ร่องรอยของจอมมารคาร์ลอส

"ปล่อยมือจากมีดเล่มนั้นซะ ก่อนที่มือข้างนั้นของแกจะกลายเป็นเศษเนื้อติดกำแพง" เสียงของเรย์ราบเรียบ ทว่าสั่นประสาทจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นมาทันตา เขาไม่ได้ขยับตัว แต่กลิ่นอายพลังเวทสายขาวที่ถูกบีบอัดจนเข้มข้นจนกลายเป็นสีดำมืดมิดกำลังแผ่ออกมาจากกำปั้นที่กำแน่นข้างกาย เอลิน่าชักดาบออกจากฝักในทันที ดวงตาคมกริบของเธอจ้องเขม็งไปยังร่างในเงามืดที่กำลังยืนเหยียบอยู่บนร่างของหัวหน้ากิลด์ผู้สิ้นลม ร่างนั้นไม่ได้สะทกสะท้าน มันค่อยๆ บิดคอไปมาจนเกิดเสียงกระดูกลั่นกรอบแกรบ ก่อนจะแสยะยิ้มที่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่ยิ้มของมนุษย์ "ฮีลเลอร์ที่เก่งที่สุดในประวัติศาสตร์ หรือว่า... สัตว์ประหลาดที่หลงผิดกันแน่ล่ะ เรย์?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโถงกิลด์ที่เต็มไปด้วยคราบเลือด เรย์ไม่ตอบคำถามนั้น แต่เขากลับก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังกดดันมหาศาลพุ่งเข้าใส่เงาร่างปริศนานั้นอย่างรุนแรงจนพื้นหินใต้เท้าของคนแปลกหน้าแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ "ฉันถามว่า... แกคือใคร" เรย์เอ่ยซ้ำ น้ำเสียงเยือกเย็นขึ้นกว่าเดิม "นามของข้าหรือ? ข้าก็แค่ผู้ส่งสารที่ถือพันธสัญญามาจากคาร์ลอส" เงาร่างนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะตวัดมีดสั้นในมือกรีดลงไปที่อากาศ ความว่างเปล่าตรงหน้าฉีกขาดออกเผยให้เห็นรอยแยกมิติบิดเบี้ยว "ท่านจอมมารฝากมาบอกว่า บททดสอบของเจ้ามันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ของจริงน่ะ... รออยู่ในชั้นที่ 75 ที่เจ้าใฝ่ฝันจะไปให้ถึงยังไงล่ะ" เอลิน่าพุ่งตัวเข้าใส่ด้วยความเร็วที่เหนือกว่าสายตาคนปกติ ดาบในมือเธอฟาดฟันเข้าที่คอของมันอย่างแม่นยำ แต่คมดาบกลับผ่านร่างนั้นไปเหมือนตัดผ่านหมอกควัน เงาร่างนั้นจางหายไปราวกับภาพลวงตา ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำมะถันและละอองพลังงานมืดที่ตกค้างอยู่บนพื้น "มันไม่ใช่ร่างจริง" เอลิน่าสบถ พลางพยุงร่างที่ไร้วิญญาณของหัวหน้ากิลด์ขึ้นมาตรวจสอบ "เรย์... ร่องรอยพลังงานนี่ มันเป็นของจอมมารคาร์ลอสจริงๆ ด้วย" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขานั่งลงข้างๆ ร่างที่ไร้ลมหายใจ ก่อนจะวางมือลงบนแผ่นอกของศพ พลังฟื้นฟูระดับ SSS ถูกเรียกออกมา แต่คราวนี้มันไม่ได้ถูกใช้เพื่อรักษา กลับถูกใช้เพื่อ 'อ่าน' ร่องรอยของวิญญาณที่ถูกพรากไป ภาพนิมิตวาบขึ้นในหัวของเรย์... ภาพของพิธีกรรมที่ถูกจัดขึ้นในดันเจี้ยนชั้นที่ 75 พื้นที่ที่ไม่มีใครเคยเหยียบย่างถึง แสงสีม่วงดำที่เต้นระบำอยู่รอบแท่นบูชา และเงาร่างของคนที่เขารู้จักดี... คนที่เรย์ไม่เคยคิดว่าจะเป็นหนอนบ่อนไส้ที่คอยส่งข่าวให้คาร์ลอสมาตลอด "ไม่จริง..." เรย์พึมพำ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งเริ่มสั่นไหว "นายเห็นอะไร?" เอลิน่าถามด้วยความร้อนรน เรย์ลุกขึ้นยืน ชายเสื้อคลุมสีขาวของเขาเปื้อนเลือดสีดำที่กระเด็นมาจากเงาร่างเมื่อครู่ เขามองไปที่หน้าต่างกิลด์ที่เผยให้เห็นยอดหอคอยทมิฬที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางเมืองหลวง ดันเจี้ยนแห่งนี้ไม่ได้เป็นแค่ที่เก็บเลเวล แต่เป็นคุกที่กักขังชะตากรรมของพวกเขาทุกคนไว้ภายใต้อำนาจของจอมมาร "พวกเราถูกต้อนเข้ามุมมาตลอด เอลิน่า" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความแค้นที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ความสุภาพ "ไม่ใช่แค่ในดันเจี้ยน แต่ในกิลด์ของเราเอง... ก็มีคนที่ขายวิญญาณให้มันอยู่" เรย์หยิบตราสัญลักษณ์กิลด์ที่ตกอยู่ข้างศพขึ้นมา แล้วบีบมันจนแตกคามือ เศษโลหะแหลมคมบาดฝ่ามือเขาจนเลือดไหลซึม แต่นั่นไม่ได้ทำให้เรย์รู้สึกเจ็บปวดเท่ากับความจริงที่เขาเพิ่งค้นพบ "ใครกันที่แกกำลังหมายถึง?" เอลิน่าถามพลางกระชับดาบแน่น เรย์หันกลับมามองเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของฮีลเลอร์ที่พร้อมจะเยียวยาใครอีกต่อไป แต่มันคือสายตาของนักล่าที่พร้อมจะทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นระบบ ผู้กล้า หรือแม้แต่จอมมารที่อยู่บนจุดสูงสุด "คนที่มีอำนาจมากพอจะปิดบังการตายของหัวหน้ากิลด์คนก่อน และคนที่มีกุญแจเข้าสู่ชั้นที่ 75 อยู่ในมือคนเดียว" เรย์หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งที่ซ่อนอยู่ในชุดของศพออกมา มันเป็นแผนที่ที่แสดงจุดกำเนิดของดันเจี้ยน ซึ่งตราประทับบนแผนที่นั้น... คือตราประจำตระกูลของเอลิน่าเอง เอลิน่าชะงัก ฝีเท้าของเธอถอยกรูดด้วยความตกใจ "เรย์... นี่มันอะไรกัน? ฉันไม่เคยเห็นตราประทับนี่มาก่อน!" แต่ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยตอบ ประตูห้องโถงก็ถูกพังเข้ามาจากภายนอก กองทัพฮันเตอร์สวมชุดเกราะสีเงินนับร้อยพุ่งเข้ามาล้อมรอบพวกเขาไว้ โดยมีชายวัยกลางคนในชุดภูมิฐานเดินนำหน้าเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มที่ดูน่ารังเกียจ "เอลิน่า ลูกสาวของข้า... เจ้าทำผิดกฎร้ายแรงที่สุดของกิลด์นะที่พาตัว 'สัตว์ประหลาด' ตนนี้เข้ามาที่นี่" ชายคนนั้นกล่าว พลางชี้ดาบมาที่เรย์ "และสำหรับแก... เรย์ เจ้าฮีลเลอร์จอมปลอม วาระสุดท้ายของแกมาถึงแล้ว" เรย์มองชายที่อยู่ตรงหน้า สลับกับเอลิน่าที่กำลังสับสนจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะยิ้มออกมา... เป็นรอยยิ้มที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกถึงขีดสุด "วาระสุดท้ายงั้นหรือครับ?" เรย์ขยับหมัดเบาๆ พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ถูกเปลี่ยนเป็นพลังทำลายกายภาพจนอากาศโดยรอบสั่นไหว "ผมว่าคุณเข้าใจผิดแล้ว... คนที่จะได้ไปถึงชั้นที่ 75 วันนี้... มีแค่ผมเท่านั้น" เขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว พื้นดินทั้งห้องก็ทรุดตัวลงทันที! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผม หมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ