เมื่อคุณหนูเริ่มดื้อ

กลิ่นอายคาวเลือดและละอองข้อมูลสีฟ้าที่ยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในอากาศคือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่า เหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่ใช่ภาพลวงตา คินก้าวเท้าถอยหลังโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นโฮโลแกรมกวาดมองรอยแยกมิติเบื้องหน้าที่ค่อยๆ ปิดตัวลงอย่างเชื่องช้า ความเยือกเย็นที่เคยใช้ควบคุมสถานการณ์มาตลอดอาชีพโปรเพลเยอร์กำลังถูกสั่นคลอนด้วยตัวเลขและสมการความน่าจะเป็นที่ตีรวนกันอยู่ในหัว สมองของเขาวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว—ผู้เล่นระดับท็อปเท็นของเซิร์ฟเวอร์ยังไม่มีใครมีสิทธิ์แตะต้องดันเจี้ยนระดับเขตแดนไร้ลักษณ์ด้วยซ้ำ แล้วเงาร่างปริศนาที่ก้าวสวนออกมาพร้อมรอยยิ้มเยียบเย็นเมื่อครู่คืออะไรกันแน่? แต่ความสงสัยนั้นถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกในเสี้ยววินาทีต่อมา เมื่อระบบแจ้งเตือนกิลด์สว่างวาบขึ้นกลางหน้าจอของเขา *[แจ้งเตือนระบบ: สมาชิกปาร์ตี้ 'รินรดา' ได้ออกจากเขตปลอดภัย 'มหานครแห่งรุ่งอรุณ']* *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการเข้าสู่พื้นที่อันตรายระดับสูง 'หุบผาเงาทมิฬ' โดยผู้เล่นเลเวลต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน]* คินขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา เสียงถอนหายใจยาวถูกพ่นออกมาเพื่อระงับความหงุดหงิดที่แล่นริ้วขึ้นมาในอก "คุณหนูตัวแสบ... เผลอไม่ได้จริงๆ สินะครับ" ในโลกของ VRMMO ที่ทุกย่างก้าวมีความหมายเท่ากับอัตราการรอดชีวิต การที่ผู้เล่นสายซัพพอร์ตหรือสายโจมตีเวทมนตร์ระยะไกลอย่างรินรดาเดินดุ่มๆ เข้าไปในหุบผาเงาทมิฬเพียงลำพัง ก็ไม่ต่างอะไรกับการเดินเข้าปากราชสีห์ที่มีกรงเล็บเคลือบพิษร้ายแรง การกระทำที่เต็มไปด้วยความดื้อรั้นและอยากพิสูจน์ตัวเองของเธอมักจะนำมาซึ่งปัญหาใหญ่หลวงเสมอ และในฐานะคนที่เคยให้คำมั่นกับตัวเองว่าจะไม่ยอมปล่อยให้ใครต้องสังเวยแต้มประสบการณ์ให้กับความสะมาธิสั้น คินจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเร่งฝีเท้าตามไป สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านซอกหินขรุขระของหุบผาเงาทมิฬ บรรยากาศโดยรอบถูกปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบสีเทาเข้มที่บดบังทัศนวิสัยจนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงคำรามต่ำๆ ของมอนสเตอร์ประเภทอสูรเงา ดังสะท้อนก้องมาจากหน้าผาสูงชัน คินเคลื่อนไหวด้วยทักษะการก้าวเท้าแบบไร้เสียง (Stealth Step) ร่างกายของเขาแนบชิดไปกับผนังหินเพื่อหลบหลีกการตรวจจับจากฝูงกิ้งก่าเงาที่ลาดตระเวนอยู่รอบบริเวณ ลึกลงไปใจกลางหุบผา แสงสว่างสีฟ้าอ่อนจากคทาเวทมนตร์ระดับหายากกำลังส่องประกายวาววับ ร่างระหงของหญิงสาวในชุดคลุมนักเวทสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับบรรยากาศมืดหม่นกำลังยืนหอบหายใจจนตัวโยน เบื้องหน้าของเธอคือ 'อสูรพิทักษ์หินผา' บอสประจำโซนที่มีขนาดมหึมาและมีเกราะศิลาหนาทึบปกคลุมทั่วร่าง รอยแยกที่พื้นดินแตกออกเป็นทางยาวจากการโจมตีเมื่อครู่ และดูเหมือนว่ามานาของรินรดาจะเหลือไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว "ให้ตายสิ... ทำไมมันอึดอย่างนี้เนี่ย!" รินรดาพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าเนียนใสชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อ ปากเรียวเม้มเข้าหากันด้วยความดื้อรั้น ดวงตากลมโตฉายแววไม่ยอมแพ้ แม้ว่าแถบพลังชีวิตของเธอจะลดลงจนเหลือโซนสีแดงที่พร้อมจะดับสูญได้ทุกเมื่อก็ตาม เธอยกคทาขึ้นเตรียมร่ายเวทมนตร์บทสุดท้ายใส่มอนสเตอร์ตรงหน้า โดยไม่สนใจเลยว่าการโจมตีสวนกลับของมันจะรุนแรงเกินกว่าที่ผู้เล่นเลเวลเธอกลุ่มนี้จะรับไหว คินที่แอบสังเกตการณ์อยู่หลังโขดหินใหญ่ขมวดคิ้วมุ่น เขารู้ทันทีว่าเธอกำลังจะใช้สกิล 'ระเบิดมานา' ซึ่งเป็นดาบสองคมที่ต่อให้จัดการบอสได้ ผู้ใช้เองก็ต้องสลายกลายเป็นละอองข้อมูลไปพร้อมกันด้วยความเสียหายย้อนกลับ "ช่างไม่รักชีวิตเอาเสียเลยนะครับ คุณหนูริน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว ก่อนที่เงาร่างของชายหนุ่มจะพุ่งทะยานลงมาจากหน้าผาราวกับเหยี่ยวลาญลม คินตวัดดาบสั้นในมือขวาฟันเข้าที่จุดอ่อนใต้ข้อต่อของอสูรพิทักษ์หินผาอย่างแม่นยำระดับมิลลิเมตร ประกายไฟสูสีพุ่งกระจายพร้อมกับเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของบอสระดับมินิบอส ขณะเดียวกัน มือซ้ายของเขาก็คว้าเอวบางของรินรดาเข้าหาตัวแล้วหมุนตัวหลบการโจมตีฟาดหางของอสูรยักษ์ได้อย่างเฉียดฉิว รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อรู้ตัวอีกทีแผ่นหลังของเธอก็แนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างของชายหนุ่มที่เธอกำลังพยายามหนีหน้ามาทำภารกิจคนเดียว กลิ่นอายเฉพาะตัวและสัมผัสที่อบอุ่นท่ามกลางความหนาวเหน็บของหุบผาทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ "คะ... คิน! คุณมาได้ยังไงเนี่ย?" เธอลนลานผลักอกเขาเบาๆ ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอายผสมกับความดื้อรั้นที่ยังไม่จางหาย "ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจัดการเองได้!" "จัดการได้โดยการเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่น่ะเหรอครับ?" คินสวนกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความดุอย่างชัดเจน ดวงตาคมกริบมองสบตาเธอนิ่ง "ถ้าผมมาเลทกว่านี้อีกสามวินาที คุณคงได้ไปนอนนับเวลาเกิดใหม่ที่จุดเซฟ และของสวมใส่หายากพวกนั้นก็คงหล่นลงไปกองกับพื้นให้มอนสเตอร์กินเล่นไปแล้ว" "ก็... ก็ฉันอยากรีบเคลียร์เควสต์นี้ให้เสร็จนี่นา อยากรู้ว่ามันมีอะไรซ่อนอยู่ข้างหลัง..." เสียงของเธอเบาลงเรื่อยๆ เมื่อเจอสายตาคาดคั้นที่เต็มไปด้วยความห่วงใยภายใต้ความดุนั้น รินรดาหลบสายตา กัดริมฝีปากอย่างขัดใจที่ตัวเองดันทำพลาดจริงๆ "โลกนี้ไม่ได้เล่นตามใจคุณทุกอย่างหรอกนะครับ รินรดา" คินผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับอสูรพิทักษ์หินผาที่กำลังคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวอีกครั้ง "ถอยไปอยู่ข้างหลังผม แล้วดูให้ดีว่ามืออาชีพเขาจัดการกับความดื้อรั้นอย่างไร" พูดจบ คินก็พุ่งตัวออกไปราวกับสายอสนีบาต การเคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อความเท่ แต่เป็นการคำนวณสูตรความเสียหาย อัตราคูลดาวน์ และจังหวะเวลาที่สมบูรณ์แบบ ดาบในมือร่ายรำเป็นวงโคจรที่งดงามและอันตราย ทุกการโจมตีพุ่งเป้าไปที่จุดตายอย่างเลือดเย็น จนกระทั่งแถบเลือดสีแดงของอสูรยักษ์ลดฮวบลงถึงขีดจำกัดสุดท้าย *ตูม!* ร่างมหึมาของอสูรพิทักษ์แตกสลายกลายเป็นละอองข้อมูลสีทองอร่าม พร้อมกับกล่องสมบัติสีดำสนิทที่ปรากฏขึ้นกลางลานหิน ทว่าในเสี้ยววินาทีที่บรรยากาศควรจะผ่อนคลายลง เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังขึ้นกลับทำให้รอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของคินแข็งค้างไปทันที *[แจ้งเตือนระบบฉุกเฉินระดับสูงสุด: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนภายนอกเซิร์ฟเวอร์]* *[รหัสข้อผิดพลาด: 404 - Soul Not Found]* *[คำเตือน: พื้นที่รอบตัวคุณกำลังถูกรีเซ็ต... โปรดระวังเงาดำที่อยู่เบื้องหลังคุณ]* คินชะงักกึก ความเย็นเยียบแล่นพล่านจากสันหลังลามไปถึงปลายนิ้ว เขารีบหันกลับไปคว้าตัวรินรดาให้เข้ามาระยะประชิดอีกครั้ง ทว่าเบื้องหลังของพวกเขากลับไม่ใช่ผนังหินของหุบผาอีกต่อไปแล้ว แต่เป็นประตูมิติสีเลือดขนาดมหึมาที่กำลังเปิดอ้าออกอย่างไร้เสียง และจากความมืดมิดภายในรอยแยกนั้น... มีเสียงกระซิบแผ่วเบาที่เต็มไปด้วยจิตสังหารพุ่งตรงเข้ามาปะทะโสตประสาทของเขากับเธออย่างจัง "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบที่แท้จริง... ผู้เล่นคิน และ... ทายาทแห่งตระกูลผู้สร้าง" ขอบคุณทุกการติดตามและกำลังใจที่ดีเสมอมาครับ แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต