ระเบิดพลัง SSS

“หมัดของนายมันเบาหวิวเหมือนกลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นลงบนเกราะเพชรของฉันเลยนะ เรย์...” จอมมารคาร์ลอสแสยะยิ้ม มุมปากของมันเปื้อนไปด้วยคราบเลือดสีดำข้น ดวงตาที่แดงฉานดั่งโลหิตจับจ้องไปยังร่างของเรย์ที่ยืนหอบหายใจอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ภายในห้องโถงชั้นลึกสุดของดันเจี้ยนอาถรรพ์ที่อากาศหนักอึ้งราวกับถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น เรย์ปาดคราบเลือดที่ไหลซึมออกมาจากมุมปากของตนเองด้วยหลังมือ เขาไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา แต่ดวงตาที่เคยสงบนิ่งกลับฉายแววเย็นเยียบจนน่าขนลุก เอลิน่าที่อยู่ด้านหลังเขากระชับดาบในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่าเรย์กำลังก้าวข้ามขีดจำกัดที่มนุษย์จะรับไหว “เอลิน่า ถอยไป” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนสั่นสะเทือนไปถึงโสตประสาทของผู้ฟัง “แต่ว่าเรย์... พลังเวทของนายมันเกินขีดจำกัดไปนานแล้วนะ ถ้าฝืนใช้มากกว่านี้ ร่างกายของนายจะ...” เอลิน่ายังพูดไม่ทันจบ แต่สายตาที่เรย์ตวัดกลับมามองเธอทำให้นางต้องชะงัก สายตานั้นไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยว แต่มันคือความมุ่งมั่นที่ไร้ก้นบึ้ง “ข้าจะจบเรื่องนี้ด้วยมือของข้าเอง” เรย์สูดลมหายใจเข้าลึก ประจุไฟฟ้าสีขาวบริสุทธิ์ของเวทฮีลระดับสูงสุดเริ่มหมุนวนอยู่รอบหมัดขวาของเขา มันไม่ใช่พลังแห่งการรักษาที่อ่อนโยนอีกต่อไป แต่มันคือพลังทำลายล้างที่ถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด—พลังที่ระบบเทพเจ้าประทานให้ผู้ที่พร้อมจะ ‘ทำลาย’ มากกว่าจะ ‘เยียวยา’ คาร์ลอสหัวเราะร่า มันยกดาบยักษ์ขึ้นตั้งรับ “เข้ามา! ให้ข้าได้เห็นว่าฮีลเลอร์ขยะจะทำอะไรได้นอกจากสวดอ้อนวอน!” ทันใดนั้น เรย์พุ่งตัวออกไป ร่างกายของเขาเป็นเพียงเส้นสายของแสงสีขาว ความเร็วที่เหนือกว่าความเร็วเสียงทำให้มิติรอบข้างบิดเบี้ยว แรงอัดอากาศมหาศาลกดทับจนพื้นหินด้านล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ในเสี้ยววินาทีนั้น ระบบในหัวของเรย์ส่งเสียงเตือนดังกึกก้อง [คำเตือน: ขีดจำกัดทางกายภาพ 98%... ปลดล็อกท่าไม้ตายลับ: ‘แสงแห่งการทำลาย’ (Destructive Light)] หมัดขวาของเรย์ไม่ได้พุ่งไปที่ดาบของคาร์ลอส แต่เขาเล็งเป้าหมายไปที่ ‘จุดบอด’ ของเกราะเพชรที่เชื่อมต่ออยู่กับหัวใจของศัตรู แสงสีขาวเข้มข้นจนมองไม่เห็นด้วยตาเปล่าพุ่งทะลุผ่านอากาศ ราวกับลำแสงจากสวรรค์ที่ต้องการเผาผลาญอเวจี “อ๊ากกกก!” เสียงร้องของคาร์ลอสขาดห้วง เมื่อหมัดของเรย์สัมผัสเข้ากับเกราะเพชร ความเย็นเยียบของพลังฮีลระดับ SSS ปะทะเข้ากับความร้อนแรงของพลังมาร เกิดเป็นคลื่นกระแทกสีเงินยวงแผ่กระจายไปทั่วห้องโถง ผนังหินหนาเตอะถล่มลงมาเป็นฉากๆ มันไม่ใช่การต่อยแบบปกติ แต่มันคือการ ‘ฮีล’ จนเซลล์ของบอสโอเวอร์โหลดจนระเบิดจากภายใน! เมื่อฝุ่นควันจางลง คาร์ลอสทรุดเข่าลงกับพื้น เกราะเพชรระดับตำนานที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีวันแตกสลาย บัดนี้มีรอยร้าวขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงกลาง และรอยร้าวนั้นกำลังขยายตัวด้วยแรงดันมหาศาลจากพลังเวทที่เรย์อัดเข้าไป “เป็นไปไม่ได้... พลังฮีล... มันทำลายเนื้อเยื่อมารได้ยังไง...” คาร์ลอสพึมพำด้วยความตื่นตระหนก เลือดสีดำไหลทะลักออกมาจากรอยร้าวของเกราะ เรย์ยืนมองร่างที่กำลังสั่นสะท้านของศัตรูด้วยใบหน้าที่ไร้อารมณ์ เขาเดินเข้าไปใกล้ช้าๆ ทีละก้าว ทุกย่างก้าวที่เขาวางเท้าลง พื้นดินที่แตกสลายก็ค่อยๆ ประสานกันใหม่ด้วยพลังที่เหลือล้นในตัวเขา “ความผิดพลาดของแกคาร์ลอส... คือการคิดว่าฮีลเลอร์มีไว้เพื่อรับใช้” เรย์ก้มตัวลงกระซิบข้างหูของจอมมารที่ไร้ทางสู้ “แต่จริงๆ แล้ว พวกเรามีไว้เพื่อตัดสินว่าใครสมควรได้รับชีวิตต่อ หรือใครสมควรดับสูญไปตลอดกาล” ทว่า ทันทีที่เรย์เตรียมจะปิดฉากด้วยหมัดสุดท้าย กลิ่นอายมรณะที่รุนแรงกว่าคาร์ลอสเป็นร้อยเท่าก็แผ่ซ่านออกมาจากรอยแยกของมิติที่เปิดออกกลางอากาศ ร่างเงาปริศนาในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวออกมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับเสียงตบมือที่เยือกเย็นและน่าสะพรึงกลัว “ยอดเยี่ยมมาก เรย์... พลังที่สั่นสะเทือนไปถึงบัลลังก์ของพวกเราแบบนี้ ไม่เสียแรงที่ฉันเฝ้ารอมานานนับร้อยปี” ร่างนั้นเปิดหมวกคลุมเผยให้เห็นใบหน้าที่เรย์จำได้ติดตา... ใบหน้าที่ควรจะตายไปพร้อมกับความทรงจำในอดีตของเขาที่ถูกทอดทิ้งในดันเจี้ยนชั้นแรก คนที่ทรยศเขาตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเข้าสู่เส้นทางฮีลเลอร์ เรย์ชะงักค้าง หมัดที่เตรียมจะตัดสินคาร์ลอสสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความแค้นที่ฝังรากลึกกำลังเดือดพล่านถึงขีดสุด ความตายของคาร์ลอสดูจะกลายเป็นเรื่องเล็กน้อยไปทันที เมื่อความจริงอันดำมืดเบื้องหลังผู้บงการที่แท้จริงได้ก้าวเข้ามาเผชิญหน้ากับเขาในวินาทีที่เขากำลังอ่อนแรงที่สุด... และคนคนนั้นคือคนที่เขาสาบานว่าจะสังหารด้วยมือของตัวเอง หวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับจุดเปลี่ยนครั้งสำคัญนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ! ด้วยความเคารพในฐานะนักเขียน หมอเทวะแรงก์ SSS ครับ