การมาของจอมมารลำดับที่ 7

"เจ้าเลือกได้แล้วใช่ไหม... เรย์?" เสียงทุ้มต่ำดุจเสียงบดเคี้ยวของกระดูกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ บนพื้นที่รอยแยกมิติสีม่วงคล้ำ เบื้องหน้าผมไม่ใช่ศัตรูระดับขยะทั่วไป แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดเกราะสีนิลสนิทที่แผ่ไอสังหารจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว 'คาร์ลอส' แม่ทัพจอมมารลำดับที่ 7 ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วเรียวยาวของเขากำลังควงดาบเล่มเขื่องที่อาบไปด้วยเลือดสีดำมืด ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของผมจดจ้องไปที่เอลิน่า ซึ่งตอนนี้เธอกำลังกุมไหล่ข้างซ้ายที่ถูกแทงทะลุ เลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินอ่อนของปราสาทมาร แต่นัยน์ตาของเธอยังคงแน่วแน่และไร้ซึ่งความหวาดกลัว "อย่าฟังมัน เรย์" เอลิน่าเค้นเสียงออกมา ลมหายใจของเธอติดขัด "ถ้าแกยอมรับข้อเสนอของมัน พลังนั้นจะกลืนกินแก... แกจะเป็นแค่หุ่นเชิดที่ไร้จิตวิญญาณ" ผมแค่นยิ้มที่มุมปาก มือขวาของผมที่สั่นระริกกำลังกุมหมัดที่รวบรวมมวลอากาศจนเกิดเป็นเสียง 'วูบวาบ' เหมือนคลื่นความร้อนจากหลุมดำ นี่คือพลังที่ผมได้รับจากการรวมพลังเวทฟื้นฟูขั้นสูงสุดเข้ากับสัญชาตญาณสัตว์ป่า มันทำลายล้างได้ทุกอย่าง... แม้กระทั่งสิ่งที่ผมต้องการปกป้อง "คาร์ลอส" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมเรียบเฉยจนน่ากลัว "แกพูดถูกเรื่องหนึ่ง... เครื่องจักรสังหารน่ะไม่มีหัวใจ แต่แกเข้าใจผิดไปเรื่องหนึ่ง... ฮีลเลอร์อย่างฉัน ไม่เคยต้องการพึ่งพา 'โชคชะตา' ของแก" ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยแตกบนพื้นหินขยายออกตามแรงกดดันมหาศาล คาร์ลอสหัวเราะร่วน ดาบในมือของเขาเปล่งแสงสีม่วงอาบไปทั่วอาณาบริเวณ "น่าประทับใจ แต่พลังระดับมดปลวกนั่นจะทำอะไรเกราะเทพเจ้าดาราของข้าได้?" เขาทะยานเข้ามาในพริบตา ความเร็วของเขานั้นเหนือกว่าสายตาทุกคู่ที่มนุษย์จะมองเห็น แต่สำหรับผม... ในสภาวะที่จิตใจว่างเปล่าไร้ซึ่งความอาวรณ์ โลกทั้งใบดูเหมือนจะเดินช้าลง *ฟื้นฟูระดับ SSS: กระบวนท่าหมัดเทวะ – วิถีทำลายล้างไร้ลักษณ์* แทนที่จะใช้พลังเวทเพื่อเยียวยาบาดแผล ผมกลับกดพลังทั้งหมดลงไปที่จุดศูนย์กลางของฝ่ามือ แรงอัดที่เกิดจากการบีบอัดเวทมนตร์แห่งชีวิตกลายเป็นพลังงานทำลายล้างที่รุนแรงกว่าการโจมตีทางกายภาพใดๆ ผมไม่หลบการโจมตีของคาร์ลอส ผมเพียงแค่เบี่ยงตัวเล็กน้อย ปล่อยให้ดาบของเขากรีดผ่านชุดเกราะจนเนื้อหนังฉีกขาด เพื่อแลกกับการพาหมัดของผมเข้าใกล้หน้าอกของเขา *ปัง!* เสียงปะทะไม่ได้ดังกึกก้องเหมือนการต่อสู้ทั่วไป แต่มันเป็นเสียงที่เหมือนโลกแตกสลาย อากาศรอบๆ จุดที่หมัดผมกระทบกับเกราะของคาร์ลอสยุบตัวลงกลายเป็นวงกว้าง เกราะเทพเจ้าดาราที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุดในระดับตำนาน เริ่มแตกร้าวเหมือนกระจกที่โดนค้อนปอนด์ทุบ ดวงตาของคาร์ลอสเบิกกว้าง ความมั่นใจมลายหายไปในชั่วพริบตา "เป็นไปไม่ได้... พลังฮีลเลอร์ที่ใช้เยียวยา... ทำไมมันถึงกัดกินเกราะข้าได้ขนาดนี้!" "นั่นเพราะแกมองว่ามันคือพลังเวทไงล่ะ" ผมกระซิบข้างหูเขา ขณะที่เลือดของผมและเขาไหลปนกัน "สำหรับฉัน... นี่คือการทำความสะอาดขยะที่ขวางทางเดินชีวิตของฉันต่างหาก" ผมสะบัดหมัดออกอีกครั้ง คราวนี้มวลอากาศระเบิดออกจนคาร์ลอสกระเด็นไปกระแทกกับบัลลังก์หินจนพังทลายเป็นเศษผง แต่ทว่า... จังหวะที่คาร์ลอสกำลังจะสิ้นใจ รอยยิ้มประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่อาบเลือดของเขา เขาไม่ได้หวาดกลัว เขากลับหัวเราะด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่า "เรย์... เจ้าพลาดแล้ว... เจ้าคิดว่าการฆ่าข้าจะหยุดมันได้เหรอ? พลังที่เจ้าใช้เมื่อครู่ มันไม่ได้แค่ทำลายร่างกายข้า... แต่มันไปปลดล็อกผนึกที่ข้าเฝ้าอยู่... ผนึกของจอมมารที่แท้จริง!" ทันใดนั้น พื้นปราสาทก็สั่นสะเทือนรุนแรงจนผมแทบยืนไม่อยู่ ท้องฟ้ามืดมิดเหนือยอดปราสาทเปิดออก เผยให้เห็นดวงตาขนาดมหึมาที่จ้องมองลงมา และที่แย่ไปกว่านั้น... เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยจนหัวใจผมแทบหยุดเต้นก็ดังขึ้นมาจากด้านหลัง "เรย์... ขอบคุณที่ช่วยฉันนะ แต่ดูเหมือนว่า 'ร่างกาย' ของฉัน... จะไม่ใช่ของฉันอีกต่อไปแล้ว" ผมหันกลับไปมองเอลิน่าด้วยความตกใจ ขอบตาของเธอดำมืดและมีอักขระสีดำวิ่งผ่านแก้มของเธอ ดาบในมือเธอไม่ใช่ดาบศักดิ์สิทธิ์อีกต่อไป แต่มันกลายเป็นเขี้ยวเล็บของปีศาจที่พร้อมจะกระชากวิญญาณผมได้ทุกเมื่อ! นี่คือตอนที่ 32 ที่ผมตั้งใจรังสรรค์ให้ทุกท่านครับ ขอบคุณที่ติดตามร่วมผจญภัยมาด้วยกันนะครับ