รักษาก็แรง ต่อยก็ทะลุ

“กระจกเงาที่มีชีวิต… หรือแค่เศษซากความทรงจำที่บิดเบี้ยวกันแน่ครับ?” เรย์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับห้องโถงกว้าง เสียงของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาเข้มกลับวาวโรจน์ด้วยจิตสังหารที่เยือกเย็นเบื้องหน้าคือ ‘เงาสะท้อน’ ของตัวเขาเองที่สวมชุดฮีลเลอร์ขาดรุ่งริ่งเหมือนกับตอนที่เขาถูกทิ้งให้ตายในดันเจี้ยนระดับต่ำเมื่อปีก่อน แต่มันกลับแผ่รังสีแห่งความมืดมิดที่รุนแรงจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว เอลิน่ากระชับดาบในมือแน่น เหงื่อเย็นผุดพรายที่ขมับ เธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่ไม่ได้มาจากพลังเวทมนตร์ธรรมดา แต่มันคือ ‘ความแค้น’ ที่ถูกกลั่นกรองจนเข้มข้น “เรย์ ถอยไปข้างหลัง... หมอนั่นไม่ใช่แค่ภาพมายา มันมีตัวตนทางกายภาพที่อันตรายกว่าที่ตาเห็น!” เอลิน่าร้องเตือน ทว่าเรย์กลับขยับยิ้มที่มุมปาก—เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนเหลืออยู่แม้แต่น้อย “ไม่จำเป็นต้องถอยหรอกครับเอลิน่า ในเมื่อมันอยากเล่นบท ‘ตัวผมในอดีต’ ผมก็แค่ต้องทำหน้าที่ ‘หมอ’ ที่ดี ด้วยการรักษาความผิดพลาดนั้นให้หายไป… แบบถาวร” ทันใดนั้น เงาสะท้อนสีดำก็พุ่งเข้าใส่ด้วยความเร็วเหนือเสียง มือของมันที่ควรจะเป็นพลังรักษาเพื่อช่วยเหลือ กลับกลายเป็นกรงเล็บสีทมิฬที่พร้อมฉีกกระชาก เรย์ไม่หลบหลีก เขายืนนิ่งราวกับรูปปั้น ก่อนที่ระบบในหัวจะส่งเสียงแจ้งเตือนจังหวะหัวใจให้สอดประสานกับมานาสีขาวบริสุทธิ์ *ติ๊ง! ตรวจพบเป้าหมาย: ศัตรูจำลองจากความแค้น / ดำเนินการรีดเค้นพลังจาก ‘สกิลฟื้นฟูระดับ SSS’* เรย์ก้าวเท้าสั้นๆ เบี่ยงตัวหลบกรงเล็บที่เฉียดผ่านแก้มเพียงเสี้ยววินาที แรงลมจากหมัดของมันทำให้ผนังหินด้านหลังร้าวแตกกระจาย เขาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของร่างเงาแทนที่จะเบี่ยงตัวออกห่าง “รักษาความเจ็บปวดให้หมดสิ้น… ด้วยหมัดเดียว” กระแสมานาศักดิ์สิทธิ์ที่ปกติใช้ในการสมานแผล กลับถูกบีบอัดจนกลายเป็นของเหลวหนืดข้นในกำปั้นขวาของเรย์ แทนที่จะเป็นการปลดปล่อยพลังเพื่อฟื้นฟู มันถูกกักขังไว้ในรูปของแรงดันมหาศาลที่พร้อมจะระเบิดออกในจุดที่กระทบ! *ตู้ม!* หมัดที่ไม่มีชื่อพุ่งเข้าปะทะกลางอกของร่างเงาอย่างจัง แรงปะทะไม่ได้แค่กระแทกให้ร่างนั้นกระเด็นไป แต่มานาสีขาวที่ไหลเข้าสู่ร่างเงาผ่านทางหมัด กลับกลายเป็น ‘สารเร่งปฏิกิริยา’ ที่ทำให้โครงสร้างมานาของร่างเงาผิดเพี้ยนไปอย่างสิ้นเชิง ร่างสีดำที่ดูบ้าคลั่งชะงักงัน ผิวหนังที่ก่อตัวจากความมืดเริ่มปริแตกและสลายกลายเป็นละอองสีเทา มันกรีดร้องด้วยเสียงที่ฟังดูเหมือนเรย์ในยามที่กำลังสิ้นหวัง ก่อนจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่าที่เงียบสงัด เอลิน่าเบิกตากว้าง เธอเห็นทุกอย่างชัดเจน หมัดของเรย์ไม่ใช่แค่การต่อยทั่วไป แต่มันคือการ ‘ฮีล’ จนเกินขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิต จนร่างกายของศัตรูทนรับความบริสุทธิ์ของพลังไม่ไหวจนแตกสลายไปเอง “พลังนั่น… มันไม่ใช่ทักษะของฮีลเลอร์ทั่วไปแล้วเรย์ คุณทำอะไรลงไป?” เอลิน่าถามด้วยความตกตะลึง เรย์หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับหยดเลือดที่ขอบปากของตัวเองอย่างใจเย็น ดวงตาที่เคยเฉียบคมกลับมานิ่งสนิท “ก็แค่ช่วยให้มันได้ไปสู่สุขคติครับ หัวหน้ากิลด์” เขากำลังจะก้าวเดินต่อไปยังประตูที่เพิ่งเปิดออกจากการสิ้นสุดของบอส ทว่าทันใดนั้น กลิ่นอายคาวเลือดที่คุ้นเคยก็โชยมาแตะจมูก พื้นดินใต้เท้าของพวกเขากลับสั่นสะเทือนอีกครั้งคราวนี้รุนแรงกว่าเดิม แสงไฟในโถงทางเดินดับพรึบลง กลายเป็นความมืดมิดที่น่าสะพรึงกลัว จากความมืดนั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้น เป็นจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการกดขี่ “ไม่เลวนี่ ‘หมอเทวะ’... การกำจัดตัวตนที่น่าสมเพชของตัวเองได้นับว่าเป็นก้าวแรกที่ดี” เสียงของชายคนหนึ่งดังขึ้นเบื้องหน้า พวกเขาทั้งสองรีบตั้งการ์ดทันที ก่อนที่ดวงตาของเรย์จะหดเล็กลงเมื่อเห็นร่างของชายปริศนาที่ยืนอยู่หลังม่านหมอกสีดำ เขาคนนั้นสวมหน้ากากครึ่งซีกที่มีตราสัญลักษณ์ของ ‘จอมมารคาร์ลอส’ ประทับอยู่บนไหล่ “แกคือใคร?” เรย์ถาม เสียงเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง ชายปริศนาหัวเราะร่วน ก่อนจะโยนไอเทมชิ้นหนึ่งลงบนพื้น มันคือคทาที่เรย์เคยทำหายไปในวันที่เขาถูกหักหลัง “ฉันคือคนที่จะมาบอกว่า... สิ่งที่แกทำลายไปเมื่อครู่นี้ ไม่ใช่เงาสะท้อนจากอดีตหรอกเรย์ แต่มันคือ ‘จิตวิญญาณครึ่งหนึ่ง’ ที่แกถูกช่วงชิงไปตั้งแต่วันนั้น... และตอนนี้ เมื่อมันดับสูญไปแล้ว แกก็เหลือเวลาอีกแค่ 24 ชั่วโมงเท่านั้นที่จะกลายเป็น ‘ตุ๊กตาไร้ใจ’ ให้กับท่านคาร์ลอสอย่างสมบูรณ์” เขายกยิ้มที่มุมปากภายใต้หน้ากาก “ยินดีด้วยนะ หมอเทวะ ตอนนี้แกไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องมาเป็นพวกเดียวกับเรา... หรือไม่ ก็ต้องตายก่อนที่วิญญาณจะมอดไหม้ไปเอง” เรย์กำหมัดแน่น พลังสีขาวเริ่มปะทุออกจากปลายนิ้วจนพื้นหินแตกร้าวรอบตัวเขา นี่ไม่ใช่เกมที่เขาจะใช้แค่หมัดจัดการได้อีกต่อไป แต่มันคือการเดิมพันด้วยความเป็นมนุษย์ที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในเส้นทางสายหมัดสั่งนี้ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้านะครับ!