เมื่อ 'โบ้' เริ่มทำงาน

*[ตรวจพบผู้เล่นรหัส Unknown_User_00 ทำการแทรกแซงเซิร์ฟเวอร์หลัก]* *[คำสั่งฉุกเฉิน: รีเซ็ตสถานะการต่อสู้ทั้งหมด... และยินดีต้อนรับกลับสู่ "จุดเริ่มต้นที่แท้จริง" คิน]* ความมืดมิดที่กลืนกินทัศนียภาพรอบกายไม่ได้ทำให้หัวใจของอดีตโปรเพลเยอร์หนุ่มเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม สัมผัสเย็นเยียบของสายข้อมูลที่วิ่งผ่านปลายนิ้วกลับปลุกสัญชาตญาณดิบที่หลับใหลมานานหลายปีให้ตื่นขึ้น คินกวาดสายตามองผ่านหน้าต่างระบบสีฟ้าเข้มที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ตัวเลขค่าสถานะร้อยแปดพันเก้ากำลังรันรีเซ็ตใหม่อย่างบ้าคลั่ง เสียงเตือนของระบบดังระงมราวกับสัญญาณเตือนภัยในโรงงานนิวเคลียร์ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับเงียบสงบราวกับห้วงอวกาศอันไร้สิ้นสุด "แทรกแซงเซิร์ฟเวอร์หลักงั้นเหรอ... เล่นใหญ่ไม่เบานี่นา เจ้าของโค้ดเงานั่น" คินพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองบรรทัดโค้ดที่ไหลผ่านจอเร็วจนยากที่มนุษย์ทั่วไปจะอ่านทัน สมองของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงเทียบเท่าอัลกอริทึมขั้นสูง เพื่อวิเคราะห์ความผิดปกติที่เกิดขึ้นหลังม่านพลังงานนี้ สิ่งที่เขากังวลไม่ใช่ความปลอดภัยของตัวเอง ระบบ VRMMO ระดับท็อปอย่าง *World of Myth & Legend* อาจจะขึ้นชื่อเรื่องความโหดหินและบั๊กมรณะ แต่สำหรับคนที่มีประสบการณ์โชกโชนในฐานะโปรเพลเยอร์ระดับตำนานอย่างเขา ความตายในเกมไม่ได้น่ากลัวเท่ากับการสูญเสียสิ่งสำคัญไปต่อหน้าต่อตา และสิ่งสำคัญที่ว่านั้น กำลังส่งเสียงฮึดฮัดอยู่ไม่ไกลจากจุดที่เขายืน "นี่! นายยืนเหม่ออะไรอยู่ยะ ตาบ้าคิน! ดูรอบๆ นี่สิ มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย พื้นที่รอบตัวเรากลายเป็นสีแดงเถือกหมดแล้ว!" เสียงใสที่เจือความหงุดหงิดแต่ซ่อนความตื่นตระหนกไว้ไม่มิดดังขึ้น รินรดาในชุดนักรบเวทมนตร์ระดับสูงกำลังยืนกอดอก ใบหน้าเนียนนุ่มยู่เข้าหากันด้วยความไม่สบอารมณ์ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองพื้นที่รอบตัวที่แปรสภาพจากป่าโบราณอันร่มรื่น กลายเป็นทุ่งราบสีแดงฉานที่มีเสาข้อมูลลอยเค្វ้งคว้างอยู่เต็มไปหมด คินหันไปมองคุณหนูตัวแสบแห่งตระกูลใหญ่ ท่าทีเอาแต่ใจและดื้อรั้นที่มักแสดงออกมาเพื่อปกปิดความกังวลของเธอกลายเป็นภาพที่เขาเริ่มคุ้นชิน รินรดาอาจจะเก่งกาจและมีไอเทมระดับแรร์ในครอบครองมากมาย แต่ในสถานการณ์ที่ระบบถูกแฮกและรีเซ็ตโครงสร้างพื้นฐานแบบนี้ ต่อให้เป็นผู้เล่นท็อปเทนของเซิร์ฟเวอร์ก็อาจรอดชีวิตได้ยาก ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวหญิงสาวอย่างรวดเร็วกว่าที่เธอจะทันตั้งตัว มือหนาเอื้อมไปคว้าจับข้อมือเรียวบางของเธอไว้หลวมๆ แต่เด็ดเดี่ยว "ยะ... ทำอะไรของนายเนี่ย จู่ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้เกินไปแล้วนะ!" รินรดาชะงัก ใบหน้าขาวเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างรวดเร็ว เธอพยายามบิดข้อมือออกจากการกุม ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด้วยความประหม่ายามที่ดวงตาสีเข้มคู่นั้นมองตรงมาที่เธอ "เงียบก่อน ริน..." คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันแฝงไปด้วยอำนาจบางอย่างที่ทำให้คนฟังต้องหยุดชะงัก สายตาของเขาไม่ได้มองที่ใบหน้าของเธอ แต่มันกำลังสาดส่องไปทั่วบริเวณเพื่อคำนวณรัศมีการโจมตีที่กำลังจะมาถึง ในโลกใบนี้ คินเคยเป็นผู้เล่นที่แบกรับความกดดันมหาศาล เขาเคยชินกับการยืนหยัดอยู่แถวหน้าเพื่อปกป้องเพื่อนร่วมทีม แต่นั่นคือการแข่งขันเพื่อชัยชนะ... มันแตกต่างจากการปกป้องผู้หญิงคนนี้โดยสิ้นเชิง ความรู้สึกบางอย่างที่ลึกซึ้งและร้อนรุ่มยิ่งกว่าการแข่งขันอีสปอร์ตระดับโลกกำลังก่อตัวขึ้นในอก มันคือความตระหนักรู้ที่ว่า *เขาจะไม่ยอมให้รอยยิ้มเอาแต่ใจนั้นต้องหายไปเด็ดขาด* "เซิร์ฟเวอร์กำลังถูกปรับเปลี่ยนโครงสร้าง ผู้เล่นทุกคนจะถูกบังคับให้อยู่ในสถานะ 'เป้าหมายพิเศษ' ทันทีที่ระบบรีเซ็ตเสร็จสมบูรณ์" คินอธิบายด้วยน้ำเสียงกระชับและจริงจัง ขณะเดียวกัน มืออีกข้างก็กดเปิดหน้าต่างไอเทมส่วนตัวอย่างรวดเร็วเพื่อเตรียมใช้งานอุปกรณ์ป้องกันระดับสูงสุดที่เขาเก็บซ่อนไว้ "เป้าหมายพิเศษ? หมายความว่าไง ฉันไม่ใช่พวกตัวประกอบนะ!" รินรดาขมวดคิ้วมุ่น ไม่ยอมแพ้แม้สถานการณ์จะเริ่มไม่สู้ดี "หมายความว่า... ตอนนี้เธอคือเป้าหมายหลักที่โค้ดเถื่อนพวกนั้นพยายามจะลบข้อมูลทิ้งยังไงล่ะ" คินหันมาสบตาเธอ แววตาที่ปกติมักจะเยือกเย็นและคำนวณผลลัพธ์อยู่เสมอกลับฉายแววความเด็ดเดี่ยวที่สั่นคลอนหัวใจคนมอง "และในฐานะที่ฉันเป็นคนพาเธอเข้ามาในเขตนี้ ฉันไม่มีวันยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องเส้นผมของเธอแม้แต่เส้นเดียว" รินรดาเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวจากสถานการณ์รอบตัว แต่เป็นเพราะน้ำเสียงและแววตาที่จริงจังจนน่ากลัวของชายหนุ่มตรงหน้า ปกติแล้วคินมักจะชอบกวนประสาทและพูดจาตอกกลับเธอด้วยเหตุผลคมๆ อยู่เสมอ แต่วินาทีนี้... ผู้ชายคนนี้กำลังแสดงตัวตนที่แท้จริงออกมา ผู้ชายที่พร้อมจะเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอ "นาย... พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครเขาขอให้มาปกป้อง..." รินรดาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ เธอยกมือขึ้นจับแก้มตัวเองที่ร้อนจัด พยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น "ฉัน... ฉันดูแลตัวเองได้น่า!" "ปากแข็งไม่เปลี่ยนเลยนะ" คินมุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากยิ่ง "งั้นก็พิสูจน์ให้ดูหน่อยสิ ว่าคุณหนูคนเก่งจะรอดจากเงื้อมมือของ *Unknown_User_00* ได้ยังไงโดยไม่ต้องพึ่งพาฉัน" พูดจบ คินก็ดึงร่างบางให้เข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของเขาอย่างนิ่มนวลแต่เด็ดขาด ทันใดนั้น พื้นที่สีแดงฉานรอบตัวก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เสียงคำรามกึกก้องราวกับเสียงคำรามของสัตว์ประหลาดในตำนานดังขึ้นจากใต้พื้นพิภพ เสาข้อมูลสีฟ้าที่เคยตั้งตรงเริ่มบิดเบี้ยวและแตกสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำทมิฬ *[ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการรุกรานจากเอนทิตีภายนอก]* *[เริ่มกระบวนการป้องกันอัตโนมัติ: โหมดผู้พิทักษ์ทำงาน]* สิ้นเสียงประกาศของระบบ ร่างเงาสงաբสีดำนับร้อยตัวก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า พวกมันไม่มีใบหน้า มีเพียงดวงตาสีแดงฉานที่จ้องมองตรงมายังคินและรินรดา รัศมีพลังงานรอบตัวพวกมันกดดันจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว รินรดาเผลอเอื้อมมือไปกำชายเสื้อของคินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ความกลัวเริ่มเกาะกินจิตใจเมื่อเธอพบว่าค่าพลังป้องกันของเธอร่วงลงเหลือศูนย์ทันทีที่เผชิญหน้ากับเงาดำเหล่านั้น "คิน..." เสียงของเธอกระท่อนกระแท่นเล็กน้อย "ไม่ต้องกลัว..." คินเอ่ยเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะส่งผ่านความอบอุ่นไปถึงหัวใจของเธอ มือขวาของเขาตวัดขึ้นกลางอากาศ ดาบแสงเลเซอร์สีครามที่ถูกเก็บไว้ในช่องเก็บของลับถูกเรียกออกมาถือไว้ในมือ พลังงานความร้อนสูงแผ่ซ่านออกมาจนเกิดเสียงฮัมเบาๆ "เพราะจากนี้ไป... 'โบ้' ตัวนี้ จะเริ่มทำงานอย่างจริงจังแล้วล่ะนะ" ชายหนุ่มยิ้มมุมปาก ก่อนที่ร่างของเขาจะพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าดุจกระสุนปืนพลาสมา ปะทะกับกองทัพเงาดำนับร้อยตัวอย่างไม่เกรงกลัวความตาย การต่อสู้ที่ดุเดือดที่สุดในประวัติศาสตร์ของเซิร์ฟเวอร์ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว และท่ามกลางความโกลาหลนั้นเอง ที่มุมอับสายตาหลังเสาข้อมูลที่พังทลายลงมาครึ่งหนึ่ง เงาร่างปริศนาร่างหนึ่งในชุดคลุมสีดำสนิทกำลังยืนกอดอกมองดูเหตุการณ์ทั้งหมด รอยยิ้มเหยียดยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่ซ่อนอยู่ใต้ฮู้ด ก่อนที่นิ้วเรียวยาวจะกดปุ่มส่งสัญญาณบางอย่างไปยังศูนย์ควบคุมหลัก *[ระบบการเชื่อมต่อเสร็จสมบูรณ์... ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบรอบสุดท้าย, คิน]* *[เป้าหมายที่แท้จริง ไม่ใช่รินรดา... แต่คือ "กุญแจ" ที่อยู่ในตัวเธต่างหาก]* ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ