บทสนทนาหลังกำแพงคอนกรีต

กลิ่นฉุนกึกของคอนกรีตผสมเสร็จที่ยังเซ็ตตัวไม่สนิท คละเคล้ากับกลิ่นอับชื้นของชั้นใต้ดินโครงสร้างอาคารพาณิชย์ร้างย่านบางซื่อ คือฉากหลังที่ไร้ซึ่งความโรแมนติกโดยสิ้นเชิง "คุณมาช้าไปสามนาทีสิบวินาทีสำหรับคนที่มีนัดจะเจาะลึกความลับของผม... คุณริน" เสียงทุ้มต่ำเรียบสนิทดังขึ้นจากความมืดหลังเสาเข็มต้นใหญ่ ธันวาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองผู้มาเยือน เขายังคงก้มหน้าใช้ปลายดินสอ EE ขีดเส้นโค้งอย่างแม่นยำลงบนกระดาษไขแปลนโครงสร้าง สัญชาตญาณของสถาปนิกมืออาชีพทำให้เขารู้ตัวตั้งแต่เสียงฝีเท้าเบาหวิวเหยียบย่ำลงบนเศษปูนแตกเมื่อห้านาทีก่อนแล้ว รินหยุดยืนห่างออกไปสามกว้าง เธอยังคงสวมแจ็คเก็ตหนังสีดำตัวเก่งที่ซับรอยเปื้อนฝุ่นปูนไว้จนกลายเป็นลายพราง ดวงตาสีเข้มใต้ปีกหมวกแก๊ปหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินคู่สนทนาในความสลัวของแสงไฟฉุกเฉินที่โยงสายระโยงระยาง "รถติด... หรือฉันแค่อยากให้คุณมีเวลาทบทวนดูว่า กำลังเล่นอยู่กับอะไร" รินตอบกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงประกายท้าทาย เธอควักซองบุหรี่ขึ้นมาเคาะหนึ่งมวนโดยไม่จุดสูบ เพียงแค่ใช้มันเคาะเบาๆ กับริมฝีปากเพื่อคุมจังหวะความประหม่าที่ถูกซ่อนไว้ใต้ท่าทีแข็งกร้าว "โครงการพลาซ่าริมน้ำมูลค่าพันล้านกำลังจะถล่มทับหัวคุณ ธันวา แต่ดูท่าทางคุณยังใจเย็นพอจะนั่งวาดเส้นสายเรขาคณิตพวกนี้ได้ลงคอ" ธันวาเงยหน้าขึ้น แว่นสายตาไร้กรอบสะท้อนแสงไฟสีส้มสลัวจนมองไม่เห็นประกายตาภายใต้เลนส์นั้น เขาวางดินสอลงบนโต๊ะพับสนามอย่างใจเย็น ช้าๆ และจงใจสร้างความอึดอัดผ่านความเงียบ "เส้นสายเรขาคณิตพวกนี้แหละครับคุณริน ที่ค้ำจุนตึกสูงระฟ้าหลายสิบตึกในเมืองนี้ไว้ไม่ให้พังครืนลงมาทับคนแบบคุณ" ธันวาเดินช้าๆ ออกมาจากเงาเสา ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักรูปแปลนโครงสร้างเรขาคณิตจางๆ ที่ข้อศอกขวา "คุณคิดว่าความยุติธรรมของคุณมันหนักกี่ตัน? มันพอจะรับแรงเฉือนของเหล็กข้ออลูมิเนียมเกรดต่ำที่ผู้รับเหมาใต้โต๊ะแอบสลับลายเซ็นผมไปได้หรือเปล่าล่ะครับ" รินชะงักไปชั่ววินาที ประโยคตอกกลับที่เฉียบคมและเต็มไปด้วยศัพท์เฉพาะทางทำลายความมั่น and เตรียมการมาอย่างดีของเธอจนเกือบเสียศูนย์ เธอก้าวเข้าประชิดอีกหนึ่งก้าว กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นฝุ่นปูนลอยปะทะจมูก "อย่ามาเล่นลิ้นกับฉัน ธันวา" รินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "ฉันมีสำเนาใบเสร็จการสั่งซื้อคอนกรีตสเปกต่ำที่มีลายมือชื่อย่อของคุณเซ็นกำกับเมื่อหเดือนก่อน ฉันรู้ว่าตึกนั้นมีรอยร้าวตั้งแต่ยังไม่เปิดใช้บริการ และฉันก็รู้ด้วยว่าทำไมคุณถึงยอมรับเงินก้อนโตเพื่อปิดปากเงียบ" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงหยดน้ำจากเพดานชั้นบนที่ดังติ๋งๆ เป็นจังหวะราวกับเข็มนาฬิกาชีวิตที่กำลังนับถอยหลัง ธันวาไม่หลบตา รอยยิ้มจางๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่กลับดึงดูดสายตาอย่างประหลาด เขายื่นมือออกไปหยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่วางอยู่มุมโต๊ะ เลื่อนมันผ่านแผ่นแปลนพิมพ์เขียวมาหยุดตรงหน้าเธอ "ถ้าคุณฉลาดอย่างที่ผมคิด... คุณน่าจะเปิดดูข้างในก่อนจะเอาสำเนาปลอมๆ พวกนั้นไปตีพิมพ์ลงสื่ออินเทอร์เน็ตนะริน" นิ้วเรียวยาวของนักข่าวสาวลังเลอยู่ชั่วขณะ สัญชาตญาณเตือนภัยกรีดร้องว่านี่อาจเป็นกับดัก แต่ความอยากรู้อยากเห็นและสัญชาตญาณนักข่าวสายขุดคุ้ยก็สั่งให้เธอกระชากเปิดแฟ้มนั้นออกอย่างรวดเร็ว แสงไฟฉุกเฉินกะพริบวบวาบหนึ่งครั้ง เผยให้เห็นกระดาษภายในแฟ้ม รินก้มลงมอง แววตาที่เคยแข็งกร้าวหดแคบลงทันที ลมหายใจของเธอสะดุดกึก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่หลักฐานการรับสินบนตามที่เธอคาดคิด แต่มันคือ... เสียงฝีเท้าฝีหนาหลายคู่ดังสะท้อนก้องมาจากทางบันไดหนีไฟด้านนอก เสียงเหล็กกระทบกันและเสียงตะโกนสั่งการเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงห้วนสั้นทำลายความเงียบสงบลงในเสี้ยววินาที "ทางนี้! เช็คทุกชั้น อย่าให้ใครออกไปได้!" รินเงยหน้าขึ้นขวับ สบตาธันวาที่แววตาเปลี่ยนเป็นความเฉียบขาดอย่างไร้ความปรานี มือหนาของสถาปนิกคว้าข้อมือเธอไว้แน่นโดยไม่มีคำเตือน แรงกระชากอันทรงพลังดึงร่างเธอให้พุ่งตามเขาไปหลบหลังเสาเข็มคอนกรีตยักษ์ที่ซ่อนตัวในมุมอับสายตา ขณะที่เงาร่างของชายชุดดำสามคนพร้อมอาวุธครบมือเริ่มก้าวเข้ามาในพื้นที่ก่อสร้างร้างแห่งนี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเลนส์สีเทาบทนี้ด้วยกันนะครับ