กลยุทธ์ลวงศัตรู

"ถ้าพวกท่านอยากได้ 'ศิลาแห่งอเวจี' ไปประดับบารมีกิลด์ ก็นับว่ามาถูกที่แล้วล่ะครับ..." เสียงทุ้มต่ำราบเรียบดังขึ้น ท่ามกลางความมืดมิดของหุบเขาหมอกทมิฬ แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์สะท้อนให้เห็นรอยยิ้มมุมปากของชายหนุ่มผู้สวมเสื้อคลุมสีเข้ม คินยืนพิงผนังถ้ำหินผุกร่อนอย่างสบายอารมณ์ เบื้องหน้าของเขาคือกลุ่มผู้เล่นนับร้อยชีวิตจาก 'กิลด์พยัคฆ์ค้ำฟ้า' หนึ่งในห้ากิลด์มหาอำนาจประจำเซิร์ฟเวอร์ อัศวินเกราะทองอร่ามผู้เป็นหัวหน้าหน่วยหน้าก้าวออกมารem หน้า เขากวาดสายตามองคินด้วยความระแวงแต่ก็ซ่อนความโลภไว้ไม่มิด "แกแน่ใจนะว่าข้อมูลพิกัดนี่ถูกต้อง? ถ้าพวกข้าเข้าไปแล้วเจอแค่ความว่างเปล่า หัวของแกบนบอร์ดประกาศคงไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้เก็บหรอกนะ เจ้าหนู" หัวหน้ากิลด์ยื่นคำขาด น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงกดดันจากค่าสถานะระดับสูงที่ถูกปล่อยออกมาข่มขวัญ คินไม่สะท้านแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นปัดฝุ่นบนไหล่อย่างใจเย็น สายตาคมกริบวิเคราะห์รูปแบบการจัดทัพของอีกฝ่ายในเสี้ยววินาที ระบบคำนวณในหัวของอดีตโปรเพลเยอร์ทำงานอย่างรวดเร็ว กิลด์ใหญ่เหล่านี้มีความมั่นใจสูง ทะเยอทะยาน และเกลียดการเสียหน้า นั่นคือจุดอ่อนที่ง่ายที่สุดในการควบคุม "ระดับผมแล้ว เคยให้ข้อมูลผิดพลาดที่ไหนกันล่ะครับท่านแม่ทัพ เพียงแต่... มอนสเตอร์เฝ้าสมบัติระดับบอสย่อยตัวนั้น มันมีกลไกป้องกันพิเศษที่พวกท่านต้องใช้กำลังคนระดับกองพลถึงจะฝ่าเข้าไปได้ ผมคนเดียวต่อให้เก่งแค่ไหนก็ทำได้แค่มองตาปริบๆ เท่านั้นแหละครับ ถึงได้ต้องรบกวนมือดีอย่างพวกท่านมาช่วย 'เปิดทาง' ให้" คำพูดที่ยกยออย่างพอเหมาะพอเจาะและคำถ่อมตัวที่คำนวณมาอย่างดี ทำให้ความระแวงในแววตาของหัวหน้ากิลด์พยัคฆ์ค้ำฟ้าลดลงครึ่งหนึ่ง ความโลภเข้าครอบงำ ทรัพยากรระดับสูงในดันเจี้ยนลับแห่งนี้คือสิ่งที่พวกเขากำลังตามหาเพื่อใช้ทิ้งห่างกิลด์คู่อริในสัปดาห์หน้า "ดี! ถ้าสิ่งที่แกพูดเป็นความจริง ข้าจะตบรางวัลให้งามๆ แต่ถ้าตลบหลังกัน... เตรียมตัวโดนล่าข้ามเซิร์ฟได้เลย!" สิ้นคำสั่ง กองกำลังนับร้อยก็เริ่มเคลื่อนพลเข้าสู่ปากอุโมงค์มืดมิด เสียงเกราะกระทบกันและเสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังสนั่นก้องกังวาน คินยืนมองแผ่นหลังของเหยื่อที่เดินเรียงหน้าเข้าสู่กับดักมรณะด้วยรอยยิ้มจางๆ ในโลกของ VRMMO การใช้กำลังเข้าปะทะคือวิธีของคนโง่ แต่การใช้สมองบงการศัตรูให้ทำตามโดยไม่รู้ตัว คือศิลปะของผู้ชนะ ขณะที่สถานการณ์กำลังดำเนินไปตามแผนที่วางไว้อย่างไร้ที่ติ เสียงฝีเท้าเบาหวิวราวกับแมวป่าก็ดังขึ้นจากด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่คุ้นเคย "วางแผนอะไรใหม่อีกแล้วล่ะเจ้าเล่ห์ หลอกใช้คนอื่นหน้าตาเฉยแบบนี้ ไม่กลัวกรรมตามทันในเกมบ้างหรือไง" รินรดาโผล่มาจากเงาไม้ในชุดนักรบเวทมนตร์สีคราม ดวงตากลมโตจ้องมองเขาด้วยความหมั่นไส้ปนทึ่ง เธอกอดอกพิงต้นไม้ใหญ่ มองตามกลุ่มคนนับร้อยที่เดินไปสู่ความหายนะด้วยสายตาซับซ้อน คินหันไปมองคุณหนูตัวแสบที่มักจะโผล่มาในเวลาคาดไม่ถึงเสมอ มุมปากของเขาหยักขึ้นเล็กน้อยอย่างผ่อนคลายเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ "เขาเรียกว่าการบริหารจัดการทรัพยากรครับคุณริน กิลด์พวกนั้นมีกำลังคนล้นเหลือแต่ขาดสมอง ส่วนเรามีแผนการแต่ขาดกำลังคน การร่วมมือกัน... โดยที่พวกเขาไม่รู้ตัวว่ากำลังเป็นคนรับเคราะห์แทน แบบนี้ยุติธรรมออกจะตายไป" "ยุติตรังตรงไหนกัน นายมันปีศาจชัดๆ!" รินรดาแกล้งทำเสียงขุ่นเคือง แต่แก้มใสกลับขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความหมั่นไส้ เธอขยับเข้ามาใกล้ ยืนเคียงข้างเขาเพื่อมองดูเหตุการณ์ภายในอุโมงค์ผ่านหน้าต่างมอนิเตอร์ย่อยที่คินแชร์ให้ดู เบื้องล่าง กองหน้าของกิลด์พยัคฆ์ค้ำฟ้าเหยียบเข้ากับเขตอาคมกลไกที่คินแร็จเซ็ตไว้ล่วงหน้า เสียงคำรามกึกก้องของ 'ราชสีห์เพลิงทมิฬ' บอสลับประจำชั้นที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นโดยฝีเท้าของพวกมันเองดังสนั่นหวั่นไหว แสงเวทมนตร์สีแดงฉานสาดส่องสว่างวาบไปทั่วผาหิน เสียงกรีดร้องและความโกลาหลเริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แบบ คินหรี่ตาลงเล็กน้อย ประเมินสถานะเลือดของบอสและพลังชีวิตของผู้เล่นฝั่งนั้นผ่านหน้าจอระบบ การต่อสู้ดำเนินไปดุเดือดตามคาด กิลด์ใหญ่ต้องทุ่มทรัพยากรทั้งหมดที่มีเพื่อรับมือกับบอสระดับสูงตัวนี้ โดยที่ไม่มีใครรู้เลยว่า วัตถุดิบและไอเทมดรอปทั้งหมดในท้ายที่สุด จะตกเป็นของคนที่ยืนอยู่บนหน้าผานี้เพียงลำพัง "อีกสิบนาที บอสจะเข้าสู่เฟสสุดท้าย..." คินพึมพำเบาๆ พร้อมกับพลิกขวดยาฟื้นพลังในมือเล่นอย่างใจเย็น รินรดาเหลือบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นและความมั่นใจ หัวใจดวงน้อยเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ บรรยากาศรอบตัวของคินในยามนี้มีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่างที่ทำให้ละสายตาไม่ได้เลยจริงๆ แม้เขาจะเป็นคนเจ้าเล่ห์และวางแผนเก่งจนน่ากลัว แต่เธอก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... ความรู้สึกที่ได้ยืนอยู่ข้างๆ เขาในตอนนี้ มันช่างน่าตื่นเต้นและปลอดภัยในเวลาเดียวกัน "นี่... ถ้าพวกนั้นรู้ทีหลังว่านายหลอกใช้ เพื่อให้พวกมันเคลียร์ทางเก็บศิลาให้ นายไม่กลัวโดนตามล่าหัวซุกหัวซุนในโลกจริงหรือไง?" รินรดาเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ดวงตาคู่สวยประกายแววซุกซน คินหันมาสบตากับเธอ รอยยิ้มมุมปากหายไป แทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่ลุ่มลึก "ในโลกจริงผมอาจจะแค่คนธรรมดาครับคุณริน แต่ในเซิร์ฟเวอร์นี้..." เขายื่นมือไปเคาะเบาๆ ที่หน้าต่างระบบควบคุมการแสดงผลของดันเจี้ยน พร้อมกับที่เสียงแจ้งเตือนระดับสูงดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนา *[ระบบแจ้งเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้เล่นภายนอกเซิร์ฟเวอร์]* *[คำเตือน: เขตแดนลับ 'หุบเขาอเวจี' กำลังถูกเปลี่ยนสถานะเป็น 'เขตสงครามอิสระ']* *[ประกาศฉุกเฉิน: พบร่องรอยการตื่น Ɑ-Boss (อัลฟาบอส) ระดับตำนานที่ไม่ได้ถูกบันทึกในฐานข้อมูลหลัก...]* รอยยิ้มบนใบหน้าของคินแข็งค้างในทันที ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อมองตัวเลขค่าสถานะสีแดงฉานที่พุ่งทะยานขึ้นบนหน้าจออย่างไร้เหตุผล บอสที่ควรจะมีแค่ระดับ S กลับกำลังกลายร่างเป็นบางสิ่งที่อยู่นอกเหนือการควบคุมของอัลกอริทึมทั้งหมด! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกลยุทธ์ของคินนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ