พันธมิตรที่ไม่เต็มใจ

กลิ่นดินปืนจางๆ ผสมกับกลิ่นอับของฝุ่นไม้สักที่ถูกกระสุนเจาะทะลวงยังคงลอยเค្វ้งอยู่ในอากาศคับแคบใต้โต๊ะทำงาน ความเงียบงันหลังเสียงปืนนัดสุดท้ายระเบิดขึ้นนั้นยาวนานราวกับชั่วนิรันดร์ ในความมืดสลัวที่มีเพียงแสงไฟนีออนกะพริบจากป้ายร้านค้าด้านนอกสาดส่องลอดผ่านมู่ลี่ ธันวาซ่อนลมหายใจของตนเองให้แผ่วเบาที่สุด ปลายนิ้วเรียวยาวของสถาปนิกหนุ่มกุมด้ามปากกาโลหะในกระเป๋าเสื้อแน่นราวกับมันคืออาวุธชิ้นสุดท้าย ขณะที่มืออีกข้างยังคงกดไหล่ของรินให้แนบติดกับพื้นไม้เย็นเฉียบ เสียงรองเท้าหนังบดขยี้เศษกระจกที่แตกกระจายดังกรอบแกรบอยู่เหนือหัวพวกเขา ชายชุดดำทั้งสามคนกำลังเดินตรวจค้นรอบห้องทำงานอย่างใจเย็น เสียงเปิดลิ้นชัก เสียงกระดาษเอกสารปลิวว่อน และเสียงทุบทำลายข้าวของเพื่อระบายความหงุดหงิดดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ ธันวามองเสี้ยวหน้าของรินในความมืด ดวงตาของนักข่าวสาวไม่ได้แสดงอาการหวาดกลัวจนสติหลุดอย่างที่เขาคาดคิด ตรงกันข้าม... แววตาคู่นั้นสะท้อนความกรุ่นโกรธและความกระหายที่จะเอาคืนอย่างชัดเจน เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะขยับริมฝีปากโดยไร้เสียง ดวงตาสื่อความหมายตรงมาที่เขาว่า *"พวกมันมาหาฮาร์ดไดรฟ์ตัวนั้น"* ธันวาส่ายหน้าช้าๆ เป็นเชิงห้ามปราม เขารู้ดีว่าฮาร์ดไดรฟ์สำรองที่บันทึกข้อมูลการทุจริตโครงการก่อสร้างยักษ์ใหญ่ของกลุ่มอิทธิพลมืดซ่อนอยู่ที่ไหน และถ้าพวกมันเจอ มันไม่ใช่แค่ความตายของพวกเขาในค่ำคืนนี้ แต่มันหมายถึงการสูญพันธุ์ของความจริงทั้งหมดที่รินพยายามแลกชีวิตมาตลอดหลายเดือน จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของธันวาก็สั่นเตือนขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ หน้าจอเรืองแสงวาบสะท้อนกับกรอบแว่นของเขา ปลายสายคือ "ชัย" อดีตนายตำรวจผู้กุมเส้นสายในกรมและเป็นผู้มีพระคุณเบื้องหลังเงาที่คอยส่งข่าวให้เขามาตลอด ธันวากดรับสายโดยไม่ลังเล พร้อมกับยกโทรศัพท์แนบหูอย่างระมัดระวัง "ทางสะดวกไหมคุณธันวา" เสียงทุบโต๊ะทำงานดังขึ้นไม่ไกลจากจุดที่พวกเขากำลังหมอบอยู่ ชายชุดดำคนหนึ่งกำลังก้มลงมองลอดใต้โต๊ะ ธันวาหยุดหายใจ หัวใจเต้นรัวระส่ำแต่น้ำเสียงที่กระซิบตอบกลับไปทางโทรศัพท์กลับนิ่งสนิทจนน่ากลัว "เรากำลังจะตายในห้องนี้ ถ้าคุณไม่ทำอะไรสักอย่าง ชัย" ธันวาเอ่ยลอดไรฟันด้วยน้ำเสียงกระซิบที่เย็นเยียบ ปลายสายหัวเราะในลำคอเบาๆ "ผมส่งทีมไปเบี่ยงเบนความสนใจที่ชั้นล่างแล้ว อีกสามสิบวินาที ตำรวจชุดเฉพาะกิจที่ผมถือหางอยู่จะบุกเข้าทางประตูหน้า เตรียมตัวให้พร้อม... อย่าให้หางานเข้าตัวล่ะ สถาปนิก" สายตัดไปทันที ธันวาไม่รอช้า เขาสบตากับริน ส่งสัญญาณมือสั้นๆ สองครั้ง—จังหวะที่เสียงไซเรนตำรวจดังแว่วมาจากปากซอยพร้อมกับเสียงทุบประตูด้านล่างตึก ทำให้ชายชุดดำทั้งสามคนชะงักและหันไปมองหน้ากันด้วยความตกใจ "ตำรวจ! ถอย!" เสียงตะโกนสั่งการดังขึ้นจากด้านนอกห้อง ปัง! เสียงถีบประตูพังทลายลงพร้อมกับควันจากระเบิดควันแฟลชแบง (Flashbang) ที่ถูกโยนเข้ามาสว่างวาบจนแสบตา ธันวาคว้าข้อมือของรินแล้วกระชากลุกขึ้นพุ่งทะยานออกทางหน้าต่างบานเกล็ดด้านหลังที่กระจกแตกอยู่ก่อนแล้วอย่างไร้ความลังเล พวกเขาดึงตัวลอดผ่านช่องแคบตกลงมาบนหลังคาสังกะสีของตึกแถวชั้นล่าง เสียงเหล็กยุบตัวดังโครมครามตามด้วยร่างของทั้งคู่ที่กลิ้งหล่นลงไปในตรอกซอยแคบๆ ที่มีกองขยะเปียกชื้นรองรับแรงกระแทก รินสำลักฝุ่นและไอควัน เธอพยุงตัวลุกขึ้นยืนโดยมีธันวายื่นมือเข้ามาช่วยดึง แม้เนื้อตัวจะมอมแมมและมีรอยถลอกตามแขนขา แต่แววตาสีเข้มของเธอกลับคมกริบยิ่งกว่าเดิม "คุณเล่นเกมเสี่ยงตายเกินไปแล้ว ธันวา" รินหอบหายใจโยนคำพูดใส่เขาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันแกแกมประชด "เกือบเอาชีวิตไม่รอดเพราะความมั่นใจเกินร้อยของคุณเองแท้ๆ" ธันวาปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตนเองด้วยท่าทีสุขุมราวกับเหตุการณ์เฉียดตายเมื่อครู่เป็นเพียงการเดินชมงานนิทรรศการศิลปะ เขาปรายตามองเธอนิ่งๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ถ้าผมไม่มั่นใจ คุณคงไม่ได้ยืนเถียงผมอยู่ตรงนี้หรอกครับ คุณริน" ธันวาขยับแว่นตาเล็กน้อย "และที่สำคัญ... ข้อมูลในหัวของคุณกับฮาร์ดไดรฟ์ในมือผม มันไม่มีค่าอะไรเลยถ้าเราตายในห้องนั้น" รินแค่น ั้มเสียงหัวเราะในลำคอ เธอยกแขนขึ้นกอดอกมองสถาปนิกหนุ่มหัวจรดเท้าด้วยความรู้สึกซับซ้อน เกลียดความเย่อหยิ่งของเขา แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสมองกลไกและการตัดสินใจเฉียบขาดในเสี้ยววินาทีเมื่อครู่ ทำให้เธอดร็อปอคติที่มีต่อเขาลงไปครึ่งหนึ่ง "โอเค ยอมรับก็ได้ว่าคุณมีประโยชน์กว่าที่คิด" รินก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาในระยะที่ได้กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมผสมกับกลิ่นดินปืน "แต่เราจะทำยังไงต่อ? พวกมันไม่ใช่แค่กลุ่มรับจ้างทวงหนี้ธรรมดา พวกมันคือคนของ 'ท่านอธิบดี' ที่เซ็นอนุมัติโครงการตึกระฟ้าที่คุณเป็นคนออกแบบโครงสร้างนั่นแหละ ธันวา คุณกำลังสู้กับลูกค้าคนสำคัญที่สุดของคุณเอง" ธันวาหันมามองเธอ แววตาของเขาไหววับชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "นั่นแหละคือเหตุผลที่เราต้องเปลี่ยนสนามรบ" "หมายความว่ายังไง?" "ถ้าเราสู้ตรงๆ เราแพ้ เพราะพวกมันมีอำนาจรัฐและกฎหมายอยู่ในมือ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลัง "เราต้องไม่ทำลายพวกมันด้วยการแฉข่าวลอยๆ ในอินเทอร์เน็ตแบบที่คุณทำ... และเราก็ต้องไม่ยอมก้มหัวรับงานสกปรกแบบที่พวกมันต้องการ" รินหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด "แล้วคุณจะทำอะไร?" "สลับขั้วอำนาจ" ธันวาพูดคำนี้ออกมาทีละคำ ชัดถ้อยชัดคำ ท่ามกลางแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟข้างทาง "เราจะใช้ข้อมูลที่คุณมี เจาะเข้าสู่ระบบการเงินของบริษัทรับเหมาที่เป็นนอمینی (Nominee) ของท่านอธิบดี และในขณะเดียวกัน ผมจะใช้แบบแปลนโครงสร้างลับของตึกนั้น ที่มีเพียงผมคนเดียวที่รู้จุดอ่อนทางวิศวกรรม... ขู่บังคับให้ 'เสี่ยภักดิ์' นายทุนใหญ่อีกกลุ่มหนึ่งหันมาแว้งกัดพวกเดียวกันเอง" รินนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ เธอมองลึกลงไปในดวงตาของสถาปนิกหนุ่มและพบความเย็นชาที่คำนวณทุกอย่างไว้หมดแล้ว มันไม่ใช่ความยุติธรรมในอุดมคติที่เธอยึดถือ แต่มันคือ 'การล้างบาง' ที่สมบูรณ์แบบด้วยมันสมองและเล่ห์เหลี่ยม "คุณมันปีศาจชัดๆ ธันวา" รินกระซิบเบาๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย "ปีศาจกับนักข่าวตกอับ... ผมว่าเราเป็นพันธมิตรที่เข้ากันได้ดีทีเดียวครับ" ธันวาตอบกลับด้วยรอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยาก ทั้งสองยืนเผชิญหน้ากันท่ามกลางความเงียบของตรอกแคบ ความคิดและอุดมการณ์ที่เคยขัดแย้งกันอย่างสุดขั้ว บัดนี้ถูกหลอมรวมเข้าด้วยกันด้วยเป้าหมายเดียวคือการโค่นผู้มีอำนาจที่เหยียบย่ำพวกเขา ในจังหวะที่พวกเขากำลังจะก้าวเดินออกจากตรอกเพื่อไปยังจุดนัดPภับลับ เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตของรินก็แผדเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหัน รินชะงัก เธอนำโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ ปรากฏว่าเป็นเบอร์แปลกที่ไม่มีชื่อผู้โทร แต่มีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอล็อกสกรีนทันที *“ระวังตัวให้ดี... คนที่พวกเธอคิดว่าอยู่ฝ่ายเดียวกัน กำลังถือปืนรอเป่าหัวพวกเธออยู่ที่ลานจอดรถชั้นใต้ดิน”* ธันวาขมวดคิ้วแน่น เขารemเอื้อมมือไปคว้าข้อมือรินไว้ทันiททีเมื่อเงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นที่ปากตรอกด้านหน้า พร้อมกับเสียงกระชับลำกล้องปืนพกที่ดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน... ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางสีเทาไปกับเราเสมอนะครับ