พลังทำลายล้างกำแพง

กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศที่นิ่งสนิท ผมไม่ได้สูดดมมันผ่านจมูก แต่รับรู้ได้ผ่านสัญชาตญาณที่สั่นเตือนเหมือนสายฟ้าฟาด ร่างของเอลิน่าที่ยืนอยู่ตรงหน้าในความมืดสลัวของเขาวงกตนั้น... รอยยิ้มของเธอไม่ได้อ่อนหวานเหมือนยามปกติ แต่มันกว้างเกินไป กว้างจนมุมปากเกือบจะฉีกถึงใบหู และนัยน์ตาสีมรกตคู่นั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานดุจโลหิต “เรย์...” เสียงนั้นไม่ได้หลุดออกมาจากลำคอของเธอ แต่มันดังสะท้อนก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของผม “เธอคิดจริงๆ หรือว่าการฮีลคนจะช่วยโลกใบนี้ได้?” ผมไม่ได้ตอบคำถามนั้น ทว่าความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านในอกกลับค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นไอความร้อนระอุ ผมผ่อนลมหายใจเข้าช้าๆ จัดระเบียบพลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดให้ควบแน่นลงที่กำปั้นขวา พลังฮีลเลอร์ระดับ SSS ที่ควรจะใช้รักษาบาดแผล กลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นระเบิดพลังทำลายล้างที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกสิ่ง “เอลิน่าไม่ใช่คนที่จะพูดจาเพ้อเจ้อแบบนี้” ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเยือกเย็นจนถึงขั้วหัวใจ “ต่อให้เธอกำลังเล่นสนุกอยู่... ก็ช่วยเลิกทำตัวน่ารังเกียจด้วยการสวมหน้ากากนั่นเสียที” ร่างที่เลียนแบบเอลิน่าหัวเราะร่วน เสียงหัวเราะแหลมสูงจนแก้วหูผมแทบแตก มันกระโจนเข้าหาผมด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ กรงเล็บสีดำสนิทงอกยาวออกมาจากปลายนิ้วหมายจะควักหัวใจของผม แต่ผมไม่ได้หลบ ผมเพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งจังหวะ พร้อมกับวาดหมัดขวาออกไปอย่างไม่ลังเล *ตู้ม!* หมัดของผมไม่ได้กระทบกับเนื้อหนัง แต่มันปะทะเข้ากับอากาศธาตุที่สั่นสะเทือน ความกดอากาศโดยรอบพุ่งทะลุขีดจำกัดจนผนังหินของเขาวงกตที่ขนาบข้างเกิดรอยร้าวเหมือนใยแมงมุม ร่างนั้นกระเด็นถอยหลังไปชั่วขณะ ก่อนจะสลายตัวกลายเป็นกลุ่มควันสีดำที่พุ่งทะลุผนังเขาวงกตหนาทึบเข้าไป ความเงียบกลับมาปกคลุมอีกครั้ง ผมขมวดคิ้วแน่น สถานการณ์นี้มันชัดเจนเกินไป คาร์ลอสกำลังเล่นจิตวิทยากับผม เขาต้องการให้ผมเสียสมาธิ ให้ผมคลุ้มคลั่งจนทำลายสมดุลของพลังตนเอง “ผนังพวกนี้งั้นเหรอ?” ผมพึมพำกับตัวเอง สายตาจดจ้องไปที่ผนังเขาวงกตซึ่งดูเหมือนจะมีชีวิต มันกำลังขยับเขยื้อน ราวกับว่าตัวดันเจี้ยนกำลังหัวเราะเยาะความพยายามของผม ผมก้าวเดินเข้าไปใกล้ผนังหินแกรนิตที่หนาแน่นกว่าสามเมตร ผมวางฝ่ามือลงบนผิวหินที่เย็นเฉียบ สัมผัสได้ถึงกระแสมานาที่ไหลเวียนอยู่เบื้องหลัง มันไม่ใช่แค่หิน แต่มันคือเส้นเลือดของคาร์ลอส “ถ้าทางออกมันไม่มี... ผมก็จะสร้างมันขึ้นมาเอง” ผมถ่ายโอนมานาทั้งหมดที่มีผ่านสกิล ‘ฟื้นฟูเทวะ’ แต่มันไม่ใช่การส่งผ่านเพื่อรักษา ผมสั่งให้พลังนั้น ‘ปฏิเสธ’ การคงอยู่ของมวลสาร ย้อนกระบวนการสร้างวัตถุให้กลับสู่ความว่างเปล่า หมัดของผมส่องสว่างด้วยออร่าสีขาวนวลตาที่ร้อนแรงยิ่งกว่าลาวา *เปรี้ยง!* กำปั้นของผมกระแทกเข้ากับผนังเขาวงกตอย่างเต็มแรง แรงอัดมหาศาลทำให้พื้นดินใต้เท้าผมยุบตัวลง เสียงหินแตกละเอียดดังสนั่นเหมือนฟ้าร้อง ผนังที่เคยหนาทึบกลับถูกแรงหมัดทะลุทะลวงจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่ แสงสว่างจ้าจากภายนอกสาดส่องเข้ามา เผยให้เห็นเส้นทางที่ควรจะเป็นทางตัน แต่บัดนี้... มันกลับกลายเป็นความว่างเปล่าที่เปิดออกสู่โถงชั้นในสุด ฝุ่นควันจางลง ผมยืนหอบหายใจเล็กน้อย เหงื่อหยดลงบนพื้นหิน แต่นัยน์ตาของผมกลับเบิกกว้างด้วยความตกใจ ภาพตรงหน้าไม่ใช่ห้องบอสตามที่คาดการณ์ไว้ แต่เป็นแท่นบูชาสีเลือดที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องโถงกว้างใหญ่ และบนแท่นบูชานั้น ร่างของเอลิน่าตัวจริงกำลังถูกตรึงไว้ด้วยโซ่ตรวนที่ทำจากเงา เธอมีรอยเลือดซึมตามตัว แต่ดวงตาของเธอยังคงจดจ้องมาที่ผมด้วยความหวาดหวั่น ทว่า... ที่น่าตกใจยิ่งกว่า คือร่างของชายคนหนึ่งที่ยืนถือมีดสั้นจ่อที่ลำคอของเธอ เขาไม่ได้มีท่าทีเกรงกลัวผมเลยแม้แต่น้อย เขาค่อยๆ หันใบหน้ามาทางผม พร้อมกับรอยยิ้มที่เหมือนกับรอยยิ้มของ 'ร่างปลอม' เมื่อครู่ไม่มีผิดเพี้ยน “ยินดีด้วยนะ หมอเทวะ...” ชายคนนั้นกล่าวเสียงเย็น “นายเพิ่งทำลายผนังที่กั้นระหว่าง 'ความจริง' กับ 'ความตาย' ของเธอไปพร้อมกันเลย” เขาขยับมีดสั้นลึกเข้าไปในผิวหนังของเอลิน่าจนเลือดสีแดงสดหยดลงบนแท่นบูชา และในวินาทีนั้นเอง กองทัพเงาจำนวนนับไม่ถ้วนก็ผุดขึ้นมาจากเงามืดรอบตัวผม เหมือนกับว่าผมเพิ่งปลดปล่อยบางสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าการขังอยู่ในเขาวงกตออกมา ผมกำหมัดแน่น พลังในกายเริ่มเดือดพล่านจนแทบจะควบคุมไม่อยู่... เกมนี้มันเพิ่งจะเริ่มขึ้นจริงๆ ใช่ไหม? ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันตอนหน้าครับ!