ดันเจี้ยนระดับ B ครั้งแรก

“สัญญาจ้างเหมาน่ะเหรอครับ? ของพรรค์นั้นมันก็แค่กระดาษเปื้อนหมึกสำหรับคนที่ไร้น้ำยาเท่านั้นแหละ” เสียงของชายร่างใหญ่ในชุดเกราะหนักสีเงินหม่นดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันของโถงหินอับชื้นภายในดันเจี้ยนระดับ B เขาคือหัวหน้าทีมสำรวจกิลด์ราชสีห์เหล็ก ผู้ที่เรย์เพิ่งได้รับคำสั่งให้มาสนับสนุนการสำรวจในครั้งนี้ กระดาษสัญญาในมือของเขาสั่นไหว ก่อนจะถูกขยำและทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใยดี เรย์ยืนนิ่ง ท่ามกลางความกดดันของสมาชิกในทีมอีกสี่คนที่ยืนล้อมรอบ เอลิน่าขยับตัวเข้ามาใกล้เขา มือของเธอวางอยู่บนด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว แววตาของเธอเต้นเร่าด้วยความโกรธ แต่เธอรู้ดีว่าตอนนี้พวกเขากำลังยืนอยู่หน้ากำแพงศิลาตันๆ ที่ไม่มีแม้แต่รอยแยก ไม่ใช่เวลาที่จะมาเปิดศึกภายใน “คุณกำลังทำลายข้อตกลงเรื่องค่าตอบแทนและการจัดสรรไอเทม” เรย์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้สั่นไหวแม้แต่น้อย แม้ความเย็นวาบจะแล่นผ่านสันหลังจากการถูกหักหลังซ้ำซาก แต่ภายใต้ความเยือกเย็นนั้น พลังงานเวทสีขาวบริสุทธิ์กำลังหมุนวนอยู่ในเส้นเลือดอย่างบ้าคลั่ง “ถ้าทีมเราไปต่อไม่ได้ เพราะคุณมัวแต่เล่นแง่แบบนี้ เราทุกคนก็จะตายในที่แห่งนี้” “ตายงั้นเหรอ?” ชายร่างใหญ่หัวเราะร่า “กิลด์ราชสีห์เหล็กไม่เคยมีคำว่าถอย ในเมื่อทางตันมันเปิดออกไม่ได้ด้วยกำลังของพวกเรา เราก็แค่รอให้พวกรีเจนเนอเรชันชั้นต่ำอย่างแก ช่วยเปิดรูให้หน่อยก็เท่านั้น หรือจะบอกว่า ‘ฮีลเลอร์’ อย่างแกทำไม่ได้?” เอลิน่าแค่นหัวเราะ “เรย์ นายไม่ต้องฟังมันหรอก เราถอยกันเถอะ ดันเจี้ยนระดับ B นี้มันไม่ปกติ พลังเวทของมอนสเตอร์ในนี้มันหนาแน่นเกินกว่าปกติไปมาก” เรย์ไม่ได้ตอบรับ แต่เขาก้าวเดินไปข้างหน้า สองเท้าเหยียบลงบนพื้นหินที่เต็มไปด้วยคราบเลือดเก่ากรัง ความเงียบเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจของทุกคนเต้นเป็นจังหวะกระชั้น เรย์หยุดอยู่ตรงหน้ากำแพงศิลาขนาดยักษ์ที่มีอักขระเวทสีดำสนิทประทับอยู่ มันไม่ใช่แค่หิน แต่มันคือ ‘ผนึก’ ที่ซับซ้อนเกินกว่าที่ฮันเตอร์ระดับ B ทั่วไปจะเข้าใจ “ผมเคยบอกคุณไปแล้วใช่ไหมครับ” เรย์พูดเบาๆ พร้อมกับถอดถุงมือสีขาวสะอาดตาออก เผยให้เห็นรอยสักรูปตราประทับแห่งพลังที่ข้อมือ “ว่าอย่ากวนประสาทคนที่เป็นคนคุมเลือดและลมหายใจของทีม ในเวลาที่ต้องการความตายที่สุด” เขาไม่ได้ร่ายเวทมนตร์รักษาเหมือนที่ทุกคนคาดหวัง เรย์กำหมัดแน่นจนเกิดเสียงลั่นของกระดูก ออร่าสีขาวจ้าพุ่งพรวดออกมาจากฝ่ามือ แต่มันกลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นสีฟ้าครามเข้มข้น พลังแห่งการฟื้นฟูที่ควรจะใช้สมานแผล กลับถูก ‘บิดเบือน’ ด้วยระบบหมัดเทวะให้กลายเป็นพลังทำลายล้างที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว *เปรี้ยง!* เรย์ชกเข้าที่กลางผนึกหินนั้นด้วยความเร็วสูง เสียงกระแทกไม่ได้ดังเหมือนหินกระทบหิน แต่มันดังเหมือนเสียงแก้วผลึกแตกกระจาย แรงปะทะนั้นส่งคลื่นกระแทกมหาศาลจนทุกคนในทีมต้องยกมือขึ้นป้องหน้า ผนึกที่ว่ากันว่าแข็งแกร่งที่สุดในระดับ B เริ่มร้าวราน ก่อนจะพังทลายลงเป็นผุยผงภายในพริบตา ทว่าสิ่งที่อยู่หลังกำแพงนั้น ไม่ใช่ทางเดินไปสู่ห้องบอส... แต่เป็นห้องโถงที่เต็มไปด้วยร่างของฮันเตอร์นับสิบที่ถูกตรึงด้วยโซ่สีดำ พลังงานชีวิตของพวกเขากำลังถูกสูบออกไปอย่างต่อเนื่อง “นี่มัน... คุกมนุษย์?” เอลิน่าอุทานเสียงหลง เรย์เบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคย กลิ่นอายของคนที่เขาสาบานว่าจะเด็ดหัวมันด้วยมือคู่นี้—จอมมารคาร์ลอส ร่างเงาสีดำค่อยๆ ก่อตัวขึ้นจากใจกลางห้องโถง มันยิ้มเหี้ยมเกรียมในขณะที่โยนร่างไร้วิญญาณของใครบางคนลงแทบเท้าเรย์ “ยินดีต้อนรับสู่กับดักที่ฉันเตรียมไว้ให้แกโดยเฉพาะ เรย์” เสียงของคาร์ลอสแหบพร่าและเย็นเยียบ “แกไม่ได้มาที่นี่เพื่อล่าบอส แต่แกมาที่นี่เพื่อเป็น ‘ภาชนะ’ ชิ้นสุดท้ายให้กับการจุติของฉัน” เรย์มองดูร่างที่พื้น และเขาก็แทบสิ้นสติเมื่อเห็นใบหน้าของคนผู้นั้น—นั่นคือหัวหน้ากิลด์คนก่อนที่หายสาบสูญไปเมื่อสามปีก่อน และบนหน้าอกของเขามี ‘รอยสัก’ เดียวกับที่เรย์มีอยู่ไม่มีผิดเพี้ยน! ความจริงที่ว่าพลังของเขาไม่ใช่ของขวัญ แต่เป็นคำสาปที่ถูกส่งต่อกันมาผ่านสายเลือดเริ่มชัดเจนขึ้น เรย์กำหมัดแน่นจนเลือดซึมออกมาจากฝ่ามือ เขาหันไปหาเอลิน่าที่ยังคงตกตะลึง “ถอยไปซะเอลิน่า... งานนี้คนเดียวผมเอาอยู่” ทันใดนั้น ผนังห้องโถงก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง และประตูทางออกเดียวที่พวกเขามีอยู่ก็ถูกปิดตายด้วยเงาสีดำสนิทที่ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างของ ‘ตัวเขาเอง’ อีกคนหนึ่งที่ดูบ้าคลั่งและเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหมอเทวะคนนี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ