ข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้

คมดาบสีนิลสะท้อนแสงสลัวจากรอยแยกมิติ ตัดผ่านอากาศเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู คินไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาที ร่างกายของอดีตโปรเพลเยอร์เคลื่อนไหวตามสัญชาตญาณที่ถูกฝึกฝนมานับหมื่นชั่วโมง เท้าซ้ายก้าวเหลื่อmไปข้างหลังเพื่อสร้างฐานที่มั่นคง น้ำหนักตัวถ่ายเทลงบนแกนกลางอย่างสมบูรณ์แบบ ก่อนที่มือหนาจะคว้าเข้าที่ต้นแขนเรียวบางของรินรดาแล้วออกแรงกระชากให้ถอยร่นมาอยู่ด้านหลังแผ่นหลังของเขาอย่างแม่นยำ *ฉับ!* คมมีดเงาดำเฉียดผ่านปลายจมูกของคินไปเพียงมิลลิเมตรเดียว แรงลมจากการโจมตีทำให้เส้นผมสีดำสนิทของเขปลิวไสว แรงกดดันระดับมินิบอสพุ่งทะยานกดทับบรรยากาศรอบตัวจนออกซิเจนในรัศมีสามเมตรแทบเจือจาง แต่นัยน์ตาคู่คมของคินกลับกวาดมองสิ่งมีชีวิตตรงหน้าด้วยความเย็นเยียบราวกับกำลังวิเคราะห์ข้อมูลในกระดานหมากรุก มากกว่าจะตื่นตระหนกกับความตายที่เพิ่งเฉียดผ่าน "ยืนนิ่งๆ อยู่ข้างหลังผม" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งด้วยความราบเรียบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะหยุดอาการตัวสั่นของหญิงสาวด้านหลังได้ทันที รินรดากัดริมฝีปากแน่น ดวงตากลมโตที่ปกติมักฉายแววเอาแต่ใจ บัดนี้เบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เธอมองแผ่นหลังกว้างที่ยืนตระหง่านบังกระแสลมมรณะให้อย่างไม่ลังเล ในโลกจริงเธอคือคุณหนูผู้สูงศักشیที่ใครต่อใครต่างต้องสยบยอม และในโลกเกม VRMMO นี้ เธอก็คิดมาตลอดว่าเงินสามารถซื้อได้ทุกอย่าง—ยกเว้นความจงรักภักดีที่แท้จริง ทว่า ภาพของชายหนุ่มผู้มีเลเวลต่ำกว่าเธอ แต่กลับกล้าเอาตัวเข้ามารับความเสี่ยงเพื่อปกป้องผู้เล่นอื่นโดยไม่มีผลประโยชน์ทับซ้อน... กำลังสั่นคลอนความเชื่อมั่นทั้งหมดของเธออย่างถอนตัวไม่ขึ้น "ระวัง! มันเตรียมใช้สกิลพุ่งชนแล้ว!" รินรดาเผลอหลุดอุทานออกมาด้วยความลืมตัว เมื่อเงามืดตรงหน้าบิดเบี้ยวและรวมตัวกันเป็นก้อนพลังงานสีม่วงเข้ม คินไม่ตอบคำถาม สมองของเขาประมวลผลรูปแบบการโจมตี (Pattern Recognition) ของมอนสเตอร์ระดับอีลีทตัวนี้เสร็จสิ้นตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่มันปรากฏตัว ระยะห่างห้าเมตร ความเร็วในการเคลื่อนที่สองจุดสองเมตรต่อวินาที และจุดอ่อนที่รอยต่อบริเวณหัวไหล่ขวา *เปรี้ยง!* คินไม่ได้หลบหนี เขากลับพุ่งสวนเข้าไปหาเงาดำนั้นอย่างอาจหาญ ดาบเหล็กกล้าในมือฟาดย้อนศรขึ้นด้วยมุมองศาที่คำนวณมาอย่างแม่นยำ แรงปะทะสะท้อนผ่านด้ามดาบจนสะท้านไปถึงข้อศอก แต่ด้วยจังหวะการลงน้ำหนักที่สมบูรณ์แบบ ทำให้การโจมตีนั้นเจาะทะลวงเกราะป้องกันของมอนสเตอร์จนเกิดเสียงแหลมสูงคล้ายกระจกแตก *โฮกกกก!* มอนสเตอร์เงาดำกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างกายโปร่งแสงของมันสลายกลายเป็นละอองแสงสีดำก่อนจะเลือนหายไปในอากาศ ทิ้งไอเทมดรอปและค่าประสบการณ์จำนวนมากไว้เบื้องล่าง ความเงียบสงบกลับคืนสู่ตรอกแคบๆ อีกครั้ง คินผ่อนลมหายใจยาว ชูมือขึ้นสะบัดข้อมือเล็กน้อยเพื่อคลายความเมื่อยล้าจากการใช้กล้ามเนื้อหนักหน่วง เขาหันกลับมามองคุณหนูตัวแสบที่ยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ในท่าเดิม "จบเรื่องแล้วครับ คุณควรเก็บสีหน้าตกใจไว้ใช้ตอนเจอ บอสใหญ่จะดีกว่านะ" คินเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อยเพื่อลดความตึงเครียด พร้อมกับเก็บดาบเข้าฝักข้างเอว รินรดาเม้มปากแน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติกลับคืนมา ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มอีกนิด ดวงตาคู่สวยจ้องมองตรงเข้าไปในนัยน์ตาของเขาโดยไม่หลบหลีก ความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่คุ้นเคยกำลังก่อตัวขึ้นในอก "นาย..." รินรดาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับให้มั่นคงที่สุด "นายเก่งเกินกว่าจะเป็นแค่ผู้เล่นอิสระรับจ้างทั่วไปแล้วล่ะมั้ง" "ผมก็แค่คนเล่นเกมที่รู้หลักการบริหารความเสี่ยงนิดหน่อยครับ" คินตอบอย่างถ่อมตัว พลางก้มลงเก็บเหรียญทองที่มอนสเตอร์ดรอปไว้ขึ้นมาอย่างใจเย็น "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวก่อน พอดีมีธุระต้องไปอัปเกรดทักษะต่อที่ตลาดกลาง" "เดี๋ยวก่อน!" รินรดาเอื้อมมือไปคว้าชายเสื้อคลุมของคินไว้โดยไม่รู้ตัว แรงดึงนั้นทำให้คินต้องชะงักฝีเท้าแล้วหันกลับมาเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย "มีอะไรอีกครับ หรือว่าบาดเจ็บตรงไหน" คินถามด้วยน้ำเสียงสุภาพตามวิสัยทัศน์ของสุภาพบุรุษ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง แววตาที่มองมาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและดื้อรั้นแบบฉบับของคุณหนูเอาแต่ใจ แต่ในขณะเดียวกัน มันก็แฝงความจริงจังอย่างที่คินไม่เคยเห็นมาก่อน "ฉันจ้างนาย" คินนิ่งไปครู่หนึ่ง "หืม?" "ฉันบอกว่า ฉันจ้างนาย!" รินรดาเน้นย้ำทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ "มาเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวให้ฉันในเกมนี้ ฉันให้ค่าจ้างรายวันเทียบเท่าเงินเดือนผู้บริหารระดับสูงในโลกจริง พร้อมทั้งไอเทมแรร์เซ็ตซัพพอร์ตที่นายต้องการทั้งหมด นายอยากได้อะไร ขอแค่บอก ฉันจัดหาให้ได้ทันที" ข้อเสนอระดับมหาเศรษฐีพรั่งพรูออกมาจากปากของทายาทตระกูลดัง ในโลก VRMMO นี้ เงินจริงสามารถแลกเปลี่ยนเป็นเครดิตในเกมได้ผ่านช่องทางถูกกฎหมาย และข้อเสนอของรินรดาก็สูงเสียจนผู้เล่นระดับท็อปของเซิร์ฟเวอร์ยังต้องหันมามองด้วยความอิจฉา ทว่า คินกลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกหรือดีใจอย่างที่ควรจะเป็น ใบหน้าหล่อเหลายังคงเรียบเฉย เขายกมือขึ้นกอดอก ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวอยู่ระหว่างพวกเขาสองคนชั่วครู่ "เงินเดือนสูง ไอเทมแรร์ครบครัน..." คินทวนคำพูดของเธอด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย "ฟังดูเป็นข้อเสนอที่น่าสนใจมากครับ สำหรับคนทั่วไป" รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเขา "หมายความว่ายังไง? หรือว่าเงินยังน้อยไป นายอยากได้เท่าไหร่ ว่ามาเลย!" "ไม่ใช่เรื่องจำนวนเงินหรอกครับ คุณรินรดา" คินส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปาก "ปัญหาคือ ผมไม่ชอบความวุ่นวาย และที่สำคัญที่สุด... ผมไม่ชอบทำงานกับคนเอาแต่ใจที่ไม่ยอมฟังคำสั่งใคร โดยเฉพาะคนประเภทที่ชอบวิ่งเข้าไปหาความตายด้วยความคึกคะนอง" คำพูดตรงไปตรงมานั้นทำเอารินรดาถึงกับหน้าชา เธออ้าปากค้าง จะโต้เถียงกลับก็ทำไม่ได้เพราะมันคือความจริงที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นารีก่อนหน้านี้ หน้าอกบางกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโกรธปนอับอาย "นี่นาย! กล้าดียังไงมาว่าฉัน!" "ผมไม่ได้ว่าครับ ผมแค่ประเมินความเสี่ยงตามหลักความเป็นจริง" คินตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลแต่น่าหมั่นไส้ที่สุดในสายตาเธอ "การรับคุณเป็นนายจ้าง มีความเสี่ยงสูงเกินกว่าที่อัตราผลตอบแทนจะคุ้มค่า ดังนั้น ผมคงต้องขอปฏิเสธ—" *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบของเกมดังขึ้นแทรกกลางบทสนทนาอย่างกะทันหัน หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงเด้งขึ้นมาตรงหน้าของคินโดยอัตโนมัติ พร้อมกับข้อความตัวอักษรสีทองอร่ามที่สลักไว้ด้วยฟอนต์ขู่ขวัญ [ระบบตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ภารกิจผูกพันธะสัญญานิรันดร์ (SSS-Rank Hidden Quest)] [เงื่อนไข: ผู้เล่น "คิน" ได้รับการยอมรับจากทายาทผู้ถือครองกุญแจแห่งมหานครลอยฟ้า] [บทลงโทษหากปฏิเสธ: สูญเสียสิทธิ์ในการเข้าถึงพื้นที่ "หอคอยแห่งการหยั่งรู้" ไปตลอดกาล และค่าสถานะทั้งหมดถูกลดลง 50%] คินที่กำลังจะเอ่ยคำปฏิเสธ ชะงักกึกทันที ดวงตาคู่คมกวาดอ่านตัวอักษรบนหน้าต่างระบบซ้ำไปซ้ำมาถึงสามรอบ ความเยือกเย็นที่เคยมีมาตลอดพังทลายลงในพริบตา เมื่อตระหนักว่าระบบเกมบัดซบนี้กำลังมัดมือชกเขาอย่างสมบูรณ์แบบ รินรดาที่เห็นสีหน้าเปลี่ยนไปของคิน แอบยิ้มมุมปากอย่างผู้กำชัยชนะ เธอไม่รู้หรอกว่าระบบแจ้งเตือนอะไรเขา แต่จากอาการชะงักงันนั้น... มันแปลว่าสถานการณ์พลิกกลับมาอยู่ในมือเธอแล้ว "ว่ายังไงล่ะคะ คุณบอดี้การ์ดมือหนึ่ง" รินรดาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเจือความเย้าแหย่ "ยังยืนยันคำเดิมอยู่ไหม ว่าจะปฏิเสธข้อเสนอที่ปฏิเสธไม่ได้นี้" คินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เป็นครั้งแรก เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับหญิงสาวตรงหน้า ยิ้มแห้งๆ ที่มุมปากอย่างจำยอมต่อโชคชะตา "ดูเหมือนว่า... ผมจะไม่มีสิทธิ์เลือกตั้งแต่แรกแล้วสินะครับ" รินรดากำลังจะหัวเราะเยาะชัยชนะของเธอ ทว่า จู่ๆ พื้นดินใต้ฝ่าเท้าของทั้งคู่ก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงราวกับเกิดแผ่นดินไหว ท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เคยประดับด้วยดวงดาว กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานราวกับโลหิต เสียงคำรามกึกก้องที่ดังก้องมาจากใจกลางป่าต้องห้ามทำให้ฝูงนกในเกมบินหนีตายกันอลหม่าน หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานนับสิบบานเด้งขึ้นมาพร้อมกัน บ่งบอกถึงวิกฤตการณ์ระดับเซิร์ฟเวอร์ที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น [ประกาศจากระบบกลาง: ภัยพิบัติแห่งความมืด "ราชันย์อสูรโลกันตร์" ได้ตื่นจากการหลับใหลแล้ว...] ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับกลยุทธ์ของคินในตอนนี้นะครับ