ภารกิจดันเจี้ยนสีแดง

“คาร์ลอส... คุณจะไม่มีวันได้โอกาสนั้นเป็นครั้งที่สอง” เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำที่ไร้กระแสลม ทว่าในแววตาของเขากลับมีประกายสีทองจางๆ วูบไหวราวกับเปลวเพลิงที่ถูกกักขังอยู่ใต้ชั้นน้ำแข็ง มือขวาของเขากำแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน รัศมีสีขาวบริสุทธิ์ของเวทฟื้นฟูระดับสูงค่อยๆ เปลี่ยนสถานะเป็นไอความร้อนที่แผ่พุ่งออกมาจากหมัดจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว คาร์ลอสในหน้ากากทองคำแค่นหัวเราะ เสียงของเขาดูแปร่งหูเหมือนโลหะครูดกัน “ความแค้นทำให้เจ้าตาบอดเรย์ ความเมตตาของฮีลเลอร์น่ะหรือจะทำลายกำแพงแห่งโชคชะตาที่ข้าสร้างขึ้นได้?” ทว่าก่อนที่หมัดของเรย์จะได้พุ่งออกไป แรงสั่นสะเทือนมหาศาลก็จู่โจมเข้าใส่ฐานทัพกิลด์จนพื้นดินใต้เท้าพวกเขาร้าวฉาน สัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วโถงบัญชาการ เสียงไซเรนดังระงมราวกับเสียงกรีดร้องของพยานแห่งหายนะ “ดันเจี้ยนเบรก... ระดับหายนะ?” เอลิน่าก้าวเข้ามาขนาบข้างเรย์ ดวงตาของเธอคมกริบดุจคมดาบที่เพิ่งผ่านการลับ “คาร์ลอส... แกใช้ดันเจี้ยนสีแดงเป็นเครื่องมือเบี่ยงเบนความสนใจงั้นรึ?” “ไม่ใช่เบี่ยงเบน...” คาร์ลอสถอยหลังเข้าสู่เงามืดที่บิดเบี้ยว “แต่เป็นการเฉลิมฉลองการล่มสลายของพวกเจ้าต่างหาก ภารกิจครั้งนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อพวกเจ้า แต่มีไว้เพื่อให้พวกเจ้าได้เห็นว่า 'ความสิ้นหวัง' ของจริงมันมีรสชาติแบบไหน” ร่างของคาร์ลอสเลือนหายไปราวกับควันไฟ ทิ้งไว้เพียงกลิ่นกำมะถันจางๆ และสถานการณ์ที่บีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เรย์หันไปมองเอลิน่า เห็นได้ชัดว่าใบหน้าของเธอเคร่งเครียดกว่าครั้งไหนๆ ดันเจี้ยนสีแดงไม่ใช่เรื่องเล่นๆ มันคือจุดที่ช่องว่างมิติฉีกขาดอย่างถาวร หากไม่ปิดมันลงภายในหนึ่งชั่วโมง เมืองหลวงที่อยู่ห่างออกไปเพียงสิบกิโลเมตรจะหายไปจากแผนที่ “เรย์...” เอลิน่าเอ่ยเสียงต่ำ “ถ้าเราไปที่นั่น เราจะเสียโอกาสในการล่าตัวคาร์ลอสไปทันที แต่ถ้าเราไม่ไป—” “ผมรู้ครับ” เรย์ขัดขึ้น พลางหยิบถุงมือหนังสีขาวมาสวมอย่างใจเย็น “ในฐานะฮีลเลอร์ ผมคงปล่อยให้คนตายไม่ได้ แต่ในฐานะ 'คนที่จะต่อยหน้ามัน' ผมก็ต้องรักษาชีวิตของพวกเขาสิ่งเหล่านี้คือความรับผิดชอบของผมครับ” เขาสบตาเอลิน่า ความมุ่งมั่นในดวงตาของเรย์ไม่ใช่ความใจดีแบบคนเขลา แต่มันคือความเด็ดขาดของบุรุษที่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไรอยู่ เอลิน่าพยักหน้าเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนริมฝีปากที่เพิ่งตึงเครียด “งั้นไปกันเถอะ ไปโชว์ให้พวกสัตว์ประหลาดในนรกนั่นเห็นกันหน่อยว่า ฮีลเลอร์สายหมัดมันน่ากลัวแค่ไหน” ทั้งสองทะยานออกจากโถงบัญชาการสู่ท้องฟ้าที่บัดนี้กลายเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด กองทัพมอนสเตอร์ระดับสูงทะลักออกมาจากรอยแยกมิติ ราวกับฝูงแมลงที่หิวโหย เรย์ร่อนตัวลงบนพื้นดินที่แตกละเอียด ทันทีที่เท้าแตะพื้น เขาไม่ได้ร่ายเวทป้องกัน แต่เขากลับรวบรวมพลังเวทมนตร์สีขาวบริสุทธิ์ไว้ที่หมัดขวาจนมันส่องแสงสว่างจ้าดั่งดวงอาทิตย์ขนาดจิ๋ว “ขอโทษทีนะ” เรย์พึมพำกับมอนสเตอร์ระดับบอสที่พุ่งเข้ามาหมายจะฉีกร่างเขา “วันนี้ผมรีบ... ขออนุญาต 'ฮีล' ร่างกายพวกคุณให้แหลกคามือเลยแล้วกัน” เขาพุ่งตัวออกไปเหมือนกระสุนปืน หมัดที่อัดแน่นด้วยเวทฟื้นฟูมหาศาลปะทะเข้ากับเกราะของบอสมอนสเตอร์ เสียงกระดูกและเกราะแตกละเอียดดังสนั่นหวั่นไหว แรงกระแทกส่งร่างบอสมอนสเตอร์กระเด็นย้อนกลับไปทำลายกองทัพมอนสเตอร์ที่ตามมาเบื้องหลังจนราบเป็นหน้ากลอง เอลิน่าที่ตามมาติดๆ ถึงกับต้องชะงัก เธอเห็นเรย์ที่กำลังเดินหน้าต่อยหน้ามอนสเตอร์ทุกตัวที่ขวางทาง ราวกับว่าเวทฟื้นฟูที่เขามี ถูกนำมาใช้ในการ 'ยื้อ' ความเสียหายไว้ที่จุดเดียวแล้วอัดกลับไปแบบทวีคูณ “เรย์! ข้างหลัง!” เอลิน่าตะโกนเตือน เรย์หมุนตัวกลับ แต่ทว่าสิ่งที่เห็นกลับไม่ใช่บอสมอนสเตอร์ที่น่ากลัว มันกลับเป็นร่างของเด็กหญิงคนหนึ่งที่ถือคฑาสีดำสนิท ยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยน รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอดูไร้เดียงสาเกินไปสำหรับสถานที่แห่งนี้ “พี่ชาย... หน้ากากทองคำนั่นเขาฝากมาบอกว่า” เด็กหญิงคนนั้นพูดด้วยเสียงที่หวานใสจนน่าขนลุก “ขอบคุณที่ช่วย 'ฟื้นฟู' พลังงานมิติให้เขานะคะ” ความเย็นวาบแล่นปราดขึ้นมาตามไขสันหลังของเรย์ เมื่อเขามองไปที่รอยแยกมิติ เขาพบว่าแสงสีขาวที่เขาใช้ปะทะกับบอสเมื่อครู่ ไม่ได้หายไปไหน แต่มันถูกรอยแยกมิติดูดกลืนเข้าไปและกำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นเป็นเท่าตัว! นี่ไม่ใช่ดันเจี้ยนแตกเพื่อทำลายเมือง แต่มันคือกับดักที่ล่อให้เขามาใช้พลังเพื่อเปิดประตูมิติขนาดมหึมาที่รอคอยอยู่เบื้องหลัง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS นะครับ