สงครามมหาพิบัติ

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและดินปืนลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ทัศนียภาพเบื้องหน้าของฐานที่มั่นด่านหน้าเขตแดนรกร้างถูกย้อมด้วยแสงสีแดงฉานจากเวทมนตร์โจมตีวงกว้างที่ถาโถมเข้าใส่ราวกับห่าฝน คินยืนนิ่งอยู่บนหอคอยบัญชาการ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนภาพกองทัพนับพันของกิลด์ "ราชันย์โลหิต" ที่กำลังบดขยี้แนวป้องกันชั้นนอกด้วยรถศึกหุ้มเกราะและเวทมนตร์ธาตุดินระดับสูง แรงสั่นสะเทือนจากการปะทะส่งตรงถึงฝ่าเท้า แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาผ่านระบบสื่อสารภายในกิลด์กลับเยือกเย็นและราบเรียบราวกับผิวน้ำในบึงลึก "แนวป้องกันที่สองถอยร่นสิบเมตร... รอจังหวะที่พวกมันดันแนวโลหะเข้ามาถึงจุดอับสายตาแล้วค่อยจุดชนวนระเบิดคริสตัลเวท" คำสั่งถูกถ่ายทอดออกไปด้วยความแม่นยำระดับอัลกอริทึม คินไม่เคยปล่อยให้ความตื่นตระหนกเข้ามาครอบงำกระบวนการคิด แม้ว่าในเวลานี้ อัตราส่วนกำลังพลของฝ่ายเราจะตกเป็นรองถึงหนึ่งต่อสิบก็ตาม เขากวาดสายตามองหน้าต่างอินเทอร์เฟซควบคุมระบบป้องกันฐานทัพ นิ้วเรียวยาวขยับลากเส้นทางเดินทัพจำลองบนจอโฮโลแกรมอย่างรวดเร็วเพื่อปรับแผนการรบแบบเรียลไทม์ เบื้องล่างของหอคอย รินรดาในชุดเกราะหนังสีดำสนิทกำลังง้างคันธนูเวทมนตร์ในมือ ประกายแสงสีฟ้าครามส่องสว่างวาบก่อนที่ลูกศรพลังงานจะพุ่งแหวกอากาศออกไปปักเข้าที่เบ้าตาของหัวหน้าหน่วยแนวหน้าฝ่ายศัตรูอย่างแม่นยำราวกับจับวาง หญิงสาวหอบหายใจเล็กน้อย เม็ดเหงื่อผุดพรายตามกรอบหน้าสวยคม แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มหยันอย่างไม่เกรงกลัว "พวกสุนัขบ้าพวกนี้ขยันจริงๆ นะคะ... เอ้ย, ขยันจริงๆ นะครับ!" รินรดาเกือบเผลอหลุดสำเนียงคุ้นเคยในโลกจริงออกมาเมื่อเห็นสีหน้าปรามเล็กๆ ของคินที่ส่งผ่านสายตาลงมา เธอจึงรีบเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงให้เข้ากับสถานการณ์ "หมายถึง... พวกมันคงคิดว่าทุ่มกำลังมาหมดหน้าตักแล้วจะบดขยี้เราได้ในวันเดียวสินะคะ... เอ๊ย! นะครับ!" คินมุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความเอ็นดูที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้มาดเคร่งขรึม "มีเวลามาเล่นลิ้น ระวังลูกศรเวทมนตร์จากแนวหลังของพวกมันจะทักทายคุณก่อน... ริน" "เชอะ! คนเขากลุตะลุมบอนอยู่แนวหน้าแท้ๆ ยังจะมีแก่ใจมาสั่งสอนอีกเหรอคะ... อ้าว! ครับ!" รินรดาย่นจมูกใส่ร่างสูงบนหอคอยอย่างหมั่นไส้ ก่อนจะพลิกตัวหลบลูกไฟขนาดยักษ์ที่พุ่งเฉียดหัวไปไม่กี่เซนติเมตร แรงระเบิดด้านหลังแผดเผาอากาศจนร้อนผ่าว แต่เธอก็ไม่ปล่อยให้เสียจังหวะ ง้างสายธนูสวนกลับทันทีด้วยทักษะ 'พายุศรดารา' จนแนวรบของศัตรูชะงักงันไปชั่วขณะ นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อแย่งชิงอาณาเขต แต่เป็นการเดิมพันด้วยทรัพยากรทั้งหมดที่กิลด์ของพวกเขาใช้เวลาสะสมมาแรมเดือน หากฐานที่มั่นนี้แตก ทุกอย่างจะย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่ แต่ทว่า... ท่ามกลางเสียงคำรามของการต่อสู้และเสียงเหล็กกระทบกันอันดุเดือด คินกลับรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่คืบคลานเข้ามา อัตราการรีเฟรชเรทของเซิร์ฟเวอร์เกิดอาการกระตุกเป็นจังหวะสั้นๆ—*แลค*—ไม่ใช่เพราะอินเทอร์เน็ตมีปัญหา แต่เป็นความตั้งใจของระบบที่จงใจลดทอนการแสดงผลลง ตัวเลขค่าสถานะความเสียหายบนหน้าต่างมอนิเตอร์กระพริบเตือนเป็นสีเหลืองส้มสลับแดง ทั้งที่ไม่มีเวทมนตร์สถานะผิดปกติใดๆ ถูกส่งมาโดนตัวเขาเลย *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ดูแลระบบนิรนาม]* *[คำเตือนระบบ: สภาพแวดล้อมจำลองกำลังถูกเขียนทับ]* เสียงแจ้งเตือนรูปแบบเดิมที่เคยปรากฏขึ้นเมื่อตอนที่แล้วดังซ้ำขึ้นมาอีกครั้งในหัวของคิน แต่ทว่าคราวนี้มันไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวอักษรสีแดงเตือนภัยบนอากาศ ทว่าความรู้สึกเย็นเฉียบราวกับมีไอหมอกสีดำแผ่ซ่านมาจากเบื้องหลังก็เริ่มกัดกินผิวสัมผัสทีละน้อย ความเงียบงันที่แปลกประหลาดเข้าครอบคลุมพื้นที่รอบตัว เสียงการต่อสู้ด้านนอกหอคอยค่อยๆ เบาบางลงราวกับถูกลดระดับเสียงด้วยปุ่มวอลุ่ม เสียงฝีเท้าของกองทัพนับพัน เสียงคำรามของรถศึก และเสียงระเบิดเวทมนตร์ ค่อยๆ เลือนหายไปในความเวิ้งว้าง เหลือเพียงเสียงลมหายใจของตัวเขาเอง... และเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ บนบันไดไม้เก่าแก่ของหอคอย *ตึง... ตึง... ตึง...* จังหวะการก้าวเดินนั้นช้า ทว่าหนักแน่นและมั่นคง ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงมาบนขั้นบันไดส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดราวกับไม้กำลังจะหักพัง แต่ไม่มีเสียงของความเร่งรีบ มีเพียงความกดดันมหาศาลที่แผ่ขยายออกมาราวกับแรงโน้มถ่วงถูกเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่า คินหยุดมือจากการควบคุมหน้าต่างโฮโลแกรม เขายืนนิ่ง ขาพยุงน้ำหนักตัวตั้งรับสัญชาตญาณการต่อสู้ที่ร้องเตือนภัยระดับวิกฤต สายตาคมกริบมองตรงไปที่บานประตูทางขึ้นหอคอยที่ปิดสนิท รินรดาที่อยู่ด้านล่างดูเหมือนจะสังเกตเห็นความผิดปกตินี้เช่นกัน เธอลดคันธนูลง หันมองไปรอบกายด้วยความงุนงงเมื่อพบว่าผู้เล่นฝ่ายศัตรูทั้งหมดหยุดนิ่งค้างอยู่ในท่าทางโจมตีราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา ทุกอย่างหยุดนิ่ง... ยกเว้นเสียงฝีเท้าที่ยังคงดังใกล้เข้ามาทุกที "คิน... เกิดอะไรขึ้นทำไมพวกมันถึง..." เสียงใสของรินรดาดังขึ้นผ่านระบบสื่อสารด้วยความไม่มั่นใจ "เงียบก่อน... ริน" คินเอ่ยเสียงต่ำ ตาไม่ละไปจากประตูไม้เบื้องหน้า *แอ๊ด—* บานประตูหอคอยค่อยๆ ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ ไอความเย็นสีขาวโพลนพวยพุ่งทะลักออกมาจากช่องว่างราวกับประตูเชื่อมระหว่างโลกและความตายได้ถูกเปิดออก ร่างของใครบางคนก้าวพ้นขอบประตูก้าวเข้ามาในห้องบัญชาการ เงาร่างนั้นสูงโปร่ง สวมชุดคลุมสีดำสนิทลวดลายประหลาดที่ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลไอเทมใดๆ ของเกม ใบหน้าภายใต้ฮู้ดซ่อนเร้นอยู่ใต้เงาดำสนิท มองไม่เห็นแม้แต่ดวงตา ทว่าสิ่งที่ทำให้คินต้องหยุดหายใจไปเสี้ยววินาที คือไอเทมชิ้นที่บุคคลปริศนานั้นถืออยู่ในมือ—มันคือคทาสีดำขนาดย่อมที่สลักลวดลายวงจรดิจิทัล ซึ่งกำลังเรืองแสงสีแดงฉานสลับกับสีฟ้าเข้ม ร่างนั้นก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ห่างจากคินไม่ถึงสามก้าว ยืนนิ่งสนิทราวกับรูปปั้นแกะสลัก คินขยับตัวเล็กน้อย เตรียมพร้อมเรียกใช้งานสกิลหลบหนีฉุกเฉินในพริบตา หากแต่เสียงทุ้มต่ำที่ลอดออกมาจากใต้ฮู้ดของอีกฝ่ายกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นกระหน่ำด้วยความตกตะลึง "วิเคราะห์เก่งมากนี่... โปรเพลเยอร์ผู้รอบคอบ" น้ำเสียงนั้นแหบพร่าแต่ก้องกังวานอยู่ในโสตประสาทอย่างชัดเจน "แต่คุณลืมไปอย่างหนึ่งนะ คิน..." คินขมวดคิ้วแน่น "แกเป็นใคร... และต้องการอะไรจากระบบนี้" ร่างปริศนาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่น่าขนลุกผ่านความมืด และดวงตาสีแดงฉานที่ไม่มีวันพบได้ในข้อมูลผู้เล่นทั่วไป "เป้าหมายตัวจริงไม่ได้อยู่ข้างนอก... แต่ยืนอยู่ 'ข้างหลัง' คุณแล้ว, คิน" สิ้นเสียงนั้น ความเย็นเฉียบสายหนึ่งก็พุ่งวาบเข้าปักทะลวงผ่านหน้าอกของคินจากด้านหลังโดยที่เขายังไม่ทันได้หันไปมอง แสงสีแดงวาบขึ้นที่ปลายดาบเล่มหนึ่งที่ทะลักผ่านเกราะอกของเขาออกมา หน้าต่างอินเทอร์เฟซสีแดงฉานสว่างวาบทั่วลานสายตา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังขึ้นตัดขาดทุกการรับรู้ *[คำเตือนระบบ: ตรวจพบการถูกลบข้อมูลจากผู้ดูแลระบบสูงสุด]* *[คำเตือนระบบ: บัญชีผู้ใช้ของคุณกำลังจะถูก...]* -------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางฝ่าฟันสมรภูมิเดือดนี้ไปด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ — แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต