การเมืองของกิลด์

"ถอนตัวเถอะครับคุณเอลิน่า ความใจอ่อนของคุณกำลังทำลายกิลด์แสงอรุณให้พินาศ" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งของ 'อาร์เธอร์' รองหัวหน้ากิลด์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมกลยุทธ์ชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางเมืองหลวง แสงไฟสลัวจากโฮโลกราฟิกแผนที่ดันเจี้ยนสะท้อนกับใบหน้าคมคายของเขาที่กำลังจ้องเขม็งไปยังหญิงสาวผู้เป็นหัวหน้ากิลด์ เอลิน่าไม่ได้ขยับตัวแม้แต่น้อย เธอนั่งหลังตรง มือเรียวสวยประสานกันบนโต๊ะหินอ่อน ดวงตาสีฟ้าครามดั่งมหาสมุทรที่เคยสงบนิ่งบัดนี้กลับวาวโรจน์ไปด้วยความเย็นชา เธอไม่ตอบโต้ทันที แต่กลับค่อยๆ ผ่อนลมหายใจออกช้าๆ ราวกับกำลังกดข่มอารมณ์ที่ปะทุอยู่ภายใน "คุณกำลังพูดถึงเรื่องที่ฉันให้เด็กใหม่คนนั้น... เรย์ เข้ามามีบทบาทสำคัญงั้นหรือคะ... เอ้ย พูดผิดนะครับ... เข้ามามีบทบาทสำคัญงั้นหรือครับ อาร์เธอร์?" เอลิน่าเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นราวกับค้อนที่ตอกลงบนหัวตะปู "เขาเป็นแค่ฮีลเลอร์! ถึงแม้จะเป็นระดับ SSS แต่นั่นก็แค่สายสนับสนุน กิลด์เราต้องการนักดาบระดับแนวหน้า หรือผู้ใช้เวททำลายล้างที่ได้รับการยอมรับจากสมาคม ไม่ใช่ไอ้คนที่มีข่าวฉาวว่าพลังเวทบิดเบี้ยวจนแทบจะกลายเป็นสายมืด!" อาร์เธอร์ตบโต๊ะเสียงดัง ปัง! จนแก้วกาแฟสั่นไหว "หรือว่าคุณกำลังคิดจะเปลี่ยนทิศทางกิลด์ เพียงเพราะความรู้สึกส่วนตัวที่มีต่อผู้ชายคนนั้น?" ผมยืนพิงกำแพงอยู่ในมุมมืดของห้อง สังเกตการณ์เหตุการณ์ทั้งหมดผ่านรอยแยกของประตูที่แง้มไว้เพียงเล็กน้อย ผมไม่ได้โกรธ... ไม่เลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกที่ไหลเวียนอยู่ในกายผมตอนนี้คือความเยือกเย็นที่น่ากลัว พลัง 'หมัดเทวะ' ในกระแสเลือดของผมมันไม่ได้ต้องการคำอธิบาย มันต้องการเพียงเป้าหมายที่ควรถูกบดขยี้ให้แหลกคามือ เอลิน่าลุกขึ้นยืน เธอสูงโปร่งและสง่างามแม้ในยามที่ถูกรุมเร้าด้วยแรงกดดันจากเหล่าผู้บริหารกิลด์คนอื่นๆ ที่พยักหน้าเห็นด้วยกับอาร์เธอร์ "ความรู้สึกส่วนตัว?" เอลิน่าแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน "ในวันที่พวกคุณทุกคนถอดใจจากดันเจี้ยนระดับ SS เพราะกลัวเกราะของบอสจะหนาเกินกว่าจะทำลายได้ มีเพียงเรย์คนเดียวที่บอกฉันว่า 'ถ้าร่างกายมันแข็งนัก ก็แค่ต่อยให้ทะลุถึงข้างในก็พอ' และในขณะที่พวกคุณหนีตายจากการถูกปิดล้อม เขาก็คือคนที่ใช้เวทฮีลฟื้นฟูบาดแผลให้พวกคุณ... พร้อมกับซัดหมัดเดียวจนบอสระดับ SS กะโหลกยุบ!" ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงัด อาร์เธอร์กัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "นั่นมันคือความผิดปกติ! ฮีลเลอร์ที่ต่อยแรงกว่าสายแทงก์ มันผิดกฎของระบบฮันเตอร์! ถ้าสมาคมตรวจสอบพบ กิลด์เราจะโดนเพิกถอนใบอนุญาต!" ผมผลักประตูออกช้าๆ เสียงบานพับโลหะที่ดัง 'เอี๊ยด' เบาๆ ในห้องที่เงียบสนิทดึงดูดสายตาทุกคู่ให้หันมามองที่ผม เรย์ ผู้ที่ถูกกล่าวถึงในฐานะ 'ความผิดปกติ' ผมเดินเข้าไปกลางห้องด้วยท่าทางผ่อนคลาย มือขวาของผมสอดอยู่ในกระเป๋ากางเกง ในขณะที่มือซ้ายมีออร่าสีขาวจางๆ เต้นเร่าอยู่ใต้ผิวหนัง "กฎของระบบน่ะเหรอครับ?" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงของผมราบเรียบจนน่าขนลุก "ถ้ากฎนั้นมันขวางทางไม่ให้เราแข็งแกร่งขึ้นเพื่อปกป้องโลกใบนี้... ก็แค่เขียนกฎใหม่ขึ้นมาเองไม่ดีกว่าหรือครับ?" ผมก้าวเข้าไปประจันหน้ากับอาร์เธอร์ ระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงไม่ถึงคืบ ความกดดันมหาศาลจากออร่าของผมทำให้ชายที่เคยห้าวหาญเมื่อครู่ถึงกับหน้าซีดเผือด "คุณอยากให้ผมพิสูจน์ไหมครับ ว่าหมัดของ 'ฮีลเลอร์ที่ผิดปกติ' คนนี้ จะส่งคุณกระเด็นทะลุกำแพงตึกออกไปได้ไกลแค่ไหน?" ผมยิ้ม แต่ดวงตาของผมว่างเปล่าไร้ซึ่งความปราณี ทันใดนั้นเอง สัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดจากระบบก็ดังสนั่นไปทั่วทั้งอาคาร แสงสีแดงฉานสาดส่องลงมายังห้องประชุมผ่านหน้าต่างบานยักษ์ ทุกคนหันไปมองท้องฟ้าเบื้องนอกด้วยความตื่นตระหนก เมฆหมอกสีดำมืดมิดกำลังก่อตัวเป็นรูปร่างของใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่ผมสาบานไว้ว่าจะต้องบดขยี้มันด้วยมือของผมเอง 'จอมมารคาร์ลอส' ปรากฏตัวขึ้นเหนืออาคารกิลด์ ทว่าสิ่งที่ทำให้ผมใจกระตุกไม่ใช่การปรากฏตัวของมัน แต่เป็นร่างที่ห้อยต่องแต่งอยู่ใต้ฝ่ามือยักษ์ของมัน... ร่างของ 'พี่สาว' ของผมที่ผมตามหามาตลอดหลายปี ซึ่งเธอกำลังสวมชุดเครื่องแบบทหารระดับสูงของสมาคมที่เพิ่งจะสั่งพักงานผมไปเมื่อวานนี้ "เรย์... ได้เวลาเลือกระหว่างการรักษาโลก หรือการรักษาสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของนายแล้ว" เสียงกระซิบของคาร์ลอสลอยมากระทบโสตประสาทของผมผ่านพลังเวทที่บิดเบือนมิติ ผมกำหมัดแน่นจนกระดูกลั่นเปรี๊ยะ พลังเทวะในกายปั่นป่วนจนทำให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยว การเมืองของกิลด์เป็นเพียงเรื่องไร้สาระเมื่อเทียบกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ผมหันไปมองเอลิน่าที่ชักดาบออกมาจากฝักด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว เธอพยักหน้าให้ผมเบาๆ เป็นสัญญาณว่าไม่ว่าผมจะเลือกทางไหน เธอพร้อมจะยืนเคียงข้างเสมอ แต่ในจังหวะที่ผมกำลังจะพุ่งตัวออกไป สัญชาตญาณบางอย่างก็เตือนให้ผมหยุดกึก เมื่อผมเหลือบไปเห็นเงาของอาร์เธอร์ที่แอบส่งสัญญาณมือให้ใครบางคนในความมืด... และที่มุมห้องนั้นเอง ชายชุดดำในเงามืดค่อยๆ เผยตัวออกมา พร้อมกับถือครอง 'หินผนึกพลัง' ที่สามารถดูดกลืนพลังของผมได้ทันทีที่ผมปลดปล่อยมันออกมา เกมนี้ไม่ได้มีแค่คาร์ลอสที่จ้องเล่นงานผม... แต่ยังมีงูพิษที่รอจังหวะฉกกัดผมมาจากข้างในกิลด์นี้เองครับ! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในตอนที่เข้มข้นที่สุดตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!