ฮีลเลอร์ที่คนทั้งโลกเกรงใจ

“ถ้าพวกคุณกล้าก้าวออกจากแนวหลังเพียงก้าวเดียว ผมจะถือว่านั่นคือความพยายามในการก่อกบฏ... และผมไม่การันตีนะครับว่าหมัดที่ใช้ฮีลเพื่อน จะเปลี่ยนมา ‘ฮีล’ หัวของพวกคุณให้หลุดออกจากบ่าตอนไหน” ผมกดเสียงต่ำพลางเช็ดคราบเลือดสีน้ำเงินเข้มของบอสระดับตำนานออกจากหลังมือด้วยผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดตา ท่ามกลางซากปรักหักพังของโถงดันเจี้ยนชั้นที่ 50 กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอเวทมนตร์ที่กำลังสลายตัวอบอวลจนน่าคลื่นไส้ รอบกายผมมีฮันเตอร์ระดับสูงนับสิบชีวิตที่สั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อมอนสเตอร์ แต่เป็นเพราะแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของฮีลเลอร์อย่างผม เอลิน่า ยืนกอดอกพิงเสาหินที่แตกหักอยู่ไม่ไกล ดวงตาสีไพลินของเธอจ้องมองผมด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนจะแสยะยิ้มบางๆ ซึ่งเป็นสัญญาณว่าเธอพร้อมสนับสนุนการตัดสินใจของผมเสมอ “เรย์... นายดูใจร้อนไปหน่อยนะ” รองหัวหน้ากิลด์ ‘มาร์คัส’ พยายามปรับน้ำเสียงให้ดูเยือกเย็น แม้ว่าหยาดเหงื่อจะไหลซึมออกมาตามไรผม “เราเป็นพวกเดียวกัน ไม่จำเป็นต้องใช้ความรุนแรงถึงขนาดนั้น” “พวกเดียวกันงั้นหรือครับ?” ผมย่างสามขุมเข้าไปหาเขา ก้าวเท้าที่หนักแน่นเหมือนกับน้ำหนักหมัดที่ผมใช้ซัดหน้าบอสเมื่อครู่จนเกราะระดับตำนานแหลกละเอียด “มาร์คัส ในขณะที่ผมกำลังฟื้นฟูพลังชีวิตให้สมาชิกแนวหน้า ใครกันครับที่จงใจตัดวงจรเวทมนตร์ของผม? ใครกันที่แอบส่งข้อมูลตำแหน่งของพวกเราให้คนของคาร์ลอสในตอนที่เรากำลังติดอยู่ในกับดัก?” อากาศรอบตัวเหมือนถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนทรยศ “หลักฐานไม่มีในมือคนตายหรอกนะมาร์คัส” ผมเอียงคอเล็กน้อย สบตาเขาด้วยสายตาที่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก “แต่ในโลกของฮันเตอร์ ‘ความรู้สึก’ ของฮีลเลอร์ระดับ SSS คือกฎหมาย... และสัญชาตญาณของผมบอกว่า เนื้อเน่าที่อยู่ในกิลด์นี้ ก็คือคุณ” มาร์คัสหน้าซีดเผือด เขาถอยหลังกรูดจนชนเข้ากับฮันเตอร์คนอื่น ไม่มีใครกล้าขยับตัวเข้าช่วยเขา ทุกคนประจักษ์แก่สายตาแล้วว่า หากขาด ‘เรย์’ ไป กิลด์นี้ก็เป็นเพียงซากศพที่เดินได้เท่านั้น เพราะในดันเจี้ยนระดับนรกที่ไร้ซึ่งทางออก มีเพียงหมัดและพลังฮีลของผมเท่านั้นที่การันตีความรอดชีวิตของทุกคนได้ เอลิน่าก้าวเข้ามาคั่นกลาง เธอมองมาร์คัสด้วยสายตาเหยียดหยาม “เรย์คือหัวใจของกิลด์เรา มาร์คัส ใครที่คิดจะควักหัวใจตัวเองออกทิ้ง... ฉันก็ไม่คิดจะรั้งไว้เหมือนกัน” มาร์คัสหัวเราะลั่นออกมาเบาๆ ในลำคอ ท่าทีที่หวาดกลัวเมื่อครู่หายไป เหลือเพียงแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น “พวกแกคิดจริงๆ น่ะหรือว่าคนอย่างคาร์ลอสจะส่งแค่ขยะอย่างฉันมาเพื่อทำลายพวกแก? พลังของเรย์มันโกงเกินไปจน ‘ระบบ’ เริ่มรับไม่ได้แล้ว และก้าวต่อไปของคาร์ลอส... มันไม่ใช่แค่การฆ่าแก แต่มันคือการทำให้โลกทั้งใบมองว่าแกคือ ‘จอมมาร’ คนใหม่ต่างหาก!” ทันทีที่เขาสิ้นคำ ร่างของมาร์คัสก็เริ่มบวมพองขึ้นอย่างผิดปกติ อักขระเวทสีดำสนิทปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขา มันไม่ใช่เวทมนตร์ของฮันเตอร์ แต่เป็น ‘ตราประทับแห่งคาร์ลอส’ ที่ฝังลึกอยู่ในวิญญาณ “ถอยไป!” ผมตะโกนลั่น พร้อมกับพุ่งตัวไปข้างหน้า รวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่หมัดขวา ไม่ใช่เพื่อฮีล แต่มันคือ ‘หมัดเทวะ: จุติทำลายล้าง’ ตู้ม! แรงปะทะทำให้พื้นดินยุบตัวเป็นวงกว้าง แต่แทนที่จะเป็นการระเบิดของเนื้อมนุษย์ กลับมีละอองหมอกสีดำพุ่งออกมาจากร่างมาร์คัส มันรวมตัวกันเป็นเงาร่างของชายคนหนึ่งที่ดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่ง... คาร์ลอส เงาร่างนั้นหันมามองผม ดวงตาคู่นั้นดูเหมือนจะทะลุผ่านกาลเวลามาเพื่อสบตากับผมโดยเฉพาะ “เรย์... เจ้าได้ใจไปหน่อยที่คิดว่าตัวเองควบคุมกฎของที่นี่ได้” เสียงของคาร์ลอสดังก้องในโสตประสาทของทุกคน “แต่ลืมไปหรือเปล่าว่า... ยิ่งเจ้าฮีลคนอื่นมากเท่าไหร่ เจ้าก็ยิ่งผูกมัดชีวิตของพวกเขากับ ‘คำสาป’ ของข้าไว้มากขึ้นเท่านั้น” เอลิน่าทรุดเข่าลงกระอักเลือดสีดำออกมาทันที สมาชิกคนอื่นๆ ในกิลด์ต่างล้มลงเหมือนใบไม้ร่วง พลังเวทที่ผมมอบให้พวกเขาเพื่อช่วยชีวิต กลับกลายเป็นพิษร้ายที่แปรสภาพตามคำสั่งของคาร์ลอส ผมยืนตัวแข็งทื่อ มองเพื่อนพ้องที่กำลังทรมานอยู่เบื้องหน้า ขณะที่เงาร่างของคาร์ลอสค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงประโยคสุดท้ายที่กรีดแทงใจผม “เลือกเอาสิ เรย์... จะยอมให้พวกเขาทุกคนตายเพราะพลังของเจ้า หรือจะยอมมอบ ‘ระบบหมัดเทวะ’ ให้กับข้า แล้วข้าจะถอนคำสาปให้... เจ้ามีเวลาไม่ถึงห้านาทีหรอกนะ” ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมมาถึงจุดนี้ หวังว่าทุกท่านจะเตรียมใจรับบททดสอบที่โหดร้ายที่สุดในตอนต่อไปนะครับ!