หมัดเดียวจอด

“ถอยออกไป เอลิน่า... ก่อนที่มือของผมจะเปื้อนเลือดคนกันเอง” เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้แรงลม ทว่าในความเรียบเฉยนั้นกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนอากาศรอบข้างดูจะหนักอึ้งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด บารอน แทงก์เกราะหนักระดับ S ผู้ซึ่งยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเรย์ ไม่ได้แสดงอาการเกรงกลัวแม้แต่น้อย เขาถ่มน้ำลายที่มีเลือดปนออกมาแล้วยันโล่เหล็กกล้าขึ้นประจันหน้า “แกมันก็แค่ฮีลเลอร์ที่หลงระเริงกับพลังชั่วคราว เรย์! อย่าคิดว่าการซ่อนตัวอยู่ในเงามืดแล้วใช้เล่ห์เหลี่ยมจะทำให้แกกลายเป็นพระเจ้าได้” บารอนตะคอก ก้าวเท้าสวบสาบพร้อมเสียงเกราะโลหะกระทบกันเป็นจังหวะที่ข่มขวัญ เอลิน่ากำด้ามดาบแน่นจนนิ้วซีดขาว ดวงตาคู่สวยของเธอสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อศัตรู แต่เป็นความหวั่นใจต่อสิ่งที่เธอกำลังเห็น เรย์ในตอนนี้ไม่ได้มีไอเวทแห่งการเยียวยาสีขาวนวลตาหลงเหลืออยู่เลย รอบกายเขาเต็มไปด้วยละอองพลังงานสีดำทมิฬที่บิดเบี้ยว มันคือพลังงานชนิดเดียวกันกับที่คาร์ลอสใช้ แต่มันถูกกลั่นกรองด้วยความเด็ดขาดที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า “บารอน ฟังผมนะ” เรย์ขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย “คุณเป็นแทงก์ที่ดีที่สุดที่ผมเคยฮีลให้... และนั่นคือเหตุผลที่ผมจะให้เกียรติคุณด้วยการจบเรื่องนี้ในหมัดเดียว” “อย่ามาล้อเล่น!” บารอนคำรามลั่น โล่เหล็กขนาดมหึมาพุ่งเข้าใส่เรย์ด้วยความเร็วสูงกว่าที่รูปร่างอันเทอะทะของเขาควรจะทำได้ นี่คือสกิล 'ปะทะพยัคฆ์ทลายภูผา' ที่สามารถหยุดยั้งมังกรได้ทั้งตัว แต่เรย์กลับไม่ขยับหนี เขาเพียงแค่ยกฝ่ามือขึ้นช้าๆ ไม่ใช่ท่าป้องกัน ไม่ใช่การกางบาเรีย แต่มันคือท่วงท่าที่ดูเหมือนการวางมือลงบนแผลเพื่อรักษา เวทมนตร์สีขาวสะอาดตาสว่างวาบขึ้นที่ฝ่ามือของเรย์ในเสี้ยววินาที... แต่มันกลับถูกกลืนกินด้วยเปลวไฟสีดำที่พุ่งขึ้นจากฝ่ามือจนกลายเป็นสีม่วงเข้มจัดจ้าน *เปรี้ยง!* เสียงปะทะไม่ได้ดังเหมือนเหล็กกระทบเหล็ก แต่มันดังสนั่นราวกับฟ้าผ่าลงกลางทุ่งกว้าง แรงปะทะนั้นส่งคลื่นกระแทกกระจายออกไปจนฝุ่นผงบนพื้นดันเจี้ยนฟุ้งกระจาย เอลิน่าต้องยกแขนขึ้นบังหน้าเพื่อกันเศษหินที่กระเด็นมาตามแรงลม เมื่อฝุ่นจางลง ภาพที่เห็นทำเอาลมหายใจของเธอดับวูบ บารอนไม่ได้ปลิวออกไปตามแรงกระแทก เขายังยืนอยู่ที่เดิมในท่วงท่าตั้งโล่ ทว่าโล่เหล็กกล้าเกรด A ที่หนาถึงสามนิ้วของเขากลับมีรอยยุบเป็นรูปฝ่ามืออย่างชัดเจน ลึกจนโลหะด้านหลังปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ บารอนตาค้าง เลือดสีแดงสดพุ่งออกมาจากปากของเขาไม่หยุด ร่างกายที่เคยแข็งแกร่งราวกับภูเขาค่อยๆ ทรุดลงกองกับพื้น ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศจนได้ยินแม้แต่เสียงหัวใจที่เต้นรัวของเอลิน่า เรย์ลดมือลงอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า แต่มันไม่มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลย “สกิล 'ฟื้นฟูบาดแผล' ของผม... เมื่อเปลี่ยนผลลัพธ์จาก 'เยียวยาเซลล์ที่เสียหาย' ให้กลายเป็น 'เร่งอัตราการสลายตัวของโมเลกุล' มันก็ไม่ต่างอะไรกับค้อนปอนด์ที่ทุบผ่านเกราะเข้ามาถึงอวัยวะภายในโดยตรงหรอกครับ” “แก... แกมันปีศาจ...” บารอนเค้นเสียงออกมาได้เพียงแค่นั้นก่อนจะหมดสติไป เอลิน่าก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “เรย์... นายทำอะไรลงไป? นั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์ฮีลเลอร์แล้ว!” เรย์หันกลับมามองเธอ ดวงตาสีครามเข้มของเขาดูว่างเปล่าและลึกซึ้งราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับเดินตรงเข้าไปหาเอลิน่าจนระยะห่างลดเหลือเพียงหนึ่งคืบ กลิ่นอายของความตายผสมกับกลิ่นไอความสะอาดของน้ำยาฆ่าเชื้อโชยออกมาจากตัวเขาจนเธอรู้สึกใจสั่น “เอลิน่า ถ้าคุณอยากรู้ว่าผมคืออะไรกันแน่...” เรย์กระซิบข้างหูเธอ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ที่น่าขนลุก “ก็จงตามผมไปที่ใจกลางห้องโถงบอส แต่เตือนไว้อย่างหนึ่งนะ... อย่าได้พยายามหยุดผมอีก” เขากำลังจะก้าวเดินต่อไป แต่ทว่า... เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้นมาจากความมืดด้านหลังบัลลังก์บอส มันไม่ใช่เสียงของมอนสเตอร์ แต่เป็นเสียงรองเท้าหนังชั้นดีที่เหยียบลงบนพื้นหินอย่างใจเย็น เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างสูงโปร่งที่ก้าวออกมาจากเงามืด ร่างนั้นสวมชุดสูทสีขาวสะอาดตา แต่ใบหน้ากลับถูกสวมทับด้วยหน้ากากรูปหัวกะโหลกสีทองอร่าม “ช่างเป็นโชว์ที่งดงามจริงๆ เรย์” เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นจากภายใต้หน้ากากนั้น “ไม่เลวเลยสำหรับผู้กล้าที่ถูกระบบทอดทิ้ง... แต่เสียดายที่วันนี้ฉันไม่ได้มาเพื่อดูโชว์ ฉันมาเพื่อเก็บงานที่ค้างคาให้จบ” คาร์ลอสดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว พื้นห้องโถงทั้งหมดพลันสั่นสะเทือน บานประตูเหล็กขนาดมหึมาที่ปิดตายอยู่ถูกเปิดออก พร้อมกับกองทัพอัศวินโครงกระดูกที่สวมชุดเกราะทหารระดับสูงนับร้อยพุ่งทะลักเข้ามาล้อมพวกเขาทั้งสองคนไว้ เรย์หยุดเดิน เขาหันกลับไปมองคาร์ลอสด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันคือสายตาของนักล่าที่พบเหยื่อตัวจริง “ในที่สุดก็โผล่หัวออกมาเสียทีนะ คาร์ลอส” เรย์กล่าวพลางบิดข้อมือเบาๆ จนกระดูกนิ้วลั่นดังกรอบแกรบ “ผมกำลังรอที่จะชกหน้าคุณจนกว่าไอ้หน้ากากทองคำนั่นจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อยู่พอดีเลยครับ” ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาถึงตรงนี้นะครับ หวังว่าตอนถัดไปทุกท่านจะยังคงร่วมเดินทางไปกับผมครับ