การช่วยชีวิตที่ต้องแลกมาด้วย...

เสียงคำรามต่ำต้อยของระบบระบายความร้อนระดับเซิร์ฟเวอร์อุตสาหกรรมในโลกจริงยังคงก้องกังวานอยู่ในห้วงความทรงจำเสี้ยวหนึ่ง ขณะที่ความกดอากาศมหาศาลของดันเจี้ยนโบราณใน *Chronos Online* กำลังบีบอัดแก้วหูของคินจนแทบปริแตก กลิ่นอายของหินผาชื้นแฉะและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ "คุณประเมินสถานการณ์พลาดไปสามวินาทีนะ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องโถงใต้ดินชั้นที่เจ็ด แสงสีฟ้าจางๆ จากอินเทอร์เฟซหน้าต่างสถานะสาดสะท้อนดวงตาคู่คมที่กำลังหรี่ลงอย่างใช้ความคิด นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรเพลเยอร์กรรชับด้ามมีดสั้นเคลือบพิษในมือแน่นขึ้นจนข้อต่องอขาว เบื้องหน้าของเขาทั้งคู่คือม่านพลังงานสีดำสนิทที่แผ่ขยายตัวออกราวกับปากอสูร มันกำลังกลืนกินพื้นศิลาทีละตารางนิ้ว และที่ใจกลางของความโกลาหลนั้น ร่างบอบบางในชุดคลุมนักเวทสีขาวของทายาทตระกูลดังกำลังสั่นเทา ขอบเขตมานาของเธอกำลังปริร้าวราวกับกระจกที่ถูกค้อนทุบ รินรดาหันมามองเขา ดวงตากลมโตที่ปกติมักฉายแววดื้อรั้นและเอาแต่ใจ บัดนี้กลับสะท้อนความตื่นตระหนกและหยาดเหงื่อที่ไหลซึมตามไรผม เธอกัดริมฝีปากจนห่อเลือด "ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจให้ระบบมันรีเซ็ตกลไกป้องกันตัวนี่นา ใครจะไปรู้ว่าไอ้แท่นบูชานั่นมันคือกับดักชีวมิติระดับตำนาน!" "ความผิดพลาดในโลกแห่งเกมไม่มีคำว่า 'ไม่ได้ตั้งใจ' หรอกครับ" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น แต่ฝีเท้ากลับก้าวสวนทางกับสัญชาตญาณเอาตัวรอดของมนุษย์ทั่วไป เขาไม่ได้ถอยหนีออกจากรัศมีอันตราย ตรงกันข้าม เขากลับพุ่งทะยานเข้าไปหาใจกลางพายุมานาที่กำลังปั่นป่วนนั้นอย่างแม่นยำ ทุกย่างก้าวถูกคำนวณด้วยอัลกอริทึมในหัว หลบหลีกคมดาบพลังงานที่พุ่งแหวกอากาศด้วยองศาที่เฉียดฉิวราดรดความตาย *ติ๊ง! [คำเตือน: ผู้เล่นคินกำลังเข้าสู่เขตพื้นที่อันตรายระดับวิกฤต (Danger Zone) อัตราการรอดชีวิตต่ำกว่า 3.5%]* เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานกระพริบเตือนรัวเร็วจนแสบตา แต่คินไม่แม้แต่จะชายตามองหน้าต่างระบบนั้น สมาธิทั้งหมดของเขาถูกจดจ่ออยู่กับการประสานมือเข้ากับบาเรียเวทมนตร์ที่กำลังจะแตกสลายของหญิงสาว เขาถ่ายเทค่าพลังจิตและมานาสำรองก้อนสุดท้ายผ่านฝ่ามือเข้าไปเพื่อพยุงโครงสร้างเวทที่กำลังล่มสลาย "คุณบ้าไปแล้วหรือไง!" รินรดาอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากมือหนาที่ทาบทับลงบนบาเรียของเธอ "ถ้าคุณฝืนดันมานาเข้ามาตอนนี้ ตัวละครของคุณจะติดสถานะ 'วิญญาณสลาย' แล้วไอเทมทั้งหมดจะดรอปนะ!" "ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ คุณก็คงเหลือแค่เศษซากข้อมูลในเซิร์ฟเวอร์ไปแล้วล่ะครับ" คินหันมาสบตาเธอ แววตาคู่พินิจพิเคราะห์นั้นไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงความมุ่งมั่นที่นิ่งสงบราวกับผิวน้ำในคืนไร้จันทร์ "ผมไม่ชอบเป็นหนี้บุญคุณใคร และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ผมไม่ชอบปล่อยให้ลูกทีมต้องรับมือกับความซวยคนเดียว" ทันใดนั้น พื้นเบื้องล่างของพวกเขาก็ยุบตัวลง เสียงคำรามกึกก้องราวกับแผ่นดินแยกดังขึ้น กลไกโบราณของดันเจี้ยนตอบสนองต่อปริมาณมานาที่ล้นเกิน แรงดึงดูดมหาศาลกระชากร่างทั้งสองให้ร่วงหล่นลงสู่ความมืดเบื้องล่าง รินรดาหวีดร้องด้วยความตกใจก่อนจะคว้าชายเสื้อของคินไว้แน่นตามสัญชาตญาณ คินไขว่คว้าหาที่ยึดเหนี่ยว มือซ้ายปักมีดสั้นลงไปบนผนังหินเพื่อชะลอความเร็ว แรงกระชากทำให้กล้ามเนื้อหัวไหล่ของเขาแปลบปลาดยังกับถูกไฟช็อต แต่เขากัดฟันอดกลั้นไม่ให้หลุดเสียงร้องออกมาแม้แต่น้อย แขนอีกข้างหนึ่งโอบกระชับเอวบางของหญิงสาวไว้แน่นเพื่อป้องกันไม่ให้เธอร่วงกระแทกกับเศษซากหินที่ปลิวว่อน "เกาะผมไว้ให้แน่นๆ ล่ะ" เขาเอ่ยกระซิบข้างหูเธอท่ามกลางเสียงลมกรรโชก "ฉัน... ฉันกลัว..." เสียงของคุณหนูผู้เอาแต่ใจสั่นเครือเป็นครั้งแรก เธอซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของเขา ความเย่อหยิ่งทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความเปราะบางในโลกเสมือนจริงที่สมจริงเกินไป ร่างทั้งสองร่วงหล่นทะลุม่านหมอกหนาทึบลงมาสู่ห้องโถงลับชั้นที่แปด ซึ่งเป็นพื้นที่ที่ไม่อยู่ในแผนที่ทางการของระบบ *Chronos Online* ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ คินใช้ร่างของตัวเองรองรับแรงกระแทกส่วนใหญ่ แม้ระบบจะลดทอนความเสียหายทางกายภาพลงแล้ว แต่แรงสะเทือนก็ยังทำให้เขาจุกจนหายใจไม่ออก ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของคนทั้งคู่ คินค่อยๆ ดันตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก แถบพลังชีวิตของเขาหล่นวูบลงเหลือเพียงขีดสีแดงฉานระดับวิกฤต เสื้อผ้าเกราะป้องกันภายนอกขาดวิ่นและมีรอยไหม้จากเวทมนตร์ แต่เขากลับกวาดสายตาสํารวจรอบตัวอย่างรวดเร็วเพื่อประเมินความปลอดภัยทันที นี่คือห้องโถงกว้างใหญ่ที่ถูกสร้างขึ้นด้วยศิลาสีดำสนิท ตรงกลางห้องมีแท่นศิลาโบราณตั้งตระหง่าน และบนแท่นนั้น... มีดวงตาสีทองคู่มหึมาที่กำลังค่อยๆ ลืมขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิด *ติ๊ง! [ระบบตรวจพบผู้บุกรุกเข้าสู่เขตแดนต้องห้าม... ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: ผู้เล่นคิน และ ทายาทแห่งตระกูลผู้สร้าง ได้ก้าวล่วงเข้าสู่เขตพันธนาการแห่งบรรพกาล]* เสียงแจ้งเตือนของระบบเปลี่ยนเป็นโทนสีม่วงเข้ม คลื่นพลังงานกดดันระดับกดทับวิญญาณแผ่ขยายออกมาราวกับภูเขาไฟที่กำลังรอวันปะทุ รินรดาลุกขึ้นยืนโดยมีคินคอยประคองไว้ เธอมองไปยังเงาสลัวเบื้องหน้าที่กำลังขยับตัวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เงาขนาดมหึมาค่อยๆ ยืดตัวขึ้นจากความมืด มันไม่ใช่สัตว์อสูรธรรมดา แต่เป็นสิ่งมีชีวิตจักรกลโบราณที่ผสมผสานระหว่างเวทมนตร์และเทคโนโลยีล้ำยุค ดวงตาสีทองคู่นั้นจ้องมองตรงมาที่คินและรินรดา ราวกับกำลังรอคอยการมาเยือนนี้มานานนับพันปี "ดูเหมือนว่าการช่วยคุณครั้งนี้..." คินสูดหายใจเข้าลึกๆ สายตาคมกริบจดจ้องไปยังการเคลื่อนไหวของบอสลับเบื้องหน้า ขณะที่ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างท้าทาย "...จะทำให้เราถอนตัวออกไปได้ยากกว่าที่คิดแล้วล่ะครับ" รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก มือเรียวสั่นเทาแต่ก็กระชับคฑาในมือแน่นขึ้น เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่ยืนบังลมอันตรายไว้ให้ครึ่งหนึ่ง หัวใจที่เต้นระรัวด้วยความกลัวเมื่อครู่ กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อนในโลกแห่งความเป็นจริง ท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องที่เตรียมพร้อมจะฉีกกระชากพวกเขาทั้งเป็น บอสลับแห่งบรรพกาลอ้าปากกว้าง ปล่อยลำแสงสีทองเจิดจ้าพุ่งตรงเข้าใส่พวกเขาทั้งคู่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครทุกตัวในโลกเสมือนนี้นะครับ