ของรางวัลจากระบบ

“กฎเกณฑ์งั้นหรือครับ?” เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยไอสังหารที่เย็นเยียบจนอากาศรอบตัวดูเหมือนจะกลายเป็นน้ำแข็ง เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองร่างของชายชราที่ทรุดตัวลงหลังฝากคำสาปแช่งนั้นไว้ ดวงตาของเรย์จับจ้องไปที่แสงสีฟ้าจางๆ ที่กำลังเต้นระบำอยู่ตรงหน้า—หน้าต่างระบบที่เพิ่งปรากฏขึ้นพร้อมกับสถานะ ‘ผู้เล่นนอกกฎ’ สีแดงฉาน *ติ๊ง!* [คำเตือน: ยูสเซอร์ ‘เรย์’ เข้าสู่โหมดเอาตัวรอด ภายใน 23 ชั่วโมง 59 นาที ผู้คุมกฎจากสภาฮันเตอร์จะเริ่มภารกิจกำจัดท่าน] [รางวัลความกล้าหาญ: ปลดล็อกไอเทมในตำนาน ‘ถุงมือศักดิ์สิทธิ์แห่งการพิพากษา (Divine Fist of Judgement)’] มือของเรย์สั่นเทา ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นเพราะพลังงานมหาศาลที่กำลังทะลักออกมาจากรอยแยกของมิติ มันคือพลังที่เขาเคยใช้ ‘ฮีล’ บาดแผลให้คนอื่น แต่วันนี้ พลังเวทสายขาวเหล่านั้นถูกบีบอัดจนกลายเป็นของเหลวสีทองที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือด มันไม่ได้มีไว้เพื่อรักษา แต่มีไว้เพื่อทำลายโดยเฉพาะ “ถ้าพวกท่านอยากได้หัวผมมากนัก ก็ลองส่งคนมาเก็บให้ได้สิครับ” เขากำหมัดแน่น พลังเวทสีทองไหลทะลักออกจากฝ่ามือเข้าสู่ถุงมือหนังสีขาวสะอาดที่ปรากฏขึ้นมาใหม่ มันไม่ใช่แค่ถุงมือธรรมดา บนหลังมือประดับด้วยอัญมณีสีครามที่ดูเหมือนดวงตาของเทพเจ้าที่กำลังจับจ้องมองความเสื่อมโทรมของโลกใบนี้ ทุกครั้งที่เขาขยับนิ้ว จะมีเสียงกระดูกลั่นเปรี๊ยะราวกับฟ้าร้อง ในจังหวะนั้นเอง ประตูกระจกของห้องโถงกิลด์ก็ถูกกระแทกเปิดออก เอลิน่าก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ดาบในมือของเธอยังสั่นระริกจากกลิ่นอายที่เธอเพิ่งสัมผัสได้จากระยะไกล “เรย์! นายทำอะไรลงไป? ฉันเพิ่งได้รับรายงานว่าสภาฮันเตอร์ประกาศให้ชื่อนายเป็นบุคคลอันตรายระดับ SSS... นายบ้าไปแล้วหรือเปล่า!” เอลิน่าชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นเรย์ยืนอยู่กลางไอสีทองที่ฟุ้งกระจาย ดวงตาของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ได้มีความอ่อนโยนของ ‘ฮีลเลอร์ผู้ใจดี’ หลงเหลืออยู่อีกแล้ว มีเพียงความนิ่งงันดุจผืนน้ำที่ก้นเหว เรย์หันกลับไปมองเธอด้วยรอยยิ้มบางๆ “ผมแค่เลิกเป็นของเล่นในกระดานของพวกเขาน่ะครับ เอลิน่า คุณควรจะไปจากที่นี่นะ ก่อนที่กิลด์ของคุณจะซวยไปด้วย” “ฉันไม่ไป” เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอของพลังเวทที่เผาไหม้ “ถ้านายถูกตราหน้าว่าเป็นผู้เล่นนอกกฎ งั้นกิลด์ของฉันก็จะเป็นที่หลบภัยให้เอง ฉันไม่สนว่าสภาจะว่ายังไง ตราบใดที่นายยังเป็นคนเดียวที่รู้ว่าต้องต่อยตรงไหนเพื่อให้บอสตัวใหญ่ๆ พวกนั้นทรุดลงกับพื้นได้” “คุณใจดีเกินไปครับ” เรย์เดินเข้าไปหาเธอ ระยะห่างระหว่างทั้งสองคนน้อยลงจนได้ยินเสียงลมหายใจ “แต่คราวนี้มันต่างออกไป พวกเขาไม่ได้แค่ต้องการกำจัดผม พวกเขาต้องการ ‘ถุงมือ’ นี้... และผมก็เพิ่งรู้ตัวว่า ตัวผมเองนี่แหละ ที่เป็นบอสที่น่ากลัวที่สุดในดันเจี้ยนนี้” เขายกมือขวาขึ้น พลังเวทในถุงมือศักดิ์สิทธิ์สั่นไหวอย่างรุนแรงจนพื้นที่รอบๆ เกิดรอยร้าวเป็นสายใยแมงมุม แรงดันมหาศาลผลักเอลิน่าให้ต้องถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ “ไปเถอะครับ” เรย์กล่าวน้ำเสียงเรียบเย็น “เพราะอีกไม่กี่วินาที... จะไม่มีอะไรเหลืออยู่ตรงนี้แล้ว” *โครม!* ผนังห้องโถงกิลด์ถูกทลายลงด้วยแรงกระแทกจากภายนอก ฝุ่นควันตลบอบอวลไปทั่ว ชายชุดดำสวมหน้ากากกะโหลกเงินจำนวนหกคนกระโดดเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ กลิ่นอายของพวกมันไม่ใช่ฮันเตอร์ธรรมดา แต่เป็น ‘หน่วยล่าสังหาร’ ระดับหัวกะทิของสภา “เรย์... ส่งมอบถุงมือนั่นมา แล้วเจ้าจะได้รับความตายที่ไร้ความเจ็บปวด” หัวหน้าหน่วยล่าสังหารเอ่ยเสียงต่ำ เรย์ไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ถุงมือศักดิ์สิทธิ์เปล่งแสงจ้าจนคนทั้งห้องต้องหรี่ตา เขาไม่ได้มองพวกมันด้วยความโกรธ แต่มองด้วยความสงสาร เหมือนมองแมลงเม่าที่กำลังบินเข้ากองไฟ “ความเจ็บปวดงั้นหรือครับ?” เรย์เปรยเบาๆ ขณะที่ง้างหมัดขึ้น พลังเวทสีทองในอากาศถูกดึงมารวมตัวกันที่จุดเดียวจนเกิดเสียงหวีดหวิว “คุณน่าจะถามคนของสภาก่อนนะครับว่า... เคยเห็นหมัดที่ฮีลจนกระดูกแหลกละเอียดไหม?” วินาทีที่เขากระแทกหมัดลงกับอากาศ พลังงานไม่ได้พุ่งไปที่ศัตรูโดยตรง แต่มันบิดเบือนพื้นที่จนเกิดแรงกระแทกมหาศาล (Shockwave) กวาดร่างของมือสังหารทั้งหกคนกระเด็นทะลุกำแพงออกไปไกลกว่าร้อยเมตรทันที ทว่าท่ามกลางความเงียบงันหลังการโจมตี เอลิน่ากลับเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างหนึ่งที่ยืนนิ่งไม่ขยับอยู่ท่ามกลางควันไฟ ไม่ใช่ศัตรูคนเดิมที่เขาเพิ่งซัดกระเด็นไป แต่มันคือ ‘จอมมารคาร์ลอส’ ที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเรย์ด้วยรอยยิ้มที่ดูพึงพอใจเป็นอย่างมาก “ทำได้ดีมาก เรย์... ถุงมือนั่นเหมาะกับเจ้าจริงๆ” คาร์ลอสเอ่ยพร้อมกับยื่นมือออกมา “แต่เจ้าลืมไปอย่างหนึ่งนะ... ของรางวัลที่เจ้าได้รับจากระบบน่ะ จริงๆ แล้วมันคือ ‘หัวใจ’ ของข้าที่เจ้าเผลอหลอมรวมเข้าไปต่างหาก” สิ้นคำพูดนั้น เรย์ก็ทรุดลงกับพื้น ร่างกายของเขากระตุกอย่างรุนแรงเมื่อถุงมือที่ควรจะเป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ เริ่มกัดกินแขนขวาของเขาอย่างหิวโหย พร้อมกับเสียงหัวเราะก้องในโสตประสาทที่ตอกย้ำว่า... เกมนี้เขาไม่ใช่คนคุมกฎ แต่เป็นเพียงหมากที่กำลังถูกกลืนกิน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์ และผมหวังว่าทุกท่านจะยังไม่วางใจในพลังที่แสนหอมหวานนี้ไปพร้อมกับผมนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS