พิสูจน์ฝีมือ

“ถ้านายคิดว่าการเป็นฮีลเลอร์คือการยืนอยู่หลังแนวหน้าแล้วร่ายเวทง่อยๆ เพื่อยื้อชีวิตพวกขยะล่ะก็... กลับไปนอนอมนิ้วที่บ้านเถอะ เรย์” เสียงทุ้มต่ำดั่งหินบดกันของ ‘กัลป์’ หัวหน้าหน่วยแนวหน้าฉายา ‘กำแพงเหล็กไร้พ่าย’ ดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องโถงซ้อมรบกิลด์อันดับหนึ่ง สายตาที่คมกริบดุจเหยี่ยวของเขามองผ่านเกราะหนักสีเงินวาววับลงมายังชายหนุ่มร่างโปร่งที่ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้า เรย์ไม่ได้โต้ตอบด้วยวาจา เขาสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แล่นผ่านสันหลังเมื่อภาพสัญลักษณ์ของจอมมารคาร์ลอสที่เห็นบนอกอดีตหัวหน้ากิลด์เมื่อคืนยังคงติดตา แต่ในสถานการณ์ตรงหน้า กัลป์กำลังท้าทายเขาด้วยสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่ต้องการขยี้ผู้มาใหม่ให้จมดิน “การพิสูจน์ฝีมือ ไม่ได้ตัดสินที่คำพูดครับคุณกัลป์” เรย์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าแฝงด้วยกระแสอำนาจที่ทำให้บรรยากาศในห้องดูหนักอึ้งขึ้นอย่างประหลาด “หากผมทำให้คุณคุกเข่าได้ภายในสามกระบวนท่า คุณต้องยอมเปิดปากพูดเรื่องรอยสักประหลาดที่หน้าอกของอดีตหัวหน้ากิลด์คนนั้น” กัลป์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่า เสียงหัวเราะดังก้องจนพนักงานในกิลด์ที่แอบดูอยู่รอบนอกต้องถอยกรูด เขาเหวี่ยงโล่ขนาดยักษ์ในมือลงพื้นจนเกิดรอยร้าวเป็นทางยาว “ปากดี! งั้นก็เข้ามา! อย่าให้ฉันต้องเก็บกวาดเศษซากฮีลเลอร์ไร้น้ำยาเหมือนครั้งก่อนๆ ก็แล้วกัน!” ทันทีที่กัลป์ก้าวเท้าเข้าหา แรงปะทะจากสกิล ‘กำแพงศิลาพิฆาต’ ก็แผ่ซ่านออกมาจนอากาศรอบข้างสั่นสะเทือน เขาพุ่งตัวเข้าใส่เรย์ดั่งพายุคลั่ง โล่ในมือทำหน้าที่เป็นทั้งอาวุธและบังเกอร์ที่ไร้ช่องโหว่ เรย์ไม่ขยับหนี เขากลับหลับตาลงชั่วครู่ วินาทีนั้น พลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ของ ‘ฮีลเลอร์’ แทนที่จะถูกส่งออกไปเพื่อเยียวยา กลับถูกบีบอัดเข้าสู่หมัดขวาของเขาจนกลายเป็นแสงสีฟ้าครามเจิดจ้า *ระบบหมัดเทวะ: เปิดใช้งาน ‘ความเร่งเชิงฟื้นฟูขั้นสูงสุด’* “นี่ไม่ใช่การรักษา แต่เป็นการซ่อมแซม... โครงสร้างของคุณให้แตกสลายจากภายในครับ” เรย์ก้าวเท้าสั้นๆ แต่ทรงพลัง หลบวิถีโล่ได้อย่างหวุดหวิดเพียงปลายเส้นผม ก่อนจะปล่อยหมัดสวนกลับไปในช่องว่างระหว่างเกราะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น หมัดนั้นไม่ได้ดูรุนแรง แต่มันแฝงไว้ด้วย ‘การอัดฉีดพลังงานชีวิต’ จนเกินขีดจำกัดที่ร่างกายมนุษย์จะรับไหว *เปรี้ยง!* เสียงปะทะดังสนั่นราวกับฟ้าผ่ากลางห้องโถง ร่างของกัลป์ที่ดูเหมือนภูเขาเหล็กกลับชะงักกึก เส้นเลือดบนแขนของเขาปูดโปนขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งราวกับเนื้อเยื่อกำลังพยายามขยายตัวเกินขนาด แรงกระแทกจากหมัดของเรย์ไม่ได้ทำให้เกราะบุบ แต่พลังงานที่อัดเข้าไปกำลังทำลายล้างจากข้างใน กัลป์เบิกตากว้าง ความมั่นใจมลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความสับสนและหวาดกลัว “แก... แกทำอะไรกับร่างกายฉัน!” “ผมแค่ฮีลให้คุณมากเกินไป... จนร่างกายคุณรับไม่ไหวครับ” เรย์เดินเข้าไปประชิด พลิกตัวเตะตัดขาจน ‘กำแพงเหล็กไร้พ่าย’ เสียหลักล้มลงกับพื้น ก่อนจะกดหมัดลงบนอกของกัลป์ ตรงจุดเดียวกับที่เขาเห็นสัญลักษณ์จอมมารเมื่อคืน กัลป์หอบหายใจรุนแรง เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมออกมาตามไรผม ความหยิ่งยโสก่อนหน้านี้หายไปหมดสิ้น เขามองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง “แก... แกรู้เรื่อง ‘คาร์ลอส’ ได้ยังไง?” กัลป์กระซิบเสียงสั่น ในขณะที่เอลิน่า ซึ่งยืนสังเกตการณ์อยู่มุมมืดของระเบียงชั้นบนได้แต่กำดาบในมือแน่น แววตาของเธอสั่นไหวอย่างไม่อาจปิดมิด เรย์กระซิบตอบข้างหูของกัลป์ด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาพอๆ กับน้ำแข็งในขั้วโลก “เพราะไอ้สัญลักษณ์นั่น มันไม่ได้อยู่แค่บนตัวอดีตหัวหน้ากิลด์คนเดียว...” เรย์ดึงมือออก แล้วก้มลงมองที่ข้อมือของตัวเอง ซึ่งขณะนี้สัญลักษณ์สีดำทมิฬขนาดเล็กค่อยๆ ปรากฏขึ้นบนผิวหนังของเขาเอง ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อพลังงานของจอมมารที่ซ่อนอยู่ในกิลด์นี้ ทันใดนั้น เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับสูงสุดของกิลด์ก็ดังขึ้น! แสงสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วอาคาร พร้อมกับประตูทางเข้าหลักที่ถูกระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของอดีตหัวหน้ากิลด์ที่ควรจะหายสาบสูญไปนานนับสิบปี ก้าวเท้าเข้ามาในห้องโถงด้วยท่าทางแข็งทื่อ ดวงตาของเขาว่างเปล่าไร้ซึ่งชีวิต ทว่ากลับแผ่รังสีของจอมมารที่เข้มข้นจนคนทั้งกิลด์ต้องคุกเข่าลงด้วยความกดดันมหาศาล “เรย์...” เอลิน่าร้องเรียก แต่เสียงของเธอขาดห้วงเมื่อเห็นร่างนั้นเงยหน้าขึ้นมองมาที่พวกเขา “หนีไป... นั่นไม่ใช่คนแล้ว!” ขอบพระคุณที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางของหมัดเทวะนะครับ ผมสัญญาว่าจะเขียนตอนต่อไปให้ดุเดือดกว่าเดิมแน่นอนครับ