การตามล่า

เศษหินกรวดและฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศราวกับม่านหมอกสีเทา ทันทีที่พื้นห้องโถงทรุดตัวลง เรย์ไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขาเพียงแค่ก้าวเท้าซ้ายไปข้างหน้าเพื่อจัดสมดุลร่างกาย ในขณะที่มือขวาเรืองแสงสีขาวนวลตา—แสงแห่งการฟื้นฟูที่หากใครเห็นคงนึกว่าเขากำลังจะรักษาบาดแผล แต่สำหรับศัตรูที่อยู่เบื้องล่าง มันคือสัญญาณของมัจจุราช "อย่าเพิ่งตายล่ะ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบถึงกระดูกสันหลัง เขาพุ่งตัวลงสู่ความมืดมิดที่เบื้องล่างอย่างไม่ลังเล เสียงกระแทกของรองเท้าบูทกระทบพื้นโลหะดังสนั่น เอลิน่าที่กระโดดตามลงมาด้วยความคล่องแคล่วว่องไวชักดาบเลเซอร์สีฟ้าครามออกมาสะบัดตัดผ่านเงามืดที่พุ่งเข้ามาโจมตี พวกมันคือ 'องครักษ์ไร้เงา' สิ่งประดิษฐ์จากเวทมนตร์ดำของคาร์ลอสที่ไม่มีเลือดเนื้อ มีเพียงความมุ่งร้ายที่สลักลงบนแกนพลังงาน "เรย์! พวกมันไม่ได้มาแค่ตัวเดียว" เอลิน่าตะโกนบอก พลางปัดป้องคมดาบของศัตรูที่รวดเร็วประดุจสายฟ้า "ทิศทางที่คาร์ลอสซ่อนตัวอยู่มีคลื่นความถี่บิดเบี้ยว ถ้าเข้าไปใกล้กว่านี้ เราอาจจะโดนระบบย้อนกลับเล่นงานเอาได้นะ!" เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ยกมือขึ้นขวางอากาศ พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์เข้มข้นจนเปลี่ยนเป็นสีทองซีดไหลทะลักออกจากฝ่ามือ เขาไม่ได้ฮีลใคร แต่มันคือสกิล 'Divine Overload' ที่เขาประยุกต์ใช้ในการทำลายโครงสร้างอะตอมของวัตถุ *เปรี้ยง!* หมัดที่หุ้มด้วยพลังฮีลระดับสูงสุดกระแทกเข้าที่อกขององครักษ์ตัวหนึ่งจนร่างระเบิดออกเป็นละอองแสง เรย์หมุนตัวกลับด้วยท่วงท่าที่งดงามและรุนแรงในเวลาเดียวกัน เขาสบตาเอลิน่าด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น "การตามล่าครั้งนี้ไม่ใช่เพื่อล้างแค้น แต่มันคือการทำความสะอาดระบบที่เน่าเฟะ ถ้าเราไม่จัดการคาร์ลอสตอนนี้ โลกภายนอกที่พวกเราพยายามปกป้องจะกลายเป็นเพียงสนามเด็กเล่นของมัน" ทั้งสองฝ่าฟันลึกเข้าไปในโซนที่เรียกว่า 'หัวใจของดันเจี้ยน' สถานที่ซึ่งกำแพงทุกด้านเต็มไปด้วยหลอดแก้วบรรจุของเหลวสีดำข้น คล้ายกับเส้นประสาทที่กำลังส่งผ่านข้อมูลไปทั่วทวีปเรย์มองเห็นเงาร่างหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงกลาง ห้องนั้นถูกปกคลุมด้วยไอหมอกแห่งความตาย จอมมารคาร์ลอสยืนหันหลังให้พวกเขา ร่างกายของเขาสั่นไหวเล็กน้อยราวกับกำลังหยอกล้อกับความจริง "พวกแกมาถึงเร็วกว่าที่คำนวณไว้ 0.04 วินาทีนะ เรย์..." คาร์ลอสเอ่ยขึ้น เสียงของเขาแหบพร่าคล้ายเสียงโลหะเสียดสีกัน "แต่การมาถึงของแกก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในแผนการที่ข้าเขียนไว้แล้ว" "แผนการงั้นหรือ?" เรย์ย่างสามขุมเข้าไปหา มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แกเรียกการสูญเสียของผู้คนนับพันว่าแผนการงั้นรึ คาร์ลอส? ถ้าอย่างนั้น สกิลที่ฉันกำลังจะมอบให้แกต่อจากนี้ ก็น่าจะเรียกได้ว่าเป็น 'การรักษาขั้นสุดท้าย' ที่แกควรได้รับ" คาร์ลอสหัวเราะลั่นห้องโถง เสียงนั้นก้องกังวานจนพื้นดินสั่นสะเทือน "ฮีลเลอร์ที่ใช้หมัดต่อยคนจนตาย แกคิดว่าแกมีอำนาจเหนือระบบงั้นหรือ? แกมันก็แค่บั๊กที่หลุดออกมาจากโค้ดที่ข้าเขียนขึ้น!" ทันใดนั้น ผนังห้องโถงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ตัวเลขโค้ดสีแดงฉานนับหมื่นบรรทัดไหลทะลักออกมาจากอากาศ รอบตัวคาร์ลอสเกิดเกราะป้องกันไร้สภาพที่ไม่มีอาวุธใดเจาะเข้าได้ มันคือเกราะที่สร้างจาก 'กฏเกณฑ์ของดันเจี้ยน' โดยตรง เอลิน่าพุ่งตัวเข้าไปหมายจะเปิดช่องว่าง แต่เธอกลับกระเด็นออกมาเมื่อสัมผัสกับแรงดีดมหาศาล "เรย์! ฉันเข้าไม่ถึงเกราะนั่น พลังเวทของมันหนาแน่นเกินไป!" เรย์หยุดชะงัก เขาปิดเปลือกตาลงสัมผัสถึงจังหวะการเต้นของดันเจี้ยน ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วพื้นที่ วินาทีนั้นเองที่เรย์ตระหนักได้ว่าคาร์ลอสไม่ใช่แค่ศัตรู แต่มันคือส่วนหนึ่งของระบบที่เขาต้องการทำลาย หากเขาจะทำลายมัน เขาต้องไม่ใช่แค่ 'นักสู้' แต่ต้องเป็น 'ผู้ปฏิวัติ' เขาเปิดตาขึ้น ดวงตาสีฟ้าครามของเขาบัดนี้กลับกลายเป็นสีทองเจิดจ้า เขาไม่ได้รวบรวมพลังไว้ที่หมัดอีกต่อไป แต่เขากระจายพลังฟื้นฟูไปทั่วบริเวณห้องโถง ผสานเข้ากับโค้ดสีแดงของคาร์ลอสจนเกิดการปะทะกันของขั้วพลังงาน "แกผิดแล้วคาร์ลอส" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท "ระบบไม่ได้มีไว้เพื่อควบคุม แต่มีไว้เพื่อรองรับชีวิต และเมื่อไหร่ที่มันเริ่มกินชีวิตผู้คน... หน้าที่ของฮีลเลอร์อย่างฉัน คือการ 'ถอดถอน' มันออกไปจากฐานข้อมูล" เรย์ก้าวไปข้างหน้า หมัดของเขาพุ่งทะลุเกราะสีแดงราวกับอากาศธาตุ ทันใดนั้น เงาร่างของคาร์ลอสกลับเปลี่ยนไป ไม่ใช่ร่างจอมมารที่เขาเห็นมาตลอด แต่กลับกลายเป็นร่างของ 'บุคคล' ที่เรย์คุ้นเคยเป็นอย่างดี—ใบหน้าที่เขาเห็นในกระจกทุกเช้า บุคคลที่ควรจะตายไปตั้งแต่วันที่เขาได้รับพลังมาครอบครอง เรย์หยุดหมัดลงห่างจากใบหน้าของเงาร่างนั้นเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจของเขาสะดุดกึกเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่เบื้องหลังเงาของคาร์ลอสที่แท้จริง มันไม่ใช่แค่คาร์ลอส... แต่มันคือร่างโคลนที่เชื่อมต่อกับสมองของเพื่อนร่วมทีมคนแรกที่ตายไปในดันเจี้ยนเลเวล 1 "เรย์... ได้โปรด... ช่วยฉันด้วย..." เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยออกมาจากปากของคาร์ลอส ทำให้เรย์ชะงักงันจนตัวแข็งทื่อ ในขณะที่มือที่สวมเกราะของคาร์ลอสค่อยๆ ยกขึ้นมาจ่อที่หน้าอกของเรย์! ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ