คำเตือนจากเงามืด

เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนพื้นหญ้าแห้งในเขตอาณาเขตลับไม่ได้ดังพอที่จะกลบเสียงหัวใจเต้นระส่ำของรินรดาได้ เธอย่อตัวลงต่ำจนไหล่แทบชิดกับพุ่มเฟิร์นเรืองแสง มือเรียวบางกำด้ามไม้เท้าเวทมนตร์แน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาว ขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเงาดำสามร่างที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านม่านหมอกหนาทึบเข้ามาอย่างเงียบเชียบ "พวกเขาไม่ใช่ผู้เล่นทั่วไป" คินกระซิบเบาจนแทบกลืนไปกับสายลม นิ้วเรียวยาวของเขาขยับผ่านหน้าต่างอินเทอร์เฟซโปร่งแสงอย่างรวดเร็วเพื่อปรับแต่งค่าพลังงานของกับดักเวทมนตร์ที่วางไว้รอบบริเวณ ความเยือกเย็นฉายชัดในดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้น ไม่มีร่องรอยของความตื่นตระหนก มีเพียงการคำนวณความน่าจะเป็นราวกับกำลังรันโค้ดโปรแกรม ในโลกของ VRMMO ‘นีโอเทอร์ร่า’ การก้าวเข้ามาในเขตเร้นลับระดับสูงโดยไม่หลงทางนั้นเป็นไปไม่ได้ หากไม่มีพิกัดที่แม่นยำ หรือพูดอีกนัยหนึ่ง... มีคนจงใจบอกทางพวกเขา รินรดาเม้มริมฝีปากแน่น เธอมองแผ่นหลังของชายหนุ่มที่ยืนบังลมให้อย่างมั่นคง แม้ในยามคับขันเช่นนี้ คินก็ยังคงรักษาจังหวะการหายใจที่สม่ำเสมอได้ น่าแปลกที่ความนิ่งสงบของเขาสามารถซึมซับความหวาดวิตกในอกเธอให้เบาบางลงไปได้ครึ่งหนึ่ง "นายรู้จักพวกเขาใช่ไหม?" เสียงกระซิบของหญิงสาวลอดผ่านไรฟัน เธอบังเอิญสังเกตเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปวูบหนึ่งของคินเมื่อระบบแจ้งเตือนดังขึ้นในตอนที่แล้ว คินยังไม่ทันได้เอ่ยปากตอบ ประโยคสนทนาจากเงาทั้งสามที่หยุดยืนอยู่หน้าเขตอาณาเขตก็ลอยมาตามลมเสียก่อน "เช็คพิกัดดูอีกรอบสิ... แกแน่ใจนะว่าไอ้ ‘เซน’ หรือฉายา ‘คิงไซส์’ อะไรนั่นมันซ่อนอยู่แถวนี้จริงๆ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เจือด้วยความหงุดหงิดดังขึ้น เป็นเสียงที่คุ้นหูเหลือเกินสำหรับคนเคยอยู่ในวงการอีสปอร์ตระดับประเทศ รินรดาเบิกตากว้างโดยไม่รู้ตัว เธอนึกถึงชื่อนั้นขึ้นมาทันที ‘คิงไซส์’ ฉายาของผู้เล่นอัจฉริยะที่เคยประกาศศักดาบนเวทีระดับโลก ก่อนจะหายตัวอย่างไร้ร่องรอยเมื่อสองปีก่อน และที่สำคัญที่สุด... เสียงนั้นเป็นของ ‘ธนา’ กัปตันทีมกิลด์ยักษ์ใหญ่ในปัจจุบัน ซึ่งเป็นคู่ปรับเก่าแก่ของคินในโลกความเป็นจริง คินหรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความขบขัน แต่เป็นความคมกริบของใบมีดที่ถูกชักออกจากฝัก "ดูเหมือนว่าความลับเรื่องตัวตนของฉันในเซิร์ฟเวอร์นี้ จะเก็บไว้ได้อีกไม่นานนักแล้วสินะครับคุณหนู" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความหนักแน่นเอาไว้ครบถ้วน ธนาในเกมสวมชุดเกราะหนักประดับลวดลายมังกรเพลิง ซึ่งเป็นไอเทมหายากระดับตำนานที่ได้จากการพิชิตบอสประจำทวีป เขาไม่ได้มาคนเดียว ด้านข้างมีนักธนูเงาและนักเวทสายควบคุมฝูงชนยืนประกบซ้ายขวา ทั้งสามคนอยู่ในสถานะเตรียมพร้อมรบเต็มพิกัด เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่ได้มาเพื่อทักทาย "แปลกจริง..." ธนากวาดสายตามองไปรอบๆ พลางขมวดคิ้วมุ่น "ที่นี่ควรจะเป็นเขตแดนรกร้างไร้เจ้าของ แต่ทำไม... ร่องรอยมานานะถึงดูสะอาดเรียบร้อยผิดปกติ ราวกับมีคนจงใจกวาดล้างร่องรอยการใช้งานไว้" นักธนูเงาที่ยืนอยู่ด้านซ้ายหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแห้งแล้งและน่าขนลุก "หรือว่าข่าวลือจะเป็นจริง? ว่ามีผู้เล่นอิสระฝีมือดีคนหนึ่งแอบครอบครองพื้นที่ฟาร์มทรัพยากรระดับสูงไว้แต่เพียงผู้เดียว ถ้าเป็นแบบนั้นจริง การที่เราเจอตัวเขาก่อนกิลด์อื่น ก็ถือเป็นโชคดีมหาศาลของเราสิครับลูกพี่" "ระวังตัวด้วย" ธนายกมือขึ้นห้ามลูกน้อง "ไอ้คนที่มีฝีมือระดับลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้ได้ ย่อมไม่ใช่ผู้เล่นดาษดื่นทั่วไป อย่าประมาทเด็ดขาด" ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ รินรดากลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว นิ้วมือที่กำไม้เท้าชื้นเหงือก เธอเหลือบมองคินที่กำลังขยับตัวอย่างเงียบเชียบ เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณมือสากลที่ใช้ในกองทัพ—สัญญาณที่หมายถึงการเตรียมรับมือแบบเผชิญหน้า และการนับถอยหลังเพื่อโจมตีสวนกลับ *สาม... สอง... หนึ่ง...* *เปรี้ยง!* พื้นดินใต้เท้าของธนาและพวกพ้องจู่ๆ ก็เรืองแสงสีฟ้าเจิดจ้า วงแหวนเวทมนตร์อักขระโบราณนับสิบวงผุดขึ้นจากพื้นดินราวกับดอกเห็ดหลังฝนตก กับดักพันธนาการที่คินใช้เวลาเตรียมการมากว่าสามชั่วโมงทำงานพร้อมกันในเสี้ยววินาทีเดียว! "บ้าเอ้ย! กับดักเหรอ!" ธนาสบถลั่น พยายามจะถอยหลังแต่สายโซ่เวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งก็พุ่งขึ้นมารัดข้อเท้าของเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้ นักเวทและนักธนูฝ่ายตรงข้ามพยายามจะร่ายเวทป้องกันตัว แต่ความเร็วของคินนั้นเหนือกว่าการคาดการณ์ไปหลายก้าว ร่างสูงโปรดปรานของอดีตโปรเพลเยอร์พุ่งทะยานออกจากเงาไม้ราวกับเสือดาวล่าเหยื่อ ดาบสั้นเล่มบางในมือสะท้อนแสงจันทร์สลัว พริบตาเดียวเขาก็มายืนประจันหน้าอยู่ห่างจากธหาไม่ถึงสามก้าว "ยินดีต้อนรับสู่เขตอาณาเขตส่วนตัวของผมครับ คุณธนา" คินเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสุภาพและนุ่มนวล ราวกับเจ้าบ้านที่กำลังต้อนรับแขกผู้มาเยือนในยามวิกาล ธนาเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้นสบเข้ากับดวงตาของเขา ความทรงจำเก่าๆ ที่เคยถูกฝังกลบไว้ใต้ความพ่ายแพ้เมื่ออดีตผุดวาบขึ้นมาในหัวสมองทันที น้ำเสียงนี้ ท่วงท่านี้ และสายตาที่อ่านยากคู่นี้... "แก... แกคือไอ้คิน!" ธนาคำรามออกมาด้วยความตกใจปนโกรธเกรี้ยว "เป็นไปไม่ได้! แกเลิกเล่นเกมไปแล้วนี่! แกหายสาบสูญจากวงการไปแล้วไม่ใช่หรือไง!" คินยิ้มรับ รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "โลกภายนอกอาจจะคิดแบบนั้นครับ... แต่ในเกมนี้ กฎเกณฑ์ถูกเขียนขึ้นใหม่ และดูเหมือนว่าคุณจะเข้ามาล้ำเส้นที่ผมตีเอาไว้เสียแล้ว" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดขึ้นจนแทบมีประกายไฟประทุออกมา รินรดารู้สึกได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากตัวของธนาและคิน นี่ไม่ใช่การต่อสู้กับมอนสเตอร์ทั่วไป แต่มันคือการปะทะกันระหว่างอดีตและปัจจุบัน ระหว่างศักดิ์ศรีที่ยังค้างคาจากโลกจริง ธนาพยายามดิ้นรนปลดปล่อยพลังปราณเวทจากร่างเพื่อทำลายพันธนาการ รอยยิ้มบิดเบี้ยวปรากฏบนใบหน้าของเขา "แกคิดว่าดักพวกฉันไว้ได้แล้วจะชนะงั้นเหรอ? คิน... แกประเมินเครือข่ายของกิลด์เราต่ำเกินไปแล้ว" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบอินเทอร์เฟซสีแดงฉานก็เด้งขึ้นตรงหน้าของคินและรินรดาพร้อมกัน เสียงแจ้งเตือนเตือนภัยดังลั่นสนั่นหูจนแสบแก้วหู [คำเตือนฉุกเฉินระดับวิกฤตสูงสุด!] [ตรวจพบสัญญาณการเชื่อมต่อเครือข่ายภายนอก ผู้เล่นสำรองของกิลด์มังกรเพลิงจำนวน 45 คน กำลังทำการเทเลพอร์ตเข้าสู่พิกัดนี้โดยใช้ไอเทมระดับตำนาน "ศิลาเคลื่อนย้ายมิติ"] [เวลาที่เหลืออีกก่อนการมาถึง: 10... 9... 8...] คินหุบยิ้มทันที สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นคมกริบยิ่งกว่าเดิม การคำนวณในหัวของเขาทำงานด้วยความเร็วดุจฟ้าแลบ—พวกมันไม่ได้มาแค่สามคนเพื่อสืบข่าว แต่พวกมันตั้งใจใช้ธนาเป็นเหยื่อล่อเพื่อดึงเขาให้ออกมาเปิดเผยตัวตน แล้วใช้กองกำลังหลักปิดล้อมกวาดล้างทีเดียว "ฉลาดไม่เบานี่ครับ..." คินพึมพำเบาๆ กับตัวเอง รินรดาลุกขึ้นยืนโดยอัตโนมัติ มือถือไม้เท้าสั่นเทาเล็กน้อยแต่แววตากลับแน่วแน่ เธอหันมามองชายหนุ่มข้างกาย "คิน... 45 คนกับไอเทมระดับนั้น เราสู้ไม่ไหวหรอกนะ หนีกันก่อนเถอะ!" คินไม่ได้ตอบทันที เขากวาดสายตามองหน้าผาสูงชันด้านหลังที่เป็นทางตัน ก่อนจะเหลือบมองรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากของธนาที่ยังถูกพันธนาการอยู่ "หนีเหรอครับคุณหนู?" คินหันมามองเธอ แววตาคู่นั้นทอประกายความท้าทายที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน "สำหรับผมแล้ว... คำว่าถอยหลัง ไม่เคยอยู่ในพจนานุกรมตั้งแต่สมัยเป็นโปรเพลเยอร์ และยิ่งในเกมนี้... ผมไม่มีวันยอมเสียพื้นที่ที่สร้างมากับมือให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น" เสียงนับถอยหลังของระบบดำเนินมาถึงเลขศูนย์... *เปรี้ยงงงง!* เสาแสงสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าผืนป่า ท่ามกลางหมอกหนาทึบ เงาร่างนับสิบก้าวเหยียบย่างออกมาพร้อมกับเสียงคำรามกึกก้องของมังกรเพลิงที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก และในวินาทีที่เงาร่างแรกก้าวพ้นม่านแสง ธนาก็หัวเราะลั่นออกมาอย่างบ้าคลั่ง "จบกันแค่นี้แหละ คิน! แกไม่มีทางรอด—" ทว่า ก่อนที่ธนาจะพูดจบ คินกลับเอื้อมมือไปคว้าข้อมือเรียวของรินรดาไว้แน่น แล้วกระชากเธอล้มตัวลงไปในช่องลับใต้รากไม้โบราณที่ซ่อนอยู่ใต้พุ่มไม้ข้างตัว โดยที่ธนาและกองกำลังเสริมไม่มีทางสังเกตเห็นทัน เสียงกระซิบแผ่วเบาของคินดังข้างหูเธอท่ามกลางความมืดมิดใต้รากไม้ ขณะที่เสียงฝีเท้าของศัตรูหลายสิบคนกำลังเหยียบย่างเข้ามาใกล้ทุกที "จับมือผมไว้ให้แน่นนะครับ... เกมไล่ล่าของจริง เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหาก" --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับตัวละครของเรานะครับ (แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ต)