ในฐานะหน่วยสนับสนุน

“ถอยไป เอลิน่า... ตรงนี้ไม่ใช่พื้นที่ของดาบ แต่มันคือเขียงของหมอ” เสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะดังออกมาจากข้อนิ้วของเรย์ ท่ามกลางความเงียบงันชวนขนลุกภายในห้องโถงกว้างที่ถูกปกคลุมด้วยไอหมอกสีเลือด บรรยากาศบีบคั้นจนอากาศดูหนาแน่นเหมือนปรอท เอลิน่าชะงักฝีเท้า มือที่กำด้ามดาบแน่นจนซีดเผือดเธอหันมามองเรย์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม แต่เมื่อสบเข้ากับดวงตาที่สงบนิ่งดั่งก้นบึ้งมหาสมุทรของเขา เธอก็ยอมถอยกลับมาหนึ่งก้าวโดยไม่โต้แย้ง เบื้องหน้าของพวกเขาไม่ใช่แค่บอสเลเวลสูง แต่มันคือ ‘ประตูมิติ’ ที่มีชีวิต ร่างอสูรศิลาที่บิดเบี้ยวเริ่มรวบรวมเศษซากวิญญาณรอบข้าง เสียงโหยหวนของมันดังสะท้อนก้องไปถึงกระดูกสันหลัง แต่นั่นกลับทำให้เรย์เหยียดยิ้มที่มุมปาก “การสนับสนุนที่ดี ไม่ใช่การยืนร่ายเวทอยู่ข้างหลังแล้วรอให้เพื่อนตายหรอกนะ” เรย์พูดเบาๆ พร้อมกับถอดถุงมือสีขาวสะอาดตาออก เผยให้เห็นรอยสักสีทองที่สั่นระริกอยู่บนหลังมือ พลังศักดิ์สิทธิ์สีขาวบริสุทธิ์เริ่มไหลเวียน แต่มันไม่ได้แผ่กระจายออกไปเป็นโล่คุ้มครอง มันกลับถูกบีบอัดลงไปที่หมัดขวาจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยวเป็นวงกว้าง “เรย์... นายจะทำอะไร พลังนั่นมัน... มันไม่ใช่เวทฟื้นฟูแล้ว!” เอลิน่าอุทาน เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาพุ่งตัวออกไปราวกับลูกกระสุนที่หลุดออกจากลำกล้อง ทิ้งรอยแตกบนพื้นหินไว้เบื้องหลัง ในฐานะฮีลเลอร์ที่ถูกลบศักดิ์ศรี เขารู้ดีว่าความเมตตาที่ไร้พลังนั้นก็แค่ขยะ แต่ในตอนนี้ เขากำลังจะแสดงให้เห็นว่า ‘การรักษา’ ในนิยามของเขามันเจ็บปวดแค่ไหน เขายกหมัดขึ้นเหนือหัว พลังศักดิ์สิทธิ์ที่เข้มข้นถึงขีดสุดถูกเปลี่ยนสถานะเป็นแรงปะทะมหาศาล เขาไม่ได้แค่จะต่อย แต่นี่คือ ‘การผ่าตัดด้วยหมัด’ “สกิล: วิถีฟื้นฟู-ระเบิดรหัสพันธุกรรม” ทันทีที่กำปั้นปะทะเข้ากับเกราะอกของบอสอสูร ไม่มีการกระเด็น ไม่มีการเบี่ยงทิศทาง พลังสีขาวทะลวงผ่านเกราะที่แข็งแกร่งที่สุดในระดับ S เข้าไปถึงแก่นพลังงานที่ซ่อนอยู่ภายใน บอสอสูรกรีดร้องด้วยเสียงที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบฉีกขาด เมื่อพลังแห่งการฟื้นฟูถูกอัดเข้าไปในจุดที่ไม่ควรอยู่ มันจึงเกิดการขยายตัวและทำลายล้างจากภายใน “การสนับสนุนที่แท้จริง คือการกำจัดต้นตอของความเจ็บปวดให้หายไป... ตลอดกาล” เรย์สบถเสียงต่ำ หมัดที่สองที่สามตามมาติดๆ ทุกครั้งที่หมัดกระทบเป้าหมาย ร่างของบอสอสูรจะถูกชะล้างด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์จนแตกสลายไปทีละส่วน เอลิน่ายืนตะลึง เธอเห็นเรย์ที่เคยเป็นเพียงฮีลเลอร์ผู้ถูกทอดทิ้ง บัดนี้เขากลายเป็นเทพเจ้าแห่งการทำลายล้างที่น่าเกรงขามที่สุดเท่าที่เธอเคยพบมา ทว่า ในวินาทีที่บอสร่างยักษ์กำลังจะสลายตัวไปจนหมดสิ้น รอยร้าวบนอากาศที่อยู่ด้านหลังมันกลับขยายใหญ่ขึ้น แรงดึงดูดมหาศาลเริ่มดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเข้าไป ประตูมิติที่แท้จริงไม่ได้ถูกเปิดออกด้วยความตายของบอส แต่มันถูกเปิดออกด้วย ‘พลังงานระดับสูง’ ที่เรย์เพิ่งใช้ไปเมื่อครู่! เรย์ชะงัก มือที่ยังคงมีแสงสีทองห่อหุ้มสั่นไหวเล็กน้อย เขาหันกลับมามองเอลิน่าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป “เราถูกหลอกแล้ว เอลิน่า...” เขากล่าวเสียงเรียบขณะที่พื้นดินใต้เท้าเริ่มแยกออกเป็นเหว “พลังของฉัน... มันคือ ‘กุญแจ’ ที่คาร์ลอสมันต้องการมาโดยตลอด” เสียงหัวเราะก้องกังวานดังออกมาจากประตูมิติที่เปิดกว้าง ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทก้าวออกมาจากความมืดมิดนั้น ใบหน้าภายใต้ฮู้ดค่อยๆ เงยขึ้นเผยให้เห็นดวงตาสีเลือดที่คุ้นเคย “ขอบใจมากนะ เรย์... ที่ช่วยปลดล็อกประตูบ้านให้ข้าในที่สุด” คาร์ลอสเหยียดยิ้มพลางชี้ดาบมาที่หน้าอกของเรย์ “ตอนนี้... ถึงเวลาที่แกจะต้องเลือกแล้ว ว่าจะเป็นผู้พิทักษ์ประตู หรือจะกลายเป็น ‘ร่างสถิต’ ให้กับเจ้านายคนใหม่ของแกเสียเอง” ทันใดนั้น แสงจากประตูมิติก็ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นคือ... สกิลระบบของเรย์ที่เคยเตือนภัยกลับนิ่งสนิท ราวกับว่าตัวตนของคาร์ลอสที่ยืนอยู่เบื้องหน้านี้ ไม่ได้มีอยู่จริงในฐานข้อมูลของโลกใบนี้เลยแม้แต่น้อย ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของหมอผู้คลั่งหมัดในตอนที่ 17 นี้นะครับ แล้วพบกันในตอนต่อไปครับ