การรักษาที่เจ็บปวด

กลิ่นอายความตายไม่ได้มาพร้อมกับความมืดมิด แต่มันมาพร้อมกับเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะราวกับกิ่งไม้แห้งที่ถูกหักทิ้ง เอลิน่าขยับร่างด้วยท่วงท่าที่ผิดธรรมชาติ ดาบปีศาจในมือนั่นกรีดผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิวบาดแก้วหู ดวงตาที่เคยเปี่ยมไปด้วยเกียรติยศของหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่ง บัดนี้กลับถูกย้อมด้วยสีแดงฉานดุจโลหิตที่ค้างคืนในชามเหล็ก “เรย์... เจ้าคนทรยศต่อโชคชะตา” เสียงของเธอไม่ได้ออกมาจากลำคอ แต่มันดังก้องมาจากก้นบึ้งของขุมนรก ผมไม่ได้ขยับหนี ผมกระชับถุงมือสีขาวสะอาดตาที่เปื้อนคราบเขม่าจากการต่อสู้ครั้งก่อน ความเย็นเยียบแล่นผ่านสันหลัง แต่มันไม่ใช่ความกลัว มันคือความตื่นตัวระดับสูงสุด ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่เอลิน่าที่ผมเคยรู้จัก แต่เป็นร่างสถิตของบางสิ่งที่จอมมารคาร์ลอสส่งมาหยั่งเชิงผม “ถ้าเรียกชื่อผมด้วยน้ำเสียงแบบนั้นอีกครั้ง...” ผมเว้นจังหวะ พลางกดเท้าลงบนพื้นหินจนแตกร้าว “ผมคงต้องขอเสียมารยาท รักษาสติสัมปชัญญะให้คุณด้วยวิธีที่เจ็บปวดที่สุดนะครับ” เอลิน่าพุ่งตัวเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ ดาบปีศาจตวัดเป็นวงโค้งหวังจะบั่นคอผมให้ขาดกระเด็น ผมเบี่ยงตัวหลบเพียงเสี้ยววินาที ปลายดาบคมกริบเฉี่ยวแก้มจนเกิดรอยแผลเป็นเส้นบาง แต่นั่นคือจังหวะที่ผมรอคอย มือขวาของผมคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของเธออย่างแม่นยำ “สกิล: พรแห่งเทวะระดับ SSS (โหมด: ย้อนกลับกระแสเลือด)” ผมไม่ได้อัดพลังเวทเข้าไปเพื่อรักษาบาดแผล แต่ผมอัด 'พลังชีวิต' เข้าไปในร่างกายของเธอในปริมาณที่มหาศาลเกินกว่าที่ร่างมนุษย์จะรองรับได้ พลังสีขาวนวลตาไหลทะลักผ่านฝ่ามือของผมเข้าสู่เส้นเลือดของเอลิน่า นี่คือการฮีลที่โหดร้ายที่สุดที่ผมเคยทำ มันเป็นการบังคับให้เซลล์ในร่างของเธอเติบโตและแบ่งตัวอย่างบ้าคลั่งจนเกินขีดจำกัด “อ๊ากกกก!” เอลิน่ากรีดร้อง ร่างกายของเธอเริ่มบิดเบี้ยว อักขระสีดำที่วิ่งผ่านแก้มพยายามต่อต้าน แต่พลังสีขาวของผมกัดกินพวกมันจนสลายกลายเป็นละอองไอสีเทา “ทนหน่อยนะครับคุณหัวหน้ากิลด์ การรักษาที่แท้จริงมันต้องเจ็บปวดถึงรากถึงโคนแบบนี้แหละ” ผมรวบรวมพลังไว้ที่กำปั้นซ้าย พลังเวทสายซัพพอร์ตถูกบีบอัดจนเข้มข้นจนกลายเป็นสีทองสว่างจ้า ผมไม่ได้เล็งไปที่ดาบปีศาจ แต่ผมเล็งไปที่ 'ศูนย์กลางพลังงาน' ที่ฝังอยู่ในอกของเธอ ซึ่งเป็นจุดที่คาร์ลอสใช้ควบคุมวิญญาณเธอผ่านอักขระเหล่านั้น *ตู้ม!* หมัดของผมกระแทกเข้ากลางอกอย่างจัง ไม่ใช่การชกที่เน้นความแรงเชิงกายภาพเพียงอย่างเดียว แต่เป็นการระเบิดพลังเวทฟื้นฟูอัดเข้าไปในจุดตาย ร่างของเอลิน่าสั่นกระตุกอย่างรุนแรง พลังที่ผมใส่เข้าไปปะทะกับพลังปีศาจจนเกิดการระเบิดจากภายใน ร่างกายของเธอระเบิดออกเป็นละอองแสงสีขาวและเศษซากของพลังงานด้านมืดที่ถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ทว่า... ร่างของเธอไม่ได้สลายไป แทนที่มันจะมอดไหม้ มันกลับประกอบร่างขึ้นมาใหม่ด้วยกลิ่นอายที่เข้มข้นกว่าเดิม ดวงตาของเอลิน่าเปิดโพลงขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ไม่มีร่องรอยของความทรมาน แต่เป็นสายตาของคนแปลกหน้าที่กำลังยิ้มเยาะผม “ใช้พลังของข้ามาทำลายร่างสถิตงั้นหรือ... ฉลาดใช้ได้เลยนี่ หมอเทวะ” น้ำเสียงนั้นไม่ใช่เอลิน่า และไม่ใช่ใครที่ผมเคยเจอมาก่อน มันคือเสียงที่แหบพร่าและเต็มไปด้วยความหยิ่งผยองของจอมมารคาร์ลอสที่ส่งกระแสจิตมาครอบครองร่างนี้โดยตรง เอลิน่ายกมือขึ้นลูบหน้าอกที่เพิ่งถูกผมระเบิดทิ้งไปเมื่อครู่ รอยแผลสมานกันอย่างรวดเร็วด้วยพลังสีดำที่หมุนวนอยู่รอบตัวเธอ เธอค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ผมทีละก้าวอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งลมหายใจของเธอปะทะกับหน้าผากของผม “ดูให้ดีนะเรย์... สิ่งที่เจ้าฮีลไปเมื่อครู่น่ะ มันไม่ใช่พลังงานชีวิตของเอลิน่า แต่มันคือ 'ตัวเร่งปฏิกิริยา' ที่ทำให้ประตูมิติในร่างกายของเธอมันเปิดออกกว้างขึ้น” ผมเบิกตากว้างเมื่อเห็นรอยแยกสีม่วงเข้มค่อยๆ ปรากฏขึ้นกลางอากาศรอบตัวเธอ มันไม่ใช่แค่พลังปีศาจ แต่มันคือช่องว่างแห่งมิติที่พร้อมจะฉีกกระชากทุกคนในห้องนี้ให้หายไปในความว่างเปล่า และในวินาทีที่ผมเตรียมจะสวนกลับด้วยหมัดพิฆาตอีกครั้ง เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากรอยแยกนั้น... มันคือคมดาบสีเงินที่เป็นของกิลด์ผู้กล้าที่น่าจะล่มสลายไปนานแล้ว คมดาบนั้นจ่อเข้าที่ลำคอของผม พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุดดังมาจากด้านหลัง... เสียงของ 'เรย์' อีกคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ในชุดเครื่องแบบเดียวกับผมไม่มีผิดเพี้ยน! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมมาถึงตอนที่ 33 นะครับ หวังว่าจะถูกใจครับ!