โรงเรียนเตรียมทหารเสมือนจริง

"ถ้าคะแนนการประสานงานของพวกคุณยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินแบบนี้ ต่อให้มีคลาสระดับตำนานอยู่ในทีม ก็เป็นได้แค่ขยะเปียกที่รอเวลาถูกกวาดล้างออกจากสนามฝึกเท่านั้น!" น้ำเสียงแหบห้าวราวกับผ่านสนามรบมานับร้อยปีของ 'ผู้บัญชาการเกรย์' ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงหินออบซิเดียนสีดำทมิฬ แรงกดดันมหาศาลจากจิตสังหารระดับ NPC ชั้นสูงแผ่ซ่านกดทับจนอากาศรอบตัวหนាหนักราวกับถูกหลอมด้วยตะกั่ว คินยืนนิ่งสงบ สองมือไขว้หลัง สายตาคมกริบวิเคราะห์สภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างรวดเร็วดั่งอัลกอริทึมที่กำลังประมวลผลข้อมูล เขาสัมผัสได้ถึงไอความร้อนระอุที่พวยพุ่งขึ้นมาจากพื้นเบื้องล่าง ซึ่งถูกออกแบบให้เป็นสนามประลองจำลองแบบเรียลไทม์ของ 'โรงเรียนเตรียมทหารเสมือนจริง' สถาบันฝึกฝนยุทธวิธีที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมที่สุดในเซิร์ฟเวอร์หลัก ข้างกายเขา รินรดากำลังยืนกัดริมฝีปากแน่น ชุดเกราะหนังเวทมนตร์เข้ารูปขับเน้นสัดส่วนสง่างามแต่เต็มไปด้วยร่องรอยเขม่าควันจากการต่อสู้ระลอกแรก แม้ดวงตาคู่สวยจะฉายแววความดื้อรั้นและเอาแต่ใจตามประสาคุณหนูผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่ยามนี้เธอกลับเลือกที่จะเงียบและฟังการประเมินสถานการณ์จากชายหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่หูและมันสมองของทีมอย่างเคร่งครัด "นายเห็นรูปแบบการโจมตีของพวกโกเลมศิลาเมื่อกี้ไหมคิน..." รินรดากระซิบเสียงเบา ดวงตาคู่คมกวาดมองหน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงที่แสดงค่าสถานะพลังชีวิตของทั้งคู่ซึ่งเหลือเพียงร้อยละสาม "พวกมันไม่ได้แค่โจมตีตามสคริปต์ AI ทั่วไป แต่เหมือนมีคนคอยควบคุมจังหวะการหายใจและจุดบอดของเราอยู่ตลอดเวลา" "ไม่ใช่แค่เหมือนหรอกริน..." คินตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสีดำสนิทสะท้อนภาพเงาของสนามประลองเบื้องล่างที่กำลังแปรเปลี่ยนรูปร่าง "ระบบ AI ของที่นี่เรียนรู้พฤติกรรมการต่อสู้ของเราแบบไดนามิก ทุกครั้งที่เราใช้สกิลเดิมซ้ำ อัลกอริทึมจะสร้างมาตรการตอบโต้ที่สมบูรณ์แบบมารอรับไว้ทันที... พวกเขาไม่ได้กำลังทดสอบความแข็งแกร่งของพลังโจมตี แต่กำลังทดสอบ 'ความยืดหยุ่นในการตัดสินใจ' ภายใต้สถานการณ์วิกฤตต่างหาก" คำพูดของคินไม่ได้เกินจริงแม้แต่น้อย ในฐานะอดีตโปรเพลเยอร์ระดับท็อป เขาเคยผ่านสนามแข่งขันที่กดดันและมีเดิมพันสูงมานับไม่ถ้วน แต่ระบบจำลองของโรงเรียนเตรียมทหารแห่งนี้กลับมีความซับซ้อนและสมจริงเสียจนน่ากลัว มันคือการจำลองสงครามย่อยๆ ที่บีบให้ผู้เล่นต้องเลือกระหว่างการเสียสละสหายร่วมทีมเพื่อรักษาเป้าหมาย หรือการเสี่ยงชีวิตเข้าไปช่วยเหลือจนอาจพังพินาศกันทั้งกระดาน "ผู้สมัครรหัส 089 และ 090!" เสียงคำรามกึกก้องดังขึ้นอีกครั้งจากระเบียงบัญชาการเบื้องบน ร่างสูงใหญ่ของร้อยโทเกรย์ในชุดเครื่องแบบทหารเต็มยศก้าวออกมาประทับยืนพิงราวระเบียง สายตาดุดันคมปลาบจับจ้องมาที่คนทั้งสองราวกับพญาอินทรีมองเหยื่อ "บททดสอบรอบที่สาม 'เขาวงกตเพลิงสุริยัน' กำลังจะเริ่มต้นในอีกสามสิบวินาทีข้างหน้า กฎมีอยู่ว่า... พวกคุณมีเวลาสิบนาทีในการทะลวงผ่านแนวป้องกันของกองทัพหุ่นยนต์จักรกลโบราณ โดยห้ามใช้ไอเทมฟื้นฟูพลังชีวิตแม้แต่ชิ้นเดียว... ถ้าพร้อมแล้ว ก็ก้าวลงไปตายซะ!" *คลิก! ฟรึบ—!* พื้นหินเบื้องล่างแยกตัวออกจากกันอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นทางลาดชันที่ทอดตัวลงสู่ความมืดมิด ไอร้อนระอุและกลิ่นอายของกำมะถันพวยพุ่งขึ้นมาปะทะใบหน้าทันที รินรดาสูดหายใจเข้าลึก and กำดาบเวทมนตร์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด แม้ภายนอกเธอจะแสดงออกว่าเป็นคนดื้อรั้นและไม่ค่อยยอมใคร แต่ลึกๆ แล้วเธอก็รู้ดีว่าการผ่านบททดสอบระดับนี้ด้วยตัวคนเดียวนั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน "กลัวเหรอคุณหนู?" คินเหลือบสายตามามองเล็กน้อย มุมปากหยักยิ้มขึ้นบางเบาด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ซึ่งเป็นรอยยิ้มแบบเดียวกันกับที่เคยปรากฏบนใบหน้าของเขาในวินาทีชี้ชะตากรรมของการแข่งขันชิงแชมป์โลก "ใครกลัวกันยะ!" รินรดากระแทเสียงใส่ค้อนขวับใส่หนึ่งที แม้ใบหน้าเนียนใสจะเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความเขินอายที่ถูกจับไต๋ได้ "ฉันแค่กำลังคิดว่า...ถ้านายวางแผนพลาดแล้วทำให้ฉันตายตกไปตามกัน ฉันจะตามไปเอาคืนนายทั้งในเกมและในโลกความเป็นจริงแน่ คิน!" "งั้นก็รักษาชีวิตตัวเองให้ดีก็แล้วกัน เพราะผมไม่มีแผนสำรองสำหรับการพ่ายแพ้" สิ้นคำพูด ร่างทั้งสองก็พุ่งทะยานลงสู่เบื้องล่างราวกับลูกธนูที่หลุดออกจากคันศร ประกายแสงสีฟ้าจากสกิลเคลื่อนที่พริบตาของคินส่องสว่างตัดกับความมืดมิดของอุโมงค์ใต้ดิน ขณะที่รินรดากระโดดตามติดอย่างรู้ใจ ปลายดาบอาบด้วยเปลวเพลิงสีครามพร้อมปะทะกับทุกสิ่งที่ขวางทาง การต่อสู้ดุเดือดปะทุขึ้นทันทีที่เท้าแตะถึงพื้นสนามประลอง โกเลมจักรกลนับสิบตัวพุ่งเข้าโอบล้อมจากทุกทิศทาง เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว ประกายไฟจากการปะทะระเบิด spack กระจายไปทั่วบริเวณ คินเคลื่อนไหวราวกับภูตพราย หลบหลีกการโจมตีอันรุนแรงได้อย่างแม่นยำในเสี้ยววินาที ขณะเดียวกันก็คอยส่งสัญญาณมือสั่งการรินรดาให้อ้อมไปโจมตีจุดอ่อนด้านหลังของศัตรูอย่างเป็นระบบ เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้าท่ามกลางห้วงเวลาแห่งความเป็นความตาย ค่าสถานะความเหนื่อยล้าพุ่งสูงขึ้นจนเกือบถึงขีดจำกัด เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าของทั้งสองคน แต่พวกเขาก็ยังคงประสานงานกันได้อย่างไร้ที่ติราวกับฝึกซ้อมร่วมกันมานับแรมปี จนกระทั่งเงาสودของบอสประจำด่าน—เครื่องจักรสังหารขนาดยักษ์ 'ไท탄การ์เดียน' ก้าวออกมาจากม่านหมอกควัน พร้อมกับเสียงคำรามก้องที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ "ระวัง! พลังป้องกันของมันสูงเกินกว่ามาตรฐานปกติ!" คินตะโกนเตือนเสียงดังลั่น ดวงตาหรี่ลงวิเคราะห์รูปแบบการทำงานของแกนพลังงานกลางอกที่กำลังเรืองแสงสีแดงฉาน "ริน ใช้สกิล 'โซ่แสงมายา' ตรึงข้อต่อขาซ้ายของมันไว้สามวินาที ส่วนผมจะใช้จังหวะนี้เจาะทะลวงเข้าสู่แกนกลาง!" "รับทราบ!" รินรดารวบรวมมานาเฮือกสุดท้าย วาดลวดลายเวทมนตร์กลางอากาศอย่างรวดเร็ว เส้นแสงสีทองอร่ามพุ่งเข้าพันธนาการขาเหล็กมหึมาของไท탄การ์เดียนเอาไว้จนมันเสียหลักเซถลา เปิดช่องว่างเพียงเสี้ยววินาทีตามที่คินคำนวณไว้พเป๊ะ ชายหนุ่มไม่รอช้า เขาพุ่งตัวทะยานขึ้นกลางอากาศ ดาบสั้นคู่ใจอาบด้วยพลังจิตวิญญาณเข้มข้นจนเกิดเป็นประกายแสงสีขาวเจิดจ้า ร่างกายทิ้งดิ่งลงมาประดุจดาวตก พุ่งตรงเข้าสู่จุดอ่อนใจกลางอกของจักรกลยักษ์ด้วยความเร็วสูงสุด *ฉับพลันนั้นเอง...!* ท่ามกลางเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหวที่ควรจะตามมาด้วยชัยชนะ หน้าจออินเทอร์เฟซโปร่งแสงสีแดงฉานนับสิบบานกลับดีดเด้งขึ้นมาตรงหน้าของคินและรินรดาพร้อมกันโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางของเกมไม่ได้ประกาศชัยชนะอย่างที่ควรจะเป็น แต่กลับส่งเสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตที่ดังหนวกหูที่สุดเท่าที่เคยมีมา [แจ้งเตือนระบบเซิร์ฟเวอร์: ตรวจพบการแทรกแซงโค้ดลับจากภายนอก] [ภารกิจลับระดับ SSS: 'ผู้พุกร่อนแห่งปฐมกาล' ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นก่อนกำหนด] [คำเตือน: ผู้เล่นคินและรินรดา ได้ก้าวเข้าสู่เขตแดนต้องห้ามที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของระบบโรงเรียนเตรียมทหาร...] ก่อนที่คินจะทันได้ขยับตัวเพื่อถอนกำลัง พื้นดินเบื้องล่างที่ควรจะเป็นสนามประลองจำลองกลับแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของทั้งสองร่วงหล่นลงสู่หลุมดำมืดมิดไร้ก้นบึง พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังสะท้อนก้องมาจากความว่างเปล่า—เสียงของใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในรายชื่อผู้ดูแลระบบของเกมนี้... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับคินและรินรดานะครับ - แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต