินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ทุกอย่างเริ่มต่อจิ๊กซอว์เข้าหากันอย่างสมบูรณ์แบบ แผนการทั้งหมดของฝ่ายศัตรูไม่ได้ต้องการแค่ยึดครองอำนาจในเกม แต่มันคือการ "รีเซ็ต" โลกใบนี้ทิ้ง โดยแลกกับชีวิตของผู้เล่นนับแสนคน "เข้าใจแล้วครับ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว "ถ้าอย่างนั้น แผนการที่เราวางไว้สำหรับการรับมือในศึกใหญ่พรุ่งนี้เช้า คงต้องมีการปรับเปลี่ยนครั้งใหญ่" เขากดปุ่มเรียกหน้าจอแผนที่ยุทธศาสตร์รวมขึ้นมา แผนผังของเมืองหลวงแห่งเซิร์ฟเวอร์ปรากฏเป็นสามมิติ พร้อมกับจุดสีแดงนับพันจุดที่แสดงถึงกองกำลังของศัตรูที่กำลังเคลื่อนพลเข้ามาประชิดชายแดน "เราจะรอรับการโจมตีไม่ได้อีกต่อไป" คินกวาดสายตามองหน้าจอด้วยแววตาของนักวางกลยุทธ์ผู้เจนจัด "เราต้องเป็นฝ่ายเปิดเกมรุกก่อน และดึงพวกมันเข้ามาในสมรภูมิที่เราเป็นผู้กำหนดกฎเกณฑ์" ในขณะเดียวกัน ที่มุมมืดของห้องโถงกิลด์ภายนอก สมาชิกหน่วยรบพิเศษที่คินรวบรวมมา ทั้งนักรบคลั่งผู้บ้าบอแต่วางใจได้ นักธนูสาวมือแม่นผู้มีสายตาดั่งเหยี่ยว และเหล่ากองกำลังกิลด์พันธมิตร ต่างก็กำลังเตรียมอาวุธและตรวจสอบความพร้อมของอุปกรณ์กันอย่างแข็งขัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียดแต่ฮึกเหิม ทุกคนรู้ดีว่าศึกในครั้งนี้เดิมพันด้วยอะไร และพวกเขาก็พร้อมที่จะฝากชีวิตไว้ภายใต้การบัญชาการของชายหนุ่มผู้เยือกเย็นคนนี้ "คิน" รินรดาเรียกชื่อเขาเบาๆ ขณะที่พวกเขากำลังเดินออกไปสมทบกับพรรคพวกด้านนอก "ถ้ารอบนี้เราพลาด... นายจะเสียใจไหมที่เลือกมาปกป้องฉัน" คินหยุดเดินชั่วขณะ เขาหันกลับมามองหญิงสาวที่ยืนเคียงข้าง รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย "ผมไม่เคยเสียใจกับการเลือกกลยุทธ์ที่ถูกต้องที่สุด..." คินเว้นจังหวะไปชั่วครู่ สายตาทอดมองไปยังลานประลองเบื้องล่างที่กองกำลังนับพันกำลังรอคำสั่ง "...และคุณ ไม่ใช่แค่ตัวหมากในเกม แต่คุณคือผู้หญิงคนสำคัญที่ผมจะไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเด็ดขาด" คำพูดนั้นทำเอารินรดาถึงกับหน้าแดงซ่าน เธอรีบเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนรอยยิ้มกว้างที่ห้ามไม่อยู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงอุบอิบ "พ... พูดอะไรเลี่ยนๆ แบบนั้น เดี๋ยวแม่ก็สั่งตัดงบสนับสนุนกองทัพซะหรอก" คินหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเชิงหยอกล้อ บรรยากาศความตึงเครียดเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความฮึกเหิมและความเชื่อมั่นที่เต็มเปี่ยมในหัวใจของคนทั้งสอง เขาก้าวเท้าออกไปที่ระเบียงกว้าง เบื้องหน้าคือเหล่าพรรคพวกนับร้อยที่เงียบเสียงลงและหันมามองเป็นตาเดียวเมื่อเห็นการปรากฏตัวของเขา ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ยกมือขึ้นส่งสัญญาณเตรียมพร้อมรบครั้งสุดท้าย แต่ทว่า... ในวินาทีที่คินกำลังจะประกาศคำสั่งโจมตี ท้องฟ้าเหนือเซิร์ฟเวอร์ที่ควรจะเป็นสีครามยามค่ำคืน กลับเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับถูกย้อมด้วยเลือด เสียงไซเรนเตือนภัยระดับวิกฤตดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทุกพื้นที่ พร้อมกับหน้าจอระบบสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคนโดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบนิรนาม]* *[เป้าหมายตัวจริงไม่ได้อยู่ข้างนอก... แต่ยืนอยู่ "ข้างหลัง" คุณแล้ว, คิน]* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ