พลังฮีลเลอร์พลิกสถานการณ์

"แกพูดมากเกินไปแล้ว คาร์ลอส" เสียงของเรย์ราบเรียบราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม ทว่าแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้อากาศรอบกายบิดเบี้ยว เขากระชับถุงมือสีขาวสะอาดตา—เครื่องหมายการค้าของฮีลเลอร์ผู้มีจิตใจโอบอ้อมอารีที่ใครต่างก็ประมาท—ก่อนจะสะบัดข้อมือเบาๆ จนเกิดเสียงลั่นของกระดูกที่แฝงไปด้วยไอสังหาร เบื้องหน้าของเขาคือจอมมารคาร์ลอส ผู้ซึ่งกำลังแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเขี้ยวสีเงินวาววับ มันยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพังของดันเจี้ยนชั้นที่ 20 กลิ่นคาวเลือดผสมกับไอเวทมนตร์เหม็นสาบฟุ้งกระจายไปทั่ว ในขณะที่เอลิน่าและสมาชิกกิลด์แนวหน้าของเธอกำลังหอบหายใจรวยริน ร่างกายของพวกเขาสะบักสะบอมจากการถูกบดขยี้ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็น "พระเจ้าที่ถูกลืมงั้นหรือ?" เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาเย็นชาของเขาจ้องเขม็งไปที่ดวงตาคู่ที่สองของคาร์ลอสที่เริ่มเปิดออก "เรียกข้าด้วยฉายาจอมปลอมนั่นอีกครั้ง ข้าจะทำให้กระดูกทุกชิ้นของแกแหลกละเอียดเป็นผงด้วย 'เวทรักษา' ของข้าเอง" "โอ้... ดูความมั่นใจนั่นสิ" คาร์ลอสหัวเราะร่า ยกมือขึ้นชี้หน้าเรย์ "แกมันก็แค่ฮีลเลอร์ที่พยายามเล่นบทฮีโร่ ในโลกที่พังทลายใบนี้ แกไม่มีวันเอาชนะกฎของข้าได้หรอก!" สิ้นเสียงคำราม ดินที่พื้นสั่นสะเทือน ค่ายกลสีเลือดขนาดมหึมาปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของเรย์และพรรคพวก แรงดึงดูดมหาศาลกดทับร่างของเอลิน่าจนเธอทรุดลงกับพื้น ดาบในมือของเธอเริ่มร้าวราน ราวกับว่าตัวตนของเธอถูกลบออกจากระบบนี้ "เรย์... ถอยไป..." เอลิน่ากัดฟันกรอด เลือดสีสดไหลซึมจากมุมปาก "นี่มันไม่ใช่ระดับที่เราจะรับมือได้..." เรย์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึก จินตนาการถึงกระแสพลังเวทสีขาวบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นชีพจรของเขา แทนที่จะปล่อยให้มันเยียวยาแผลภายนอก เขากลับบังคับให้มัน 'บีบอัด' จนถึงขีดสุด เปลี่ยนความเมตตาให้กลายเป็นความอำมหิต "เอลิน่า... ความเจ็บปวดคือสิ่งเตือนใจว่าเรายังมีชีวิตอยู่" เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น "และหน้าที่ของฉัน คือการทำให้ชีวิตนั้น... แข็งแกร่งจนไม่มีใครทำลายได้" เขาก้าวเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายของเขาส่องแสงสว่างจ้า แสงนั้นไม่ใช่แสงสีฟ้าอ่อนโยนของนักบวชทั่วไป แต่มันคือแสงสีทองที่ดุดันราวกับดวงอาทิตย์ที่กำลังโกรธเกรี้ยว **[สกิลลับระดับ SSS: ปณิธานแห่งหมอเทวะ - รัศมีพิทักษ์ไร้พ่าย]** คลื่นพลังเวทระเบิดออกมาจากตัวเรย์ กลายเป็นวงแหวนรัศมีที่ครอบคลุมทุกคนในกลุ่ม ทันใดนั้น ความเจ็บปวดที่ฉีกทึ้งร่างกายของเอลิน่าและคนอื่นๆ ก็พลันหายไป แทนที่ด้วยความรู้สึกร้อนระอุที่แล่นพล่านไปทั่วเส้นเลือด พลังโจมตีที่เคยเหือดแห้งกลับปะทุขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง 200%... ไม่ใช่แค่พลังกาย แต่คือเจตจำนงที่จะทำลายล้างทุกสิ่งที่ขวางหน้า "นั่นมัน... พลังอะไรกัน?" สมาชิกกิลด์คนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นดาบของตนเองเริ่มสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม คาร์ลอสชะงัก สีหน้าเย่อหยิ่งหายไปทันที "เป็นไปไม่ได้! แกเปลี่ยนเวทซัพพอร์ตให้กลายเป็นบัฟเสริมความเสียหายงั้นหรือ? แกทำลายสมดุลของระบบได้อย่างไร!" "สมดุลน่ะเหรอ?" เรย์เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว ปรากฏตัวต่อหน้าจอมมารในชั่วพริบตา "ฉันไม่ได้ทำลายมัน... ฉันแค่กำลังปรับปรุงมันใหม่ให้เข้ากับ 'หมัด' ของฉันต่างหาก" เขาง้างหมัดขึ้น แสงสีทองรวมตัวกันที่กำปั้นจนกลายเป็นมวลพลังงานอัดแน่นที่สั่นสะเทือนมิติตรงหน้า หมัดนั้นไม่ได้เพียงแต่จะต่อย แต่ความกดอากาศที่ถูกสร้างขึ้นจากการฟื้นฟูเซลล์กล้ามเนื้อให้ขยายตัวเกินขีดจำกัด ทำให้ทุกการเหวี่ยงหมัดรุนแรงกว่าการโจมตีของนักรบที่แข็งแกร่งที่สุดในอาณาจักร *ปัง!* เสียงปะทะดังสนั่นกึกก้องไปทั่วดันเจี้ยน ร่างของจอมมารคาร์ลอสกระเด็นทะลุกำแพงหินหนาเตอะจนพังทลายเป็นแถบๆ เอลิน่าที่เห็นโอกาสจึงพุ่งตัวตามไปพร้อมกับดาบที่เรืองรองด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ ทุกคนในกิลด์ตื่นตัวขึ้นราวกับได้รับพลังชีวิตใหม่ พวกเขากระโจนเข้าใส่กองทัพปีศาจที่เหลือด้วยความเหิมเกริมเกินขีดจำกัด ในขณะที่การต่อสู้กำลังดุเดือด เรย์กลับยืนนิ่งอยู่กลางสมรภูมิ สายตาของเขามองไปที่หน้าต่างระบบที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า—หน้าต่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานะฮีลเลอร์ **[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'พระเจ้าที่แท้จริง' รหัสผู้ใช้หมายเลข 001 กำลังเข้าสู่การควบคุมดันเจี้ยน]** หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะ เขาไม่ได้ตกใจที่ระบบแจ้งเตือน แต่เขาสังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของดันเจี้ยน ร่างนั้นสวมชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ แต่ใบหน้ากลับว่างเปล่าไม่มีดวงตา จมูก หรือปาก... มีเพียงรอยยิ้มที่วาดขึ้นด้วยเส้นสีดำสนิท "นึกว่าใคร..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงนั้นเย็นเยียบกว่าจอมมารคาร์ลอสหลายเท่า "ที่แท้แกก็คือคนที่ส่งฉันมายังโลกที่บิดเบี้ยวนี่สินะ" บุคคลปริศนาค่อยๆ ลอยลงมากลางอากาศ ทุกสิ่งที่ผ่านร่างของมันไปกลับกลายเป็นความว่างเปล่า มันหยุดตรงหน้าเรย์และยกนิ้วขึ้นมาแตะริมฝีปากเป็นเชิงบอกให้เงียบเสียง "เจ้าทำเกินหน้าที่ไปหน่อยนะ หมอเทวะ" เสียงของมันไม่ได้ออกมาจากปาก แต่มันก้องอยู่ในจิตวิญญาณของเรย์โดยตรง "ในเมื่อเจ้าเลือกที่จะเปิดเผยพลังที่แท้จริงแล้ว... ข้าคงต้องลบกระดานทิ้ง แล้วเริ่มเกมใหม่ทั้งหมด" นิ้วของร่างปริศนาดีดออกไปเพียงเบาๆ ทันใดนั้น มิติรอบตัวเรย์ก็เริ่มแตกสลายราวกับกระจกที่ถูกทุบ ข้อมูลในระบบทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยรหัสสีแดงฉาน และสิ่งสุดท้ายที่เรย์เห็นก่อนที่โลกจะมืดดับลง คือเอลิน่าที่กำลังตะโกนชื่อเขาอยู่ไกลๆ พร้อมกับร่างของเธอที่ค่อยๆ เลือนหายไปในความว่างเปล่า เกมยังไม่จบ... แต่มันกำลังจะกลายเป็นนรกที่ไม่มีใครเคยจินตนาการถึง หวังว่าทุกท่านจะเพลิดเพลินไปกับความพลิกผันในบทนี้นะครับ แล้วพบกันในตอนหน้าครับ!