ความลับที่เริ่มเผย

"ทำไมถึงไม่สั่นล่ะครับ?" เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับบรรยากาศจนแทบหายใจไม่ออก เสียงของเขาราบเรียบ ทว่าแฝงไว้ด้วยความเย็นเยียบที่ขัดกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า สายตาของเขามิได้มองที่ใบหน้าของคาร์ลอส แต่มองทะลุผ่านร่างนั้นไป ราวกับกำลังเพ่งมองช่องว่างของมิติที่ไร้ตัวตน คาร์ลอสในชุดคลุมสีเข้มจัดจ้านเพียงเล็กน้อย เขายกมุมปากขึ้นยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา "ระบบของเจ้าเป็นของชั้นต่ำที่ทำได้เพียงแค่อ่านค่าจากโลกใบนี้ เรย์... เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าสิ่งที่อยู่นอกเหนือ 'กฎ' จะถูกตรวจพบโดยเครื่องมือที่ถูกออกแบบมาเพื่อจำกัดขอบเขตของมนุษย์ได้?" เอลิน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างเรย์กระชับด้ามดาบในมือแน่นขึ้นจนเส้นเลือดปูดโปน เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติที่สัญชาตญาณนักรบของเธอไม่เคยพบเจอมาก่อน แรงกดดันมหาศาลจากคาร์ลอสไม่ได้พุ่งออกมาจากร่างกาย แต่มันเหมือนกับ 'ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น' ทั้งที่ชายคนนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเธอเพียงไม่กี่ก้าว "เรย์ ถอยออกมา" เอลิน่าสั่งเสียงต่ำ สายตาไม่ละจากเป้าหมาย "ระบบของนาย... มันกำลังพยายามบอกอะไรบางอย่างหรือเปล่า?" เรย์ไม่ได้ขยับตัว เขาแค่กำหมัดแน่นจนเกิดเสียงกระดูกลั่นเบาๆ พลังเวทสายขาวที่ควรจะเป็นพลังแห่งการรักษา กลับแปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผ่ออกมาจากกล้ามเนื้อแขนของเขา ระบบของเขาเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่การแจ้งเตือนระดับอันตราย ไม่มีค่าพลัง ไม่มีเลเวล ไม่มีแม้แต่ชื่อเรียกขาน สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงความว่างเปล่าสีดำสนิทที่แฝงตัวอยู่ในคราบของมนุษย์ "มันไม่ได้พยายามบอกอะไรหรอกครับเอลิน่า" เรย์กล่าวพลางก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว "แต่มันกำลัง 'ตื่นตระหนก' ในแบบที่ภาษาของมนุษย์ไม่สามารถตีความออกมาเป็นคำพูดได้" คาร์ลอสหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเหมือนเสียงโลหะเสียดสีกัน "เจ้าพยายามจะใช้หมัดนั่นต่อยข้าสินะ? หมัดที่ทำลายเกราะระดับตำนานได้ด้วยการฮีลที่ผิดเพี้ยน... ช่างน่าขบขัน เรย์ เจ้าคิดว่าพลังที่เจ้าภูมิใจนักหนานั่น มาจากไหนกันแน่?" คำพูดของคาร์ลอสทำเอาเรย์ชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนตั้งคำถามกับที่มาของพลังของเขา แต่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าความลับที่เขาซ่อนไว้ กำลังถูกฉีกกระชากออกมาต่อหน้าต่อตาคนอื่น "คุณรู้อะไร?" เรย์ถาม เสียงเริ่มสั่นด้วยความโกรธ "ข้าไม่ได้รู้อะไรเลย" คาร์ลอสส่ายหน้าช้าๆ เดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรย์มากขึ้น ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวผ่าน พื้นหินภายใต้เท้าของเขากลับกลายเป็นสีเทาและแตกร้าวราวกับถูกสูบพลังชีวิตไปจนหมดสิ้น "ข้าแค่สงสัยว่า... ฮีลเลอร์อย่างเจ้า เหตุใดจึงมี 'ค่าสถานะ' ที่ไม่มีอยู่ในฐานข้อมูลของระบบพระเจ้าตั้งแต่แรกเริ่ม การที่เจ้ามีอยู่จริงต่างหากที่เป็นความผิดปกติของโลกใบนี้" เอลิน่าเบิกตากว้าง เธอหันไปมองเรย์ด้วยความสับสน "เรย์... ที่เขาพูดหมายความว่ายังไง? ที่นายบอกว่านายเป็นแค่ฮีลเลอร์ที่ได้รับพรจากระบบ... มันมีอะไรมากกว่านั้นงั้นเหรอ?" เรย์นิ่งเงียบ แววตาของเขาซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ดีว่าหากเขาอธิบายออกไปว่าระบบนี้เขาไม่ได้มาด้วยโชคชะตา แต่มันคือสิ่งแปลกปลอมที่เขาได้รับมาหลังจากเหตุการณ์การทรยศในครั้งนั้น ความไว้วางใจที่เอลิน่ามีให้เขาอาจจะพังทลายลงในพริบตา "อย่าฟังมันครับ" เรย์กระซิบ "มันแค่กำลังปั่นหัวเรา" "ปั่นหัวงั้นหรือ?" คาร์ลอสหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงหนึ่งช่วงแขน ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีม่วงเข้มราวกับอวกาศที่ไร้จุดจบ "ลองถามตัวเองดูเถิดเรย์ หากเจ้าเป็นเพียงฮีลเลอร์ทั่วไป ทำไมตัวตนของเจ้าถึงไม่มี 'เส้นด้ายแห่งโชคชะตา' ผูกติดอยู่กับโลกใบนี้เลยแม้แต่เส้นเดียว... เจ้ามันก็เป็นแค่ 'สิ่งของ' ที่หลุดร่วงมาจากที่ไหนสักแห่ง เหมือนกับข้านั่นแหละ" บรรยากาศในห้องโถงเริ่มบิดเบี้ยว แสงไฟจากคบเพลิงถูกดูดกลืนเข้าสู่ร่างของคาร์ลอสจนมืดมิด เรย์สัมผัสได้ถึงกระแสพลังบางอย่างที่วิ่งผ่านร่างกาย มันไม่ใช่เวทมนตร์ ไม่ใช่ปราณ แต่มันคือ 'ข้อมูล' ที่ไหลเข้าสู่สมองของเขาอย่างรุนแรงจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือน เขามองเห็นภาพนิมิต... ไม่ใช่ภาพของโลกใบนี้ แต่มันคือทุ่งสีขาวโพลนที่ไม่มีที่สิ้นสุด และที่นั่นมีหน้าจอสีฟ้าใสลอยอยู่นับล้านจอ แต่ละจอมีชื่อของคนบนโลกนี้อยู่ แต่ทว่า... จอที่อยู่ตรงหน้าเขา กลับไม่มีชื่อ ไม่มีรูปภาพ และถูกทำเครื่องหมายด้วยสัญลักษณ์ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน "ความลับที่เจ้าพยายามฝังไว้... มันกำลังเน่าเฟะอยู่ในจิตวิญญาณของเจ้าแล้ว" คาร์ลอสยกมือขึ้นช้าๆ นิ้วเรียวยาวชี้ไปที่หน้าอกของเรย์ "เจ้าไม่ใช่ผู้กล้า และเจ้าก็ไม่ใช่ฮีลเลอร์... เจ้าคือ 'บั๊ก' ที่ถูกสร้างมาเพื่อทำลายระบบของดันเจี้ยนนี้ตั้งแต่ต้น" เรย์กัดฟันกรอด ความเจ็บปวดจากการถูกกระชากความทรงจำทำให้เขาร้องออกมา แต่ในขณะเดียวกัน พลังมหาศาลที่ไม่เคยสัมผัสได้มาก่อนก็กำลังพลุ่งพล่านออกมาจากจุดที่คาร์ลอสชี้ "ฉันไม่สนว่าฉันคืออะไร!" เรย์ตะโกนลั่น รวบรวมพลังเวททั้งหมดไว้ที่หมัดขวาของเขา "ต่อให้ฉันจะเป็นบั๊ก หรือจะเป็นอะไรก็ตาม... ถ้าการกำจัดแกคือสิ่งที่ระบบนี้ต้องการ ฉันก็จะทำมันให้ดู!" ทว่าก่อนที่หมัดของเรย์จะพุ่งเข้าปะทะ ร่างของคาร์ลอสกลับสลายกลายเป็นละอองสีดำ แล้วไปปรากฏตัวอยู่ด้านหลังของเอลิน่าแทน มือของเขาสัมผัสที่ไหล่ของหญิงสาวเบาๆ ขณะที่เสียงกระซิบที่แสนเย็นชาดังขึ้นข้างหูของเธอ "ถามเขาดูสิ... ว่าทำไมระบบถึงเตือนว่าเรย์เป็นศัตรูร้ายแรงที่สุดของมนุษยชาติ ทันทีที่เขาใช้สกิลฟื้นฟูครั้งสุดท้าย" เรย์ชะงักกึก หมัดของเขาสั่นสะท้าน ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะระบบที่เคยเงียบสนิทมาตลอด... จู่ๆ ก็ส่งข้อความเตือนภัยสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าเขาเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือน [⚠️ คำเตือนระบบ: ตรวจพบตัวตนที่แท้จริงของ 'เรย์' - อัตราการทำลายล้างสมดุล: 99.9% - กรุณาตัดสินใจ: จะทำการรีเซ็ตตัวตนของเป้าหมาย... หรือจะให้เขา 'ตื่น' ขึ้นมาในฐานะสิ่งที่ร้ายกาจที่สุดในดันเจี้ยน?] ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงบทนี้นะครับ หวังว่าปริศนาที่ซ่อนอยู่จะทำให้ทุกท่านอยากรู้บทสรุปของเรย์ไปพร้อมกับผมครับ!