ไอเทมระดับตำนาน

"ข้อเสนอของแก... ช่างฟังดูไร้ราคาเหลือเกินนะ คาร์ลอส" เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบสงัดของห้องโถงหินดำ เขาไม่ได้ก้มมองร่างของเหล่าเพื่อนร่วมกิลด์ที่กำลังบิดเร่าด้วยพิษคำสาป แต่กลับจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เป็นดั่งหลุมดำของจอมมารคาร์ลอสตรงหน้า "ไร้ราคาอย่างนั้นรึ?" คาร์ลอสแค่นหัวเราะ เสียงของมันบาดลึกราวกับใบมีดครูดบนแผ่นเหล็ก "เจ้ามีเวลาไม่ถึงห้านาที เรย์ พลังฟื้นฟูของเจ้าอาจจะยื้อชีวิตพวกเขาไว้ได้ แต่ทุกครั้งที่เจ้าส่งพลังเวทขาวเข้าไป พิษคำสาปของข้าจะยิ่งกัดกินเซลล์ประสาทของพวกเขาให้แหลกละเอียดเป็นผุยผง... เลือกเอาเถอะ จะปล่อยให้พวกเขาตายด้วยมือเจ้า หรือจะส่งมอบระบบนั่นให้ข้า แล้วข้าจะเมตตา" เรย์ไม่ได้ตอบในทันที เขายกมือขึ้นแตะที่อกซ้าย สัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวด้วยความเย็นเยียบ ระบบหมัดเทวะไม่ได้สั่นไหวไปกับคำขู่ แต่มันกลับ ‘เดือดพล่าน’ เหมือนเหล็กกล้าที่กำลังถูกตีขึ้นรูปในเตาหลอม "เอลิน่า" เรย์เรียกชื่อสั้นๆ โดยไม่หันไปมอง เอลิน่าที่กำลังประคองร่างสมาชิกกิลด์อยู่อีกฝั่ง กัดฟันแน่นจนเลือดซึมออกมาจากริมฝีปาก เธอเข้าใจในทันทีว่าเรย์ต้องการสื่ออะไร แม้ร่างกายจะอ่อนแรง แต่เธอก็พยักหน้าให้เขาอย่างเด็ดขาด "จัดการมันซะ เรย์ อย่าให้มันมีโอกาสได้ขยับปากพูดพล่ามอีกเลย พลังของเจ้า... คือสิ่งเดียวที่โลกนี้เชื่อใจได้" เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก ประจุไฟฟ้าสีขาวโพลนพุ่งพล่านไปตามเส้นเลือดแทนที่พลังเวทรักษาแบบเดิม เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รอยแยกบนพื้นหินปรากฏขึ้นทันทีจากการกดน้ำหนักเท้าเพียงเล็กน้อย "ระบบ... เปิดโหมด ‘สถิตเทวะ’" [คำเตือน: ร่างกายของผู้ใช้จะรับภาระหนักหนาสาหัส หากไม่ได้รับไอเทมชิ้นนั้น... อัตราการแตกสลายของกล้ามเนื้อจะอยู่ที่ 87%] "ก็นั่นแหละที่ฉันต้องการ" เรย์พึมพำ เขาไม่ได้พุ่งเข้าหาคาร์ลอสทันที แต่กลับเดินไปที่แท่นหินใจกลางห้องโถงที่ถูกปิดตายด้วยผนึกมานานนับศตวรรษ ในนั้นไม่ใช่ทองคำ ไม่ใช่ศิลาเวท แต่เป็นกล่องเหล็กกล้าสีเงินยวงที่สลักลวดลายแปลกประหลาด มันคือ ‘เกราะทิพย์ฮีลเลอร์’ ไอเทมระดับตำนานที่ถูกลืมเลือนไปจากประวัติศาสตร์ฮันเตอร์ เรย์วางมือลงบนกล่องนั้น ผิวโลหะเย็นเฉียบดุจน้ำแข็งไหลทะลักเข้าสู่ร่าง แรงปะทะมหาศาลผลักร่างของคาร์ลอสจนกระเด็นถอยไปหลายก้าว มันเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "นั่นมัน... ไม่จริง! ของพรรค์นั้นมันควรจะสูญหายไปตั้งแต่ยุคบรรพกาลแล้วนี่!" ทันทีที่กล่องเปิดออก ไอหมอกสีขาวนวลปกคลุมไปทั่วร่างเรย์ เกราะไหล่ที่ทำจากแร่บริสุทธิ์สูงปรากฏขึ้น ลวดลายบนชุดเกราะนั้นไม่ใช่สัญลักษณ์ของการสงคราม แต่มันคือสัญลักษณ์ของการ ‘ถ่ายเทพลัง’ ทุกครั้งที่เรย์ขยับตัว เสียงการทำงานของกลไกภายในเกราะจะส่งผลให้พลังฟื้นฟูถูกบีบอัดจนกลายเป็นพลังทำลายล้างมหาศาล เรย์ก้มมองมือตัวเองที่ตอนนี้สวมทับด้วยถุงมือเกราะ ‘ศรัทธาแตกสลาย’ พลังของมันไม่ได้ไว้ใช้รักษาบาดแผลอีกต่อไป แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อ ‘ตอก’ ทุกสรรพสิ่งให้แหลกละเอียดเพื่อหยุดยั้งความเสียหายในระดับต้นกำเนิด "คาร์ลอส" เรย์เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามของเขาเปลี่ยนเป็นสีเงินสว่างจ้า "แกบอกว่าพลังของฉันจะฆ่าพวกเขาใช่ไหม? งั้นฉันขอแก้นิดนึง..." เรย์ก้าวเท้าเพียงก้าวเดียว ระยะทางสิบเมตรถูกลดทอนลงเหลือเพียงศูนย์ เขาปรากฏตัวตรงหน้าจอมมารในชั่วพริบตา หมัดขวาที่หุ้มด้วยเกราะระดับตำนานถูกง้างออก พลังงานเวทสีขาวบริสุทธิ์หมุนวนรอบหมัดจนอากาศรอบข้างเกิดรอยร้าว "พลังของฉัน... เอาไว้ ‘รักษา’ คนที่ควรอยู่ และ ‘รักษา’ โลกใบนี้ด้วยการกำจัดขยะอย่างแกออกไปเสียที" *เปรี้ยง!* หมัดนั้นไม่ได้ปะทะกับตัวคาร์ลอสโดยตรง แต่มันกระแทกเข้ากับเกราะพลังงานที่แข็งแกร่งที่สุดของจอมมารจนแตกละเอียดราวกับกระจก ไม่ใช่แค่เกราะ พลังของเรย์แทรกซึมผ่านทะลุเข้าไปถึงแก่นเวทมนตร์ภายในร่างของมัน เสียงกระดูกหักดังกรอบแกรบสะท้อนไปทั่วห้องโถง คาร์ลอสกระอักเลือดสีดำทะลักออกมา ร่างของมันเซถอยหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน "แก... แกไม่ใช่ฮีลเลอร์ธรรมดา แกมันสัตว์ประหลาด!" "ใช่" เรย์ก้าวตามติด "ฉันคือฮีลเลอร์ที่ต่อยเจ็บกว่าสายแทงก์ไงล่ะ จำใส่สมองเอาไว้" แต่ในวินาทีที่เรย์กำลังจะระดมหมัดปิดฉาก เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากเงามืดด้านหลังคาร์ลอส... เป็นเสียงที่ทำให้เรย์ต้องชะงักฝีเท้ากะทันหัน "ทำได้ดีมาก เรย์... แต่ดูเหมือนเจ้าจะลืมไปนะว่า... ใครกันแน่ที่เป็นคนสร้าง ‘ระบบหมัดเทวะ’ ให้กับเจ้า" เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืด มันมีใบหน้าเดียวกับเรย์ทุกประการ... เพียงแต่ดวงตาข้างซ้ายนั้นเป็นสีแดงก่ำดั่งเลือด และในมือของมัน กำลังถือ ‘หัวใจ’ ของเอลิน่าที่ยังคงเต้นตุบๆ อยู่ในกรงเล็บเหล็ก! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ