การลอบสังหาร

"อย่าเสียเวลาบีบคั้นไอ้ความรู้สึกรักตัวกลัวตายออกมาให้ฉันเห็นเลย เพราะนั่นมันน่ารำคาญพอๆ กับเสียงแมลงวันในดันเจี้ยนชั้นล่าง" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบขณะที่ร่างของเขายืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของนักฆ่าเงาแปดคนในชุดผ้าคลุมสีเทามิดชิด เลือดของพวกมันไม่ได้หยดลงพื้น แต่หยดลงบนสนับมือที่สลักลวดลายอักขระศักดิ์สิทธิ์ที่บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานประหนึ่งเพลิงนรก เงาที่อยู่ใกล้ที่สุดพุ่งเข้าใส่ด้วยมีดสั้นอาบยาพิษอัมพาต มันเคลื่อนที่เร็วจนตาเปล่ามองไม่ทัน ทว่าสำหรับเรย์ โลกที่หมุนช้าลงทำให้เขามองเห็นช่องโหว่ของกาลเวลาอย่างชัดเจน เขาสะบัดมือขวาเบาๆ ไม่ใช่การตั้งการ์ดป้องกัน แต่เป็นการปลดปล่อย ‘สกิลฟื้นฟูมวลสาร’ พลังสีขาวนวลที่ควรจะช่วยสมานแผล กลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นคลื่นกระแทกสุญญากาศ พุ่งเข้ากระทบหน้าอกของนักฆ่าคนนั้นอย่างจัง *เปรี้ยง!* เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่นราวกับกิ่งไม้แห้งถูกหักทิ้ง ร่างของนักฆ่าลอยละลิ่วไปกระแทกกับผนังถ้ำจนฝังลึกเข้าไปในเนื้อหิน เลือดสีดำทะลักออกมาจากปากของมันอย่างไม่อาจกลั้น "พวกแกคิดว่าการลอบสังหารฮีลเลอร์คือทางเลือกที่ดีที่สุดงั้นหรือ?" เรย์ย่างสามขุมเข้าไปหาคนที่เหลือ สายตาของเขาเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลก "พวกแกมองพลาดไปจุดหนึ่ง... การที่ฉันเป็นฮีลเลอร์ ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องคอยเฝ้าดูคนอื่นตาย แต่หมายความว่าฉันสามารถกำหนดได้ว่า เมื่อไหร่ที่พวกแกสมควรจะถูก 'เยียวยา' ให้ดับสูญไป" นักฆ่าที่เหลือต่างชะงักงัน จิตสังหารที่พวกมันพกมาด้วยเริ่มสั่นคลอน พวกมันถูกฝึกมาเพื่อจัดการกับจอมเวทหรือนักดาบ แต่ไม่มีใครเคยสอนวิธีรับมือกับชายที่ใช้สกิลฮีลแทนหมัดเหล็ก "อย่าไปฟังมัน! รวมพลังสกิลเงาพร้อมกัน!" ผู้นำกลุ่มตะโกนสั่ง เสียงของมันสั่นพร่าด้วยความหวาดกลัว เงาสีดำทมิฬพุ่งทะยานออกมาจากพื้นดิน ก่อตัวเป็นหนามแหลมที่พยายามแทงทะลุร่างของเรย์จากทุกทิศทาง ทว่าเรย์กลับหลับตาลงชั่วครู่ ลมหายใจเข้าออกของเขาเป็นจังหวะที่มั่นคง ปลายนิ้วสัมผัสอากาศข้างตัวเบาๆ ‘วิชาหมัดเทวะ ลำดับที่ 7: กายทิพย์แห่งผู้หยั่งรู้’ ในชั่วพริบตาเดียว เรย์หายตัวไปจากจุดเดิมทิ้งไว้เพียงรอยเท้าที่ยุบตัวลงเพราะแรงกดดันมหาศาล เขากลับปรากฏกายอยู่ด้านหลังผู้นำกลุ่มนักฆ่าในเสี้ยววินาทีต่อมา ฝ่ามือที่เรืองแสงสีทองสว่างจ้าทาบลงบนแผ่นหลังของศัตรู "ฮีล... ขั้นรุนแรง" พลังเวทมหาศาลทะลักเข้าสู่ร่างของนักฆ่าผู้นั้นอย่างบ้าคลั่ง เซลล์ในร่างกายของมันถูกกระตุ้นให้แบ่งตัวและขยายตัวอย่างรวดเร็วเกินขีดจำกัดจนผิวหนังปริแตกและระเบิดออกเป็นชิ้นๆ จากภายใน ร่างของมันสลายกลายเป็นละอองเลือดที่ลอยฟุ้งไปในอากาศ นักฆ่าที่เหลืออีกห้าคนถอยกรูดด้วยความหวาดกลัวสุดขีด พวกมันไม่ได้เผชิญหน้ากับมนุษย์ แต่กำลังเผชิญหน้ากับเครื่องจักรสังหารที่สวมหน้ากากเป็นนักบวชผู้เมตตา "เหลืออีกห้า" เรย์นับจำนวนเบาๆ พลางเช็ดคราบเลือดที่กระเด็นมาโดนแก้มออกอย่างใจเย็น "เอลิน่าคงกำลังใกล้มาถึงแล้ว ถ้าพวกแกยังมีอะไรจะสั่งเสีย ก็เชิญพ่นออกมาได้เลย เพราะหลังจากนี้... พวกแกจะไม่มีแม้แต่เศษเนื้อให้ครอบครัวไปประกอบพิธี" ในจังหวะนั้นเอง ผนังถ้ำด้านหลังเรย์ก็พังทลายลงพร้อมกับแสงสว่างจากเวทมนตร์ธาตุสายฟ้าที่สาดส่องเข้ามา เอลิน่าในชุดเกราะสีเงินเงาวับก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตึงเครียด เธอหยุดกะทันหันเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า—ซากศพของนักฆ่าที่ตายอย่างผิดธรรมชาติ และเรย์ที่ยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือด "เรย์! คุณปลอดภัยไหม?" เอลิน่ารีบวิ่งเข้ามาหา ทว่าสายตาของเธอเหลือบไปเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าคลุมของนักฆ่าที่นอนตายอยู่ใกล้ที่สุด เรย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาหยิบตราสัญลักษณ์รูปมงกุฎหนามที่เปื้อนเลือดขึ้นมาดู ดวงตาของเขาวูบไหวด้วยความเย็นชาที่มากกว่าเดิม เพราะตราสัญลักษณ์นี้ไม่ได้เป็นของกิลด์มืดที่ไหน แต่เป็นตราประจำตัวของ... 'องครักษ์ส่วนพระองค์ของจอมมารคาร์ลอส' ทันใดนั้น เสียงกระซิบที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหูของเรย์ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความขบขัน "ยินดีด้วยที่รอดมาได้นะ เรย์... แต่นี่เป็นเพียงแค่บททดสอบแรกของการเชิญเธอเข้าสู่ 'เกม' ของฉันอย่างเป็นทางการ" เรย์หันขวับไปมองที่มุมมืดของถ้ำ ทว่าสิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวยิ่งกว่าเดิม ไม่ใช่ศัตรู ไม่ใช่กับดัก แต่เป็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่เวทมนตร์สีดำสนิท—ใบหน้าที่ซีดเผือดและดวงตาที่ปิดสนิทของเธอนั้นคือ 'น้องสาว' ที่เขาคิดว่าตายไปตั้งแต่เริ่มเข้าสู่ดันเจี้ยนเมื่อสามปีก่อน หวังว่าทุกท่านจะดื่มด่ำกับความพลิกผันในบทนี้ แล้วพบกันในตอนหน้านะครับ!