บอสตัวแรกของทวีป

"ถ้าแกคิดจะรีเซ็ตฉัน ก็ลองดูว่าระบบงี่เง่านี่จะทนแรงหมัดของฮีลเลอร์คนนี้ได้กี่วินาที" เรย์พึมพำกับความว่างเปล่า เสียงของเขาเย็นเยียบจนเกล็ดน้ำแข็งเกาะตัวบนถุงมือสีขาวสะอาด เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานที่กระพริบถี่ยิบอยู่ตรงหน้าไม่ได้ทำให้เขาสั่นคลอน แต่กลับทำให้อะดรีนาลีนในกายสูบฉีดจนเส้นเลือดข้างขมับเต้นตุบๆ นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แต่มันคือการประกาศสงครามกับกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ เบื้องหน้าของเรย์ ดันเจี้ยนรอยแยกที่ควรจะเป็นเพียงเขาวงกตหินธรรมดา กลับบิดเบี้ยวกลายเป็นห้วงมิติสีม่วงคล้ำ พื้นดินสั่นสะเทือนดั่งหัวใจที่กำลังจะระเบิด กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งไปทั่วอากาศ มันคือบอสตัวแรกของทวีป 'คาร์ลอสในร่างเงา' ที่ถูกอัญเชิญออกมาด้วยความผิดพลาดของระบบที่พยายามกำจัดตัวตนของเรย์ทิ้ง "เรย์! ถอยออกมาตรงนั้นเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของเอลิน่าดังแว่วมาจากด้านหลัง เธอพุ่งตัวเข้ามาพร้อมดาบศักดิ์สิทธิ์ที่ห่อหุ้มด้วยเปลวไฟสีเงิน แววตาของเธอสั่นระริก ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อบอส แต่เป็นความตื่นตระหนกเมื่อเห็นออร่าสีดำทมิฬที่เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างของเรย์ พลังงานเวทสีขาวบริสุทธิ์ที่เคยใช้รักษาชีวิตผู้คน บัดนี้กลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นกระแสพลังงานพิฆาตที่รุนแรงจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เรย์ไม่หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่กระชับถุงมือฮีลเลอร์ที่เปื้อนคราบเลือดของมอนสเตอร์ระดับสูง "เอลิน่า... ถ้าคุณเชื่อใจผม จงก้าวถอยหลังไปสามก้าว แล้วอย่ากะพริบตาเด็ดขาด" "แต่นั่นมัน... มันไม่ใช่ระดับที่มนุษย์จะรับมือได้นะ! เรย์ คุณกำลังจะเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!" เอลิน่ากัดฟันแน่น มือของเธอจับด้ามดาบจนขาวซีด เธอเป็นคนแรกที่มองเห็นความเจ็บปวดในแววตาของเขา—ความเจ็บปวดจากการถูกโลกที่เขารักทรยศซ้ำแล้วซ้ำเล่า เรย์แสยะยิ้มที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่สุภาพบุรุษคนหนึ่งไม่ควรมี "โลกนี้สอนผมว่า การเป็นคนดีมันไร้ความหมาย ผมเลยตัดสินใจแล้ว... จะเป็นหมอที่รักษาทุกอย่างให้หายขาด แม้กระทั่งไอ้ระบบเน่าๆ นี่ด้วยการอัดให้มันพังคามือ" บอสตัวมหึมาที่อยู่ตรงหน้าคำรามสนั่น มวลพลังเวทมหาศาลพุ่งเข้าจู่โจมด้วยความเร็วเหนือเสียง เรย์ไม่หลบ เขาเพียงแค่ก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รวบรวมพลังเวททั้งหมดเข้าที่หมัดขวา—ไม่ใช่พลังเวทเพื่อฟื้นฟู แต่เป็นพลังเวทเพื่อ 'ทำลาย' *‘สกิล: หัตถ์เทพพิฆาต (Divine Overdrive)’* หมัดของเรย์ปะทะเข้ากับเกราะป้องกันมิติของบอสอย่างรุนแรงจนเกิดคลื่นกระแทกสีขาวสว่างวาบไปทั่วทั้งดันเจี้ยน พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่แตกละเอียดกลายเป็นผุยผง เอลิน่าถูกแรงกระแทกจนต้องกางบาเรียป้องกันตัวสุดกำลัง ในขณะที่เรย์ยังคงยืนหยัดด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น "แกบอกว่าฉันเป็นตัวทำลายสมดุลใช่ไหม?" เรย์แค่นเสียงถามเงาสีดำที่อยู่ตรงหน้า ในขณะที่กำปั้นของเขายังคงฝังลึกอยู่ในเกราะของบอสที่กำลังร้าว "งั้นก็มาดูว่า สมดุลที่แกสร้างขึ้นมา มันจะรับหมัดของฉันได้นานแค่ไหน!" เขาสะบัดแขนซ้ายที่บรรจุพลังฮีลระดับสูงสุดเข้าใส่จุดอ่อนของเกราะ แต่แทนที่จะเป็นการรักษา มันกลับเป็นการปล่อยพลังเวทกระแทกจากภายในจนเกราะมิติแตกร้าวออกเป็นเสี่ยงๆ บอสระดับทวีปส่งเสียงกรีดร้องที่ฟังดูไม่เหมือนเสียงของสิ่งมีชีวิต แต่มันคือเสียงของกลไกโลกที่กำลังพังทลาย เอลิน่ามองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน เรย์ที่เธอเคยรู้จักผู้มีรอยยิ้มอ่อนโยน บัดนี้กลายเป็นนักฆ่าผู้ไร้ความปราณีที่สยบทุกอย่างด้วยสองมือเปล่า ทว่าในจังหวะที่ทุกอย่างดูเหมือนกำลังจะเป็นไปตามแผนของเรย์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปกลับดังขึ้นในโสตประสาทของทุกคน—ไม่ใช่แค่เรย์ แต่เป็นเสียงที่ก้องไปทั่วทั้งทวีป [ประกาศจากระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงระดับพระเจ้า... ผู้เล่นเรย์ ถูกระบุว่าเป็นภัยคุกคามลำดับที่ 0] [คำสั่งถาวร: ดำเนินการกำจัดทิ้งโดยสมบูรณ์... เริ่มการเรียกใช้ 'คุกแห่งนิรันดร์' ณ บัดนี้] ท้องฟ้าเหนือดันเจี้ยนรอยแยกแยกออกเป็นสองส่วน วงเวทย์อักขระโบราณสีทองอร่ามปรากฏขึ้นเหนือหัวเรย์ เอลิน่าเบิกตากว้างเมื่อเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังม่านหมอก—เงาที่อยู่ตรงหน้าไม่ใช่บอสที่ถูกอัญเชิญมาเพื่อขวางทาง แต่เป็นหุ่นเชิดที่คอยล่อให้เรย์ใช้พลังจนถึงขีดจำกัดเพื่อเปิดทางให้ 'ผู้คุมกฎ' ปรากฏตัว "เรย์! หนีไป! มันคือกับดัก!" เรย์เงยหน้ามองวงเวทย์สีทองที่กำลังจะบดขยี้เขา แววตาของเขาไม่ได้มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันมามองเอลิน่าด้วยสายตาที่สงบนิ่ง ราวกับเขารู้อยู่แล้วว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น "ไม่ต้องห่วงครับ เอลิน่า" เขากล่าวพลางปลดปล่อยพลังเวทสีดำทมิฬออกมาคลุมร่างจนมิด "ถ้าพวกเขาอยากให้ผมตาย ผมก็จะเป็นคนเปิดประตูไปหาพวกเขาเอง" ในวินาทีที่วงเวทย์สีทองจะกระแทกลงมา เรย์ไม่ได้ก้าวถอยหลัง แต่เขากลับกระโดดขึ้นฟ้า พุ่งตรงเข้าหาวงเวทย์นั้นด้วยหมัดที่ห่อหุ้มด้วยพลังทำลายล้างที่รุนแรงกว่าครั้งไหนๆ ทันใดนั้น ร่างของชายปริศนาในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ก็ก้าวออกมาจากรอยแยกของมิติ เขาหยุดหมัดของเรย์ไว้ได้ด้วยเพียงนิ้วเดียว "เจ้าทำเกินไปแล้ว เรย์... ในฐานะที่เจ้าเคยเป็นฮีลเลอร์ที่เก่งที่สุด ข้าจะให้โอกาสเจ้าครั้งสุดท้าย" ชายปริศนาคนนั้นคือใครกันแน่? และทำไมเรย์ถึงดูเหมือนจะรู้จักคนคนนี้เป็นอย่างดี? ท่ามกลางเสียงแตกสลายของมิติที่กำลังจะถล่มลงมา เรย์กลับยิ้มตอบและเอ่ยชื่อที่ทำให้หัวใจของเอลิน่าต้องหยุดเต้น "นึกว่าใคร... ที่แท้ก็เป็นแกเองสินะ 'พระเจ้าที่ถูกลืม' ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็อย่าหวังว่าจะได้กลับไปตัวเปล่าเลย" ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ