ความจริงเกี่ยวกับระบบ

“เจ้าไม่ควรทำแบบนั้นเลย... เรย์” เสียงที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าและเย็นเยียบ มันเป็นเสียงของผม เสียงของผมที่ถูกบิดเบือนจนเหมือนเสียงเหล็กขูดกับกระจก เงาร่างตรงหน้าแสยะยิ้ม กรงเล็บเหล็กที่ถือ ‘หัวใจ’ ซึ่งยังคงเต้นตุบๆ อยู่นั้น บีบแน่นขึ้นจนเลือดสีสดไหลทะลักผ่านร่องนิ้วหยดลงบนพื้นหินของดันเจี้ยนชั้นที่ 100 กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศที่หนักอึ้ง ผมยืนนิ่ง มือที่สวมถุงมือเวทมนตร์สั่นเทาไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะ ‘ความโกรธ’ ที่กำลังเดือดพล่านอยู่ใต้ผิวหนัง ผมกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ พลังเวทสายขาวที่เคยใช้เยียวยาบาดแผล กำลังเปลี่ยนสภาพเป็นออร่าสีดำทมิฬที่กัดกินอากาศรอบข้าง “นั่นไม่ใช่เอลิน่า” ผมเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดแฝงด้วยเจตนาสังหารที่รุนแรงจนเงาร่างนั้นชะงัก “หึ... ฉลาดดีนี่” ร่างแยกสีเลือดหัวเราะร่า ก่อนจะเหวี่ยงหัวใจที่ถืออยู่ในมือทิ้งไปเหมือนขยะ หัวใจก้อนนั้นสลายกลายเป็นละอองแสงสีเทา ก่อนที่มันจะถึงพื้น “เธอเป็นเพียง ‘ข้อมูล’ ที่ระบบสร้างขึ้นมาเพื่อกักขังจิตวิญญาณของเจ้าเอาไว้ในกรงทองที่เรียกว่า ‘หน้าที่ฮีลเลอร์’ เท่านั้น เรย์... เจ้าไม่เคยสงสัยเลยหรือว่า ทำไมคนอย่างเจ้าถึงได้รับพลังที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรงขนาดนี้?” “แกต้องการจะสื่ออะไร?” ผมก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจากร่างกายผมทำให้พื้นหินแตกร้าว “ระบบไม่ได้สร้างขึ้นเพื่อปกป้องโลก” ร่างแยกเดินวนรอบตัวผม สายตาของมันจ้องมองทะลุเข้าไปในจิตวิญญาณ “ดันเจี้ยนคือ ‘ฟาร์ม’ จอมมารคาร์ลอสไม่ได้ต้องการทำลายโลก แต่มันต้องการ ‘ตัวแทน’... ตัวแทนที่จะแบกรับความตายของคนนับล้านเพื่อนำไปสู่การวิวัฒนาการระดับพระเจ้า และตัวแทนคนนั้น... ก็คือร่างต้นที่สมบูรณ์แบบที่สุดของข้า!” ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาตรงหน้าผม แต่มันไม่ใช่หน้าต่างแจ้งเตือนปกติ ข้อความที่ปรากฏบนนั้นบิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยแตกราวกับกระจกที่กำลังจะแตกละเอียด [คำเตือน: ข้อมูลระดับเลเวล 'ผู้บงการ' ถูกเปิดเผย ระบบกำลังเข้าสู่โหมดทำลายตัวเองเพื่อป้องกันความลับ] “เห็นไหมล่ะ?” ร่างแยกแสยะยิ้ม กรงเล็บของมันยาวขึ้นจนน่าสะพรึงกลัว “ระบบกำลังกลัว... มันกลัวว่าแกจะรู้ความจริงว่า 'ฮีลเลอร์ที่ต่อยหน้าบอส' อย่างแก แท้จริงแล้วเป็นเพียงเครื่องจักรผลิตดาเมจที่ถูกโปรแกรมมาเพื่อสังหารพระเจ้าในอนาคตเพื่อแทนที่ตำแหน่งของคาร์ลอส!” ความจริงที่กระแทกเข้ามาทำให้ผมชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพความทรงจำที่ผ่านมา ทั้งการต่อสู้ที่โชกโชน ทั้งความรู้สึกผิดที่เคยแบกรับ ทั้งความรักที่ผมมีต่อเอลิน่า... ทุกอย่างล้วนเป็นเพียง ‘สมการ’ ที่ถูกเซตไว้ล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ? “อย่ามาโกหก...” ผมกัดฟันแน่น พุ่งตัวเข้าหาเงาร่างนั้นด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัด หมัดขวาที่อาบด้วยแสงเวทมนตร์บริสุทธิ์ถูกชกออกไปอย่างเต็มกำลัง แรงปะทะทำให้เกิดคลื่นกระแทกที่สั่นสะเทือนไปถึงผนังดันเจี้ยน แต่ร่างแยกกลับไม่หลบ มันปล่อยให้หมัดของผมชกเข้าที่กลางอกแรงจนร่างกายมันยุบตัวลง แต่สิ่งที่ทำให้อกผมสั่นไหวคือสีหน้าของมันที่เต็มไปด้วยความสมเพช “แกจะฆ่าข้าไปทำไมเรย์? ในเมื่อตัวแกเองก็คือครึ่งหนึ่งของข้า... ถ้าข้าตาย แกก็ต้องสูญเสียเหตุผลในการดำรงอยู่ และถ้าแกไม่สู้... โลกที่แกพยายามปกป้อง ก็จะถูกระบบลบทิ้งเหมือนไฟล์ขยะ!” มันยื่นมือมาแตะที่หน้าผากของผม พลังงานความมืดไหลทะลักเข้าสู่สมองของผม ภาพนิมิตมหาศาลปรากฏขึ้น—ภาพดันเจี้ยนที่ถูกสร้างขึ้นจากซากศพของเหล่าฮันเตอร์นับล้าน ภาพเมืองที่ล่มสลาย และภาพใบหน้าของเอลิน่า... ที่ในนิมิตนั้น เธอกำลังถือดาบแทงทะลุหัวใจของผมด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา ผมถอยกรูดออกมา ลมหายใจหอบถี่ พลังเวทในตัวเริ่มปั่นป่วนจนควบคุมไม่อยู่ “ทำไม...” ผมถามเสียงสั่น “ทำไมต้องเอลิน่า... ทำไมต้องเป็นเธอ?” “เพราะเธอคือคนเดียวที่ ‘ระบบ’ ไม่สามารถคำนวณการตัดสินใจได้” ร่างแยกกระซิบข้างหูผมในจังหวะที่ผมเผลอ “ความรักที่เจ้ามีให้เธอ คือบั๊กเดียวที่ทำลายระบบคาร์ลอสได้... แต่น่าเสียดายนะเรย์... ระบบเพิ่งอัปเดต ‘แพตช์ใหม่’ เมื่อครู่นี้เอง” ทันใดนั้นเอง บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนไป แสงสว่างจ้าสาดส่องลงมาจากเพดานดันเจี้ยนที่พังทลายลงมา ร่างของหญิงสาวผู้คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นในชุดเกราะกิลด์ที่ชุ่มไปด้วยเลือด ผมสีทองของเธอยุ่งเหยิง ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดกลัว “เรย์...” เสียงของเอลิน่าสั่นเครือ เธอยกดาบขึ้นชี้มาที่ผม “ระบบส่งภารกิจด่วนมาให้ฉัน... ภารกิจ ‘กำจัดความผิดปกติระดับสูง: เรย์’” มือของเอลิน่าสั่นจนดาบในมือสั่นไหวตาม แต่เธอก็ไม่ลดดาบลง แววตาของเธอเปลี่ยนไปในเสี้ยววินาที มันไม่ใช่แววตาของคนที่ผมรู้จัก แต่มันคือแววตาของ 'หุ่นเชิด' ที่ถูกระบบครอบงำอย่างสมบูรณ์ “หนีไปเถอะเรย์... หรือไม่... ก็ฆ่าฉันซะตอนนี้เลย!” ผมยืนอยู่ตรงกลางระหว่างร่างแยกของตัวเองที่หัวเราะเยาะเย้ย กับหญิงสาวที่เป็นหัวใจของผมซึ่งกำลังถูกบังคับให้กลายเป็นศัตรู ท่ามกลางเสียงประกาศเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในหัวว่า 'เวลาแห่งการตัดสินใจเหลือเพียงสามวินาที' ผมขยับนิ้ว... พลังหมัดของผมเริ่มรวบรวมมวลอากาศจนกลายเป็นหลุมดำขนาดเล็ก ผมต้องเลือกระหว่างการยอมรับชะตากรรมของเครื่องจักรสังหาร หรือการทำลายล้างทุกสิ่งแม้กระทั่งคนที่ผมรักที่สุด! หวังว่าตอนนี้นักอ่านทุกท่านจะยังคงมีสติอยู่นะครับ เพราะจุดเปลี่ยนที่แท้จริงหลังจากนี้จะทำให้ทุกท่านต้องลืมหายใจ ขอบพระคุณที่ติดตามหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมานะครับ