จดหมายจากโลกจริง

หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าครามที่สะท้อนอยู่ในดวงตาคู่คมของคินไม่ได้แสดงค่าสถานะของตัวละครหรือความคืบหน้าในการลงดันเจี้ยนระดับสูงอย่างที่เคยเป็น แต่มันกลับแสดงข้อความแจ้งเตือนสีแดงฉานจากระบบภายนอก ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่ควรจะเกิดขึ้นในเกม VRMMO สมบูรณ์แบบเช่นนี้ *“ตรวจพบการส่งสัญญาณข้อมูลข้ามเครือข่ายจากโลกภายนอก... คำเตือน: ระบบประสาทส่วนกลางของคุณกำลังเชื่อมโยงกับพิกัดจริงที่ไม่ได้ถูกเข้ารหัส”* นิ้วเรียวยาวของอดีตโปรเพลเยอร์ชะงักค้างบนแป้นควบคุมเสมือนจริง คินหรี่ตาลงเล็กน้อย วิเคราะห์ข้อมูลที่ไหลทะลักเข้ามาในหัวอย่างรวดเร็วระดับอัลกอริทึม สมองของเขาประมวลผลสถานการณ์ปัจจุบันอย่างสุขุม เกมนี้ถูกออกแบบมาเพื่อตัดขาดจากโลกความเป็นจริงโดยสิ้นเชิงเพื่อความปลอดภัยของผู้เล่น แต่จดหมายฉบับนี้—หรือจะเรียกว่าข้อมูลแปลกปลอม—กลับทะลวงผ่านไฟร์ออลเข้ามาได้ มันหมายความว่ามีคนกำลังพยายามติดต่อเขาจากโลกภายนอก ผ่านช่องโหว่ที่แม้แต่ผู้พัฒนาเกมก็อาจไม่เคยคาดคิด "คิน... นายกำลังทำหน้าเครียดเป็นหุ่นยนต์อีกแล้วนะ" เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเพรียวบางในชุดเกราะนักเวทย์สีขาวสะอาด รินรดาก้าวเข้ามาใกล้ด้วยฝีเท้าเบาหวิว ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองหน้าจอโฮโลแกรมตรงหน้า ก่อนที่รอยยิ้มซุกซนจะหายไปเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังผิดปกติของชายหนุ่ม "มีอะไรเหรอ? มอนสเตอร์ระดับบอสเกิดใหม่รึไง หรือว่านายคำนวณพลาดเรื่องการบริหารมานากันแน่" รินรดาเอ่ยถาม น้ำเสียงแม้จะเจือความหยอกล้อตามนิสัยของคุณหนูเอาแต่ใจ แต่แววตากลับฉายความกังวลลึกๆ ออกมาอย่างปิดไม่มิด เธอรู้จักคินดีพอที่จะรู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้เลยแม้แต่ตอนที่ต้องเผชิญหน้ากับกิลด์ใหญ่อันดับหนึ่ง คินไม่ตอบในทันที เขายังคงจ้องมองข้อความบรรทัดสุดท้ายที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ *“ผู้ส่ง: สำนักงานใหญ่แอสการ์ด เทคโนโลยี... หัวข้อ: สัญญาณชีพจรที่ผิดปกติของผู้เล่นรหัส 001”* "ริน..." คินเงยหน้าขึ้นสบตา สายตาคู่นั้นเจือความรู้สึกซับซ้อนที่ยากจะคาดเดา "เธอเคยสงสัยไหมว่า... ทำไมเราถึงเข้ามาเล่นเกมนี้" คำถามเรียบง่ายแต่กลับทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบลงอย่างประหลาด เสียงสายลมที่พัดผ่านยอดไม้ในป่าโบราณแห่งเกมเสมือนจริงราวกับเบาบางลง รินรดากะพริบตาปริบๆ รอยยิ้มบนใบหน้าเลือนหายไป เธอเบือนสายตาหลบเล็กน้อยก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ กลบเกลื่อนความประหม่า "จู่ๆ ก็ถามอะไรแปลกๆ ล่ะเนี่ย ก็เพราะมันสนุกไม่ใช่เหรอ? หนีความน่าเบื่อในโลกจริงมาสนุกในโลกแฟนตาซี... นายก็รู้นี่ว่าฉันเกลียดการถูกบังคับให้ทำตามกรอบของครอบครัวแค่ไหน" "นั่นคือเหตุผลที่เธอบอกตัวเอง" คินเอ่ยแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น เขาก้าวเข้าไปใกล้รินรดาอีกนิด ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวละคร "แต่สำหรับฉัน เกมนี้ไม่ใช่แค่เรื่องสนุก... มันคือสถานที่เดียวที่ฉันสามารถควบคุมทุกอย่างได้หลังจากที่สูญเสียทุกอย่างในโลกจริงไปแล้ว" รินรดาเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสั่นไหวเล็กน้อย เธอรู้ดีถึงอดีตของคิน—อดีตโปรเพลเยอร์อีสปอร์ตผู้เคยอยู่บนจุดสูงสุดก่อนจะร่วงหล่นลงมาเพียงเพราะความขัดแย้งเบื้องหลังวงการ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดถึงโลกจริงด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความเปราะบาง "แล้วทำไม... ตอนนี้ถึงมีสัญญาณจากโลกจริงส่งมาหาเราล่ะ?" รินรดาเอ่ยเสียงแผ่ว ความมั่นใจทั้งหมดที่มีมลายหายไป เหลือเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังหวาดกลัวว่าโลกที่เธอสร้างขึ้นเพื่อหลบหนีกำลังจะพังทลายลง คินหันกลับไปมองหน้าจอโฮโลแกรมอีกครั้ง นิ้วของเขาแตะลงที่ปุ่มเปิดอ่านจดหมาย "เพราะว่า... โลกทั้งสองใบไม่ได้แยกขาดจากกันอย่างที่เราคิด" แสงสีแดงวาบขึ้นจากหน้าจอ ก่อนที่ข้อความภายในจดหมายจะถูกคลี่ออกเป็นตัวอักษรทีละบรรทัด *“เรียน คุณคิน และคุณรินรดา... การเชื่อมต่อระหว่างสมองกลเสมือนจริงและร่างกายจริงของพวกท่านในขณะนี้ ได้เข้าสู่ภาวะวิกฤต ร่างกายในโลกจริงของพวกท่านกำลังนอนหลับใหลในห้องทดลองลับที่ไม่มีใครเข้าถึง แต่อุปกรณ์พยุงชีพกำลังจะหมดพลังงานในอีก... 72 ชั่วโมงข้างหน้า”* หัวใจของคินกระตุกวูบ ข้อมูลทุกอย่างที่เขาเคยวิเคราะห์ไว้ในหัวพังทลายลงในพริบตา นี่ไม่ใช่บัลลงก์เกม ไม่ใช่เควสต์ลับจากระบบ แต่เป็นสถานการณ์ความเป็นจริงที่อยู่นอกเหนือการควบคุม รินรดาถึงกับเซถอยหลัง มือเรียวคว้าแขนเสื้อของคินไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว ริมฝีปากสั่นระริก "มะ... หมายความว่ายังไง? ฉันไม่ได้อยู่ในห้องนอนที่คฤหาสน์หรอกเหรอ? พ่อกับแม่... พวกท่านอยู่ที่ไหน?" คินสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติอันเยือกเย็นกลับมา แม้ภายในอกจะปั่นป่วนราวกับมีพายุโหมกระหน่ำ เขายื่นมือไปสัมผัสไหล่บางของหญิงสาวเบาๆ เป็นการถ่าย1ทอดความมั่นคงที่เขามีทั้งหมดให้เธอได้รับรู้ "ตั้งสติไว้ริน... ไม่ว่าโลกข้างนอกจะเป็นอย่างไร ตอนนี้เรายังอยู่ในเกม และเราต้องหาทางออกร่วมกัน" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่า ก่อนที่ทั้งคู่จะได้ปรึกษาหารือถึงขั้นตอนต่อไป เสียงแจ้งเตือนจากระบบส่วนกลางที่ไม่ได้มาจากจดหมาย แต่ดังสะท้อนก้องกวาดไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ก็ดังขึ้น—เสียงไซเรนเตือนภัยสีแดงฉานที่ดังสนั่นไปทั่วท้องฟ้าจำลองของโลกแฟนตาซี *“ประกาศจากระบบหลัก: ตรวจพบการแทรกแซงจากบุคคลภายนอก... โปรโตคอลการรีเซ็ตโลกเสมือนจริงกำลังเริ่มต้นขึ้นใน... 3... 2...”* และก่อนที่ตัวเลขวินาทีสุดท้ายจะสิ้นสุดลง ภาพตรงหน้าของทั้งคู่ก็ดับวูบลง พร้อมกับเสียงกระซิบปริศนาที่ดังขึ้นข้างหูของคินด้วยน้ำเสียงที่คุ้นเคยอย่างน่าประหลาด—เสียงของตัวเขาเองจากโลกภายนอกที่เอ่ยขึ้นว่า... *“ยินดีต้อนรับกลับสู่ความจริง... คิน นายเลือกผิดตั้งแต่แรกแล้วที่เข้ามาในนี้”* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้มาโดยตลอดนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ